Αυτά που θα θυμάμαι από το Ρέθυμνο

1. Τη θάλασσα, ένα δρόμο κάτω από το σπίτι μου, που μου θύμιζε πόσο κοντά μπορεί να βρίσκονται οι ανάσες ελευθερίας της καθημερινότητάς μας
   
   
2. Τα μεγάλα κύματα, που τόσο άγρια, περήφανα και όμορφα τα βρίσκεις σε λίγα μόνο μέρη της Ελλάδας
   
   
3. Τις αχτίδες ήλιου που με επισκέπτονταν κάθε μέρα μέχρι τα μέσα του Νοέμβρη, εκεί γύρω στο μεσημέρι με απόγευμα για να ζεστάνουν τα πόδια και τα μπράτσα μου στο μικρό γραφειάκι όπου διάβαζα νυχθημερόν για τα μαθήματά μου
   
   
4. Τις συζητήσεις με τις φοιτήτριες και τους φοιτητές μου, που ήταν πάντα πλούσιες και σπινθηροβόλες, και με έκαναν να ανυπομονώ για κάθε μάθημα
   
   
5. Την Παλιά Πόλη, με τα στενά σοκάκια και τα συνθήματα στους τοίχους, γεμάτα επιθυμίες, προσμονές και αλήθειες
   
   
6. Τον δρόμο κατά μήκος της παραλίας όπου πήγαινα για τρέξιμο, με τους φοίνικες και τις πινακίδες που ξέμειναν από το καλοκαίρι, αλλά που εγώ θα τον θυμάμαι χειμωνιάτικο και γεμάτο αέρα
   
   
7. Το φόρεμα που έλιωσα φορώντας όλο τον Οκτώβριο γιατί ήταν το μοναδικό καλοκαιρινό ρούχο που είχα όταν έφτασα στα τέλη του Σεπτέμβρη
   
   
8. Το μεγάλο ατέρμονο καλοκαίρι που δεν έλεγε να τελειώσει ούτε καν στα τέλη του Νοέμβρη, και μετά ξαφνικά και απότομα, τον χειμώνα με το κρύο και τον αέρα που ανακάτευε τα μαλλιά και έκανε τα πόδια να ξεκολλάν από το έδαφος
   
   
9. Την Πανεπιστημιούπολη στον Γάλλο έξω από το Ρέθυμνο με τα όμορφα graffiti, τα χαμηλά κτίρια, τις γάτες που μπαινόβγαιναν στα αμφιθέατρα και τη θάλασσα παντού τριγύρω
   
   
10. Τη διαδρομή προς το πανεπιστήμιο, μέσα στο λεωφορείο που αγκομαχούσε πάνω στην ανηφόρα και όλες τις στιγμές που ξεπρόβαλλε η θάλασσα και με έκανε να χαμογελάω με αγάπη για αυτό το μέρος και ευγνωμοσύνη για την κάθε σπιθαμή του δρόμου που διάβηκα για να το φτάσω
    
    
    
    
    
     

Εκατοντάδες χιλιάδες διαθέσιμες λέξεις,

και δεν μπορούμε να βρούμε τη μία που θέλουμε.

Από το ρίσκο μιας χιλιοτραγουδισμένης ζωής

Φοβάμαι τους ανθρώπους που δε γλίστρησε από πάνω τους ένας κόκκος χώμα

που δε μύρισαν ποτέ ένα λουλούδι

που δεν τραγούδησαν ποτέ μέσα στη σιωπή της νύχτας

                            

Φοβάμαι τους ανθρώπους που δεν έτρεξαν ποτέ στο χιόνι

που δε χόρεψαν ποτέ με σταγόνες βροχής στο μέτωπό τους

που δεν ταξιδεύουν, δε διαβάζουν, δε γράφουν, δε σφίγγουν το χέρι.

Φοβάμαι τους ανθρώπους που δεν ονειρεύτηκαν ποτέ έναν άλλο κόσμο

που τον ονειρεύτηκαν αλλά δεν τον διεκδίκησαν

που τον διεκδίκησαν αλλά δεν τον δημιούργησαν

Φοβάμαι τους ανθρώπους που κοιτούν μπροστά αλλά βλέπουν πίσω

που δεν τόλμησαν να προχωρήσουν για να μην κατρακυλήσουν

που δεν έζησαν για να μην πεθάνουν

Φοβάμαι τους ανθρώπους που δεν πάλεψαν με νύχια και με δόντια για ό,τι άξιζε
που άφησαν στη μέση έναν παθιασμένο έρωτα

που μίλησαν γι’ αγάπη αλλά δεν την έζησαν

Φοβάμαι τους ανθρώπους που δεν φοβήθηκαν μπροστά στον φόβο των άλλων

που δε σκούπισαν το δάκρυ όσων έκλαψαν δίπλα τους

που γνώριζαν αλλά έμειναν σιωπηλοί

Φοβάμαι τους ανθρώπους που κεντάνε τη ζωή τους με προσεχτικά μετρημένες  θηλιές

που ξέχασαν τα παιδικά τους καμώματα

που προτίμησαν την ασφάλεια της ρουτίνας από το ρίσκο μιας χιλιοτραγουδισμένης ζωής                             

                    

Φοβάμαι τους ανθρώπους που δε φόρεσαν ποτέ ένα τσαλακωμένο πουκάμισο

που δεν έσπασαν ποτέ ένα βάζο

που δε στάθηκαν ποτέ γυμνοί μπροστά στον καθρέφτη

Φοβάμαι τους ανθρώπους που δεν κάθισαν ποτέ γύρω από ένα τραπέζι γεμάτο ανθρώπους

που αγάπησαν και δεν το είπαν

που αγαπήθηκαν και δεν το έμαθαν

Φοβάμαι τους ανθρώπους που κρίνουν τους άλλους μόνο με τα δικά τους μάτια

που δεν σε αγγίζουν όταν σε φιλούν

που δεν αφήνουν το αποτύπωμά τους όταν σε χαϊδεύουν

Φοβάμαι τους ανθρώπους που δεν έτρεξαν ποτέ καταπάνω σε μια ανοιχτή αγκαλιά

που δεν έμπλεξαν ποτέ μαλλιά με χέρια

που δε σιγοτραγούδησαν ποτέ σε κάποιο αυτί                                                           

Φοβάμαι τους ανθρώπους που δεν ξάπλωσαν πάνω στο υγρό χώμα

που δε μέτρησαν ποτέ τ’ αστέρια

που δεν κολύμπησαν ποτέ βουτηγμένοι στη σκιά του φεγγαριού

Φοβάμαι τους ανθρώπους που δεν ξεκαρδίστηκαν ποτέ στα γέλια

που δεν τυφλώθηκαν ποτέ από το λαμπύρισμα της καρδιάς τους

που κοιτούν τον ουρανό και βλέπουν σκόνη και βροχή αντί για ήλιο και αστέρια

         

Φοβάμαι τους ανθρώπους που οι πτυχώσεις των φτερών τους έχουν κολλήσει από τη σκόνη

που δεν ακονίζουν κάθε μέρα τις λεπίδες του μυαλού τους

που έμειναν σκιές ενώ θα μπορούσαν να είναι φλόγες. 

"Leap into the blue" photography by J. P. Bourdier

"Leap into the blue" photography by J. P. Bourdier

Κουλτούρα βιασμού και άγιος ο θεός

Το περιστατικό με την κοπέλα στο λεωφορείο και τον ρασοφόρο επιδειξία δεν είναι μεμονωμένο περιστατικό. Ούτε η κοπέλα αυτή είναι μεμονωμένη περίπτωση. Είναι όλες και όλοι εμείς που βιώνουμε παρενοχλητικά περιστατικά, άλλοτε λιγότερο και άλλοτε περισσότερο σοβαρά, καθημερινά. Η κουλτούρα βιασμού υπάρχει και γίνεται αισθητή πολλαπλώς και ποικιλοτρόπως σε όλες μας σχεδόν τις καθημερινές δραστηριότητες.

Υπάρχει στο ραντεβού που θα βγούμε με κάποιον απλώς για να γνωριστούμε και δεν θα σταματήσει όλο το βράδυ να απλώνει τα χέρια του πάνω μας. Υπάρχει στα αιτήματα φιλίας και τα μηνύματα που λαμβάνουμε στο facebook στα οποία αν απαντήσουμε με ευγενικό τρόπο ότι δεν ενδιαφερόμαστε, μας βρίζουν και από πάνω ή επιμένουν σαν να μην έλαβαν ποτέ την απάντηση, στέλνοντάς μας κι άλλα, κι άλλα.

Υπάρχει σε σχόλια cat-calling που βιώνουμε καθημερινά στο δρόμο από αυτοκίνητα, μηχανάκια και περαστικούς, οι οποίοι θεωρούν ότι έχουν το δικαίωμα να μας υπενθυμίζουν πόσο σέξυ μας βρίσκουν, θαρρείς και κάποιος ρώτησε τη γνώμη τους. Υπάρχει στις σκέψεις που κάνουμε για το είδος των ρούχων που πρέπει να φορέσουμε πριν ανεβούμε στο ποδήλατο, πριν βγούμε με κάποιον, πριν πάμε στη δουλειά μας, ώστε να μη θεωρηθεί ‘ότι τα θέλαμε’.

Υπάρχει στη φράση της κοπέλας που θα πει στη φίλη της ‘Πόσο ακόμα θα περιμένω για να μου την πέσει, ίσως είναι γκέι’ ή σε σχόλια τύπου ‘ οι σημερινοί άντρες δεν κολλάνε’ που αντιμετωπίζει τους άντρες ως κυνηγούς και τις γυναίκες θηράματα που πρέπει με κάποιο τρόπο να κυνηγήσουν ή να πείσουν, ακόμα και να πιέσουν, για να συνευρεθούν μαζί τους.

Υπάρχει στα παρενοχλητικά τηλεφωνήματα που δεχόμαστε από αγνώστους με σεξουαλικό περιεχόμενο που όμως περιέχουν βία και τίποτα το όμορφο,  ισότιμο ή συναινετικό  απέναντί μας. Υπάρχουν στην απάντηση του νόμου αν ζητήσεις να μάθεις τα στοιχεία εκείνου που σε παρενοχλεί όταν σου απαντάει ότι η μόνη λύση που υπάρχει είναι να κάνεις μήνυση, παραχωρώντας μάλιστα στον δράστη τα προσωπικά σου στοιχεία όπως το όνομα και τη διεύθυνσή σου.

Υπάρχει στα δεκάδες αιτήματα φιλίας που λαμβάνουμε μετά από συμμετοχή μας σε δράσεις όπως της γυμνής ποδηλατοδρομίας, θαρρείς και η συμμετοχή μας σε αυτήν τη δράση, ισοδυναμεί ή υπονοεί ότι είμαστε ανοιχτές σε νέες γνωριμίες ή θαρρείς και το γυμνό μας σώμα είναι στη διάθεση υποψηφίων ως αντικείμενο συναλλαγής στο χρηματιστήριο.

Υπάρχει σε σχόλια τύπου ‘η τάδε είναι εύκολη’ ή ‘όλες οι γυναίκες είναι πουτάνες’ εάν αποφασίσουμε να κάνουμε σεξ με κάποιον επειδή εμπνευστήκαμε εκείνη τη στιγμή ή σε σχόλια τύπου ‘το παίζει δύσκολη, αλλά κατά βάθος τα θέλει’ εάν αποφασίσουμε για το αντίθετο εκείνη τη στιγμή.

Υπάρχει στο σχόλιο που έκανε το αγόρι της φίλης μου όταν εκείνη έλεγε ότι θαυμάζει μια συνάδελφό της που τολμάει να ντύνεται προκλητικά στον χώρο εργασίας αλλά εκείνη δεν θα μπορούσε να το κάνει και εκείνος της απάντησε ‘αυτό μας έλειπε’.

Υπάρχει στην συμβουλή της μητέρας (ενίοτε και του πατέρα) προς την κόρη να ντυθεί πιο προκλητικά μπας και καταφέρει να ρίξει κανέναν άντρα για να μη μείνει στο ράφι, ή στα σχόλια του πατέρα (ενίοτε και της μητέρας) προς την κόρη ότι το συγκεκριμένο ντύσιμο είναι υπερβολικά προκλητικό και θα κινδυνέψει η ασφάλειά της αν βγει έξω με αυτό.

Υπάρχει, φυσικά, σε ερωτήσεις τύπου ‘πώς ήσουν ντυμένη;’ ή ‘τί του έκανες και αντέδρασε με αυτόν τον τρόπο;’ όταν κάποια φίλη ή γνωστή περιγράφει την παρενοχλητική συμπεριφορά που δέχθηκε από κάποιον.

Υπάρχει παντού και την ενισχύουμε όλοι/ες με κάθε σχόλιο, αντίδραση ή συμπεριφορά, όπως τα παραπάνω. Το γεγονός ότι έγινε πιο εμφανής και με πιο έντονο τρόπο στο συγκεκριμένο περιστατικό με τον παπά, αναδεικνύει εκτός των άλλων τη διαφθορά μιας κοινωνίας που στη χειρότερη περίπτωση συγκαλύπτει ή στην καλύτερη περίπτωση κάνει τα στραβά μάτια, μπροστά στην κατάχρηση μιας εξουσίας που προστατεύεται γερά από το κατεστημένο.

Τα πράγματα δυστυχώς δεν αλλάζουν πολύ εύκολα. Όμως τουλάχιστον τέτοια περιστατικά, ειδικά όταν φέρουν επιμέρους στοιχεία όπως η συγκάλυψη ενός συστήματος εξουσίας και της κατάχρησης που, νομοτελειακά σχεδόν, τη συνοδεύει, μπορεί να γίνει η αφορμή να ανοίξουμε λίγο παραπάνω τα μάτια μας απέναντι σε φαινόμενα βίας, σεξισμού και καταχρηστικών συμπεριφορών. Γι’ αυτό και μόνο άξιζε η καταγγελία που τόλμησε να κάνει η κοπέλα, και αξίζουν στην ίδια πολλά συγχαρητήρια γι’ αυτό. Ελπίζω να το ξέρει και να συνεχίσει να το θυμάται, όπου και αν βρεθεί. Το ίδιο και όλες/οι εμείς.

Δημοσιεύτηκε στο Μωβ, την Τρίτη 20 Ιουνίου 2017.

Έ-ρω-τας

Έρωτας,

Ξεκάθαρος στην παρουσία και την απουσία του

Βλέμματα που χορταίνουν με μάτια

Χέρια μπερδεμένα με σώματα

Χαμόγελα που η γλύκα τους ξεχειλίζει

Σκέψη που ταξιδεύει, του μυαλού και του σώματος

Πνεύμα οξυδερκές παιχνιδιάρικο ποίημα

Στιγμές έντονες και γαλήνη διάχυτη

Αγκαλιές  χωρίς τέλος σε λάθος σημεία

Χάδια ανυποψίαστα που παγώνουν τον χρόνο

Γέλια σαν θαύματα

Κι ο ουρανός στον ορίζοντα

My new year's CRISOLUTIONS

Μπήκε και το (προσθέστε το έτος της επιλογής σας), μέσα σε εποχή κρίσης και αβεβαιότητας... Μπορούμε άραγε να δούμε το νέο έτος με αισιοδοξία; Να θέσουμε στόχους για τη νέα χρονιά με την πεποίθηση και το μεράκι ότι μπορούμε να κάνουμε τη ζωή μας καλύτερη; Ίσως και να μπορούμε, αν οι στόχοι που θέσουμε φέτος είναι λίγο διαφορετικοί από αυτούς των προηγούμενων χρόνων... Αν μπορέσουμε να δούμε την κρίση σαν ευκαιρία για αλλαγές και βελτίωση της ποιότητας ζωής, τόσο ο καθένας από μας ξεχωριστά, όσο και σαν νοοτροπία συλλογικά. Να επικεντρωθούμε στην ενίσχυση της αλληλεγγύης και της ανθρωπιάς, στην απλοποίηση της ζωής μας γενικά και στην προσπάθεια να γίνουμε πιο δημιουργικοί και να χτίσουμε πιο ουσιαστικές σχέσεις με τους ανθρώπους γύρω μας. Για φέτος λοιπόν, οι στόχοι που θα θέσω θα είναι οι εξής:

1. Αν κάτι αξίζει, θα το προσπαθήσω όσο περισσότερο μπορώ και με όση περισσότερη ενέργεια διαθέτω. Αν δεν τα καταφφέρω, θα κρατήσω τη θετική σκέψη ότι προσπάθησα όσο περνούσε από το χέρι μου.

2. Θα αντιμετωπίσω τους φόβους μου. Όχι όλους μαζί, αλλά έναν έναν, σιγά σιγά. Δίνοντας χρόνο στον εαυτό μου να προσαρμοστεί και απολαμβάνοντας κάθε επιπλέον μικρή προσπάθεια.

3. Θα προσπαθήσω να μη φοβάμαι τις αλλαγές, αλλά να τις εκμεταλλεύομαι όσο καλύτερα μπορώ. Η εξέλιξη και η βελτίωση όλων των πραγμάτων γύρω μας προέρχεται μόνο από τις αλλαγές,  μικρές ή μεγάλες.

4. Θα είμαι πιο επιεικής με τον εαυτό μου και με όλους τους άλλους/ες γύρω μου. Ταυτόχρονα όμως, θα προσπαθώ κάθε μέρα, κάθε ώρα, να βελτιώνομαι σαν άνθρωπος και να προσφέρω περισσότερα, σε όλα τα επίπεδα.

5. Μετά από έναν καυγά ή μια παρεξήγηση θα δίνω δεύτερες ευκαιρίες. Όσες ακριβώς χρειαστεί, ώστε τα πράγματα να γίνουν καλύτερα για όλες τις πλευρές.

6. Θα γίνω λιγότερο σνομπ. Δεν θα κατακρίνω τίποτα και κανέναν/μία, αν πρώτα δεν το δοκιμάσω ή δεν το γνωρίσω όσο καλύτερα μπορώ.

7. Δεν θα υπεραναλύω αυτά που συμβαίνουν και δεν θα σκέφτομαι υπερβολικά το μέλλον. Όταν ζούμε το παρόν όσο πιο ευτυχισμένα και δημιουργικά μπορούμε, τότε το μέλλον δεν μπορεί παρά να προβλέπεται ευοίωνο.

8. Θα προσπαθήσω να γνωρίσω καλύτερα τον εαυτό μου και να αφουγκραστώ τις ανάγκες του. Για να είναι αυτές που θα με καθοδηγούν στις αποφάσεις που παίρνω, αντί να παρασύρομαι από το 'ρεύμα'.

9. Θα λέω μια καλή κουβέντα σε όλους όσους/ες συναντάω κατά τη διάρκεια της μέρας μου. Ξεκινώντας από αυτούς/ες που δεν τους έχω ανάγκη και δεν περιμένω να μου προσφέρουν κάτι.

10. Θα αφήσω το αυτοκίνητό μου και τη μετακίνηση με τα πόδια και θα πάρω το ποδήλατο. Εκτός από τα χρήματα που θα γλιτώσω, θα εξοικονομήσω πολύτιμη ενέργεια και χρόνο, αποφεύγοντας το εκνευριστικό ψάξιμο για παρκάρισμα και μειώνοντας τις αποστάσεις που περπατούσα με τα πόδια.

11. Θα σταματήσω να βλέπω τηλεόραση. Θα βρω τρόπους να αξιοποιήσω πιο δημιουργικά το χρόνο μου: να ενημερωθώ, να μάθω κάτι καινούριο, να ξεκινήσω ένα χόμπι, να γνωρίσω ανθρώπους, να διαβάσω ένα βιβλίο, να δω μια ταινία, (να γράψω).

12. Θα βρω καινούριους και φθηνότερους τρόπους να διασκεδάζω και να περνάω τον ελεύθερο χρόνο μου: σε σπίτια φίλων, σε φθηνά καφέ, σε αυτοδιαχειριζόμενους χώρους, σε δωρεάν εκδηλώσεις, σε ποδηλατοβόλτες, σε πάρκα.

13. Θα κόψω το κάπνισμα. Αν χρειάζεται να καπνίζω για να περνάω καλά, θα αναζητήσω καινούριους τρόπους διασκέδασης και δραστηριότητες, ώστε να περνάω καλά και χωρίς να καπνίζω.

14. Δεν θα αναβάλλω για αύριο αυτό που μπορώ και θέλω να κάνω σήμερα. Ταυτόχρονα θα προσπαθώ να δείχνω υπομονή για όλα όσα θέλω, αλλά δεν μπορώ να κάνω σήμερα.

15. Για κάθε μέρα που περνάει θα βρίσκω έναν λόγο για τον οποίο αξίζει να είμαι ενθουσιασμένη. Όταν υπάρχουν μέρες που δεν μπορώ να σκεφτώ κανέναν λόγο, θα προσπαθώ να δημιουργώ έναν, ή να θέτω τις προυποθέσεις ώστε να δημιουργηθεί στο μέλλον.


Δημοσιευμένο αρχικά στο free press Τέχνες Ποικιλίες & Τσίπουρα τον Φεβρουάριο 2012.

Υπάρχει μαγεία

Τι το χρειάζεσαι εκείνο το φιλί;

Όταν μπορείς να γράψεις για όλα τα φιλιά του κόσμου

Τι τη χρειάζεσαι αυτήν την αγκαλιά;

Όταν μπορείς να τραγουδήσεις για όλες τις αγκαλιές του δρόμου

Τι τη χρειάζεσαι αυτήν την ιστορία;

Όταν μπορείς να τη ζήσεις με 1000 και έναν τρόπους…

Υπάρχει μαγεία.

Και αν τη βρεις,

θα σηκωθείς από το κρεβάτι σου,

θα ανακαθίσεις

καταμεσίς

στο κατασκόταδο,

και θα χαμογελάσεις.

Κι αν μια μέρα τα χέρια μου

ξεσηκωθούν,

κι έρθουν προς τα εκεί,

κι αναζητήσουν τα δικά σου,

κράτησέ τα εκεί για λίγο.

;Ζωή;

Σήμερα ξύπνησα στις 6.30 το πρωί για να πάω να εκπληρώσω την υποχρέωσή μου ως επιτηρήτρια στην εξεταστική του Πα.Μακ. Όταν τράβηξα τις κουρτίνες, έξω έπεφτε χιόνι. Και την ώρα που ετοιμαζόμουν για να βγω έξω στο τσουχτερό κρύο πριν ακόμα ξημερώσει, σκεφτόμουν ότι είμαι τυχερή που δε χρειάζεται να το κάνω κάθε μέρα και γιατί πηγαίνω σε έναν χώρο εργασίας ελεύθερο από αρκετές απόψεις (αν και το να επιτηρείς φοιτητές/ριες εν ώρα εξετάσεων είναι από τις πιο βαρετές και ‘άσχημες’ ασχολίες που μπορεί να σου τύχουν).

Ταυτόχρονα σκεφτόμουν πώς μπορεί να ονομάζεται η ζωή που πρέπει να ξυπνάς στις 6.00 κάθε μέρα και να βγαίνεις στο κρύο για να πας να δουλέψεις σε μια επισφαλή εργασία, που συνοψίζεται στη προσπάθεια αύξησης του κέρδους ενός ή μερικών, άλλων ανθρώπων. Σκεφτόμουν τους άστεγους και όσους/ες κοιμούνται σε πλατείες και σε αυτοσχέδιους καταυλισμούς. Τους τέσσερις μετανάστες και το ένα παιδί που έφυγαν χθες από το Ορφανοτροφείο για να διασχίσουν τα αφιλόξενα σύνορα.

Πώς μπορεί αυτό να ονομάζεται ζωή, όταν ζωή είναι:

ο έρωτας,

το χιόνι πάνω στο γρασίδι,

οι αγκαλιές κάτω από τα ζεστά σκεπάσματα μέχρι το πρωί,

τα φιλιά,

οι πολιτικές συζητήσεις,

οι συνελεύσεις γειτονιάς,

οι ατελείωτες βόλτες,                        

το γράψιμο στη μέση της νύχτας,

το διάβασμα χωρίς εξετάσεις,

η ελευθερία να τρέφεις την ψυχή σου μέχρι να γίνει φλόγα, ενάντια σε ό,τι επιμένει να την κρατάει σβηστή.

Πώς μπορεί να λέγεται ζωή κάτι που φτιάχτηκε χωρίς, και όχι για, εσένα...

A little bird told me...
by Pascal Campion

But the fine lines on your face

What do you mostly love in me,

my eyelashes or my smile?

It is not your eyelashes nor your smile

that I mostly love in you

But the fine lines on your face

And the white colour of your hair,

what I most deeply like

For your eyelashes faced the world

And your smile its wonders described.

But among these lines a million stories have walked

And between these hairs a thousand tears dried.

In their depths humanity lies.

Photo by photographer Dorothea Lange
Family of migrant agricultural workers in California during the Great Depression, in the 30s

Κομματάκια παζλ

Σήμερα το πρωί, λίγο μετά από επίσκεψή μου στον ΟΑΕΔ. Μπήκα σε ένα κατάστημα για να πάρω κάτι να φάω, και άκουσα δύο κοπέλες να μιλάνε για κάποιον, αναφέροντας ποικίλα περιστατικά εκπάγλου κάλλους με το χειρότερο να περιέχει φυσική βία προς τη μία από τις δυο, σαν να είναι κάτι φυσιολογικό και σχετικά αποδεκτό. Μετά από μερικά λεπτά συνομιλίας, αναρωτιόμουν σε ποια χώρα και σε ποια δεκαετία βρίσκομαι. Λίγο αργότερα, στον δρόμο, άκουσα μια κυρία να μιλάει σε μια φίλη της για την κόρη της που σταμάτησε τα ηρεμιστικά χωρίς τις οδηγίες του γιατρού και τώρα, έχει γίνει κουρέλι εξαιτίας αυτού (δικές της λέξεις). Αφού την ενημέρωσα για την αυτό-οργανωμένη συλλογικότητα «Ελεύθερη Πτώση: Ομάδα αυτοβοήθειας για τη λύπη και τη θλίψη» που ίσως θα μπορούσε να τη βοηθήσει, ανέβηκα στο ποδήλατό μου για να φύγω. Στον δρόμο σκεφτόμουν πόση δυστυχία και ταλαιπωρία περικλείει αυτός ο κόσμος.

Και είχε έναν τέτοιο ήλιο σήμερα, που καθώς ποδηλατούσα και με ζέσταινε, ένιωθα μια περίεργη, απέραντη χαρά και ευτυχία, χωρίς να υπάρχει κάποιος ιδιαίτερος λόγος. Και σκεφτόμουν πώς θα μπορούσα να τα μεταδώσω αυτά παραπέρα, να επιμολύνω το περιβάλλον γύρω μου με ευτυχία. Και εκεί που τα σκεφτόμουν αυτά, καθώς επέστρεφα σπίτι μου έπεσα πάνω σε μία μπάντα δρόμου που είχε στήσει μικρή συναυλία για τον κόσμο στη μέση του πεζοδρομίου, δίπλα σε ένα παρτέρι με πολύχρωμα λουλούδια. Και συμπληρώθηκε έτσι το κομματάκι που έλειπε από το παζλ της ευτυχίας που ένιωθα.

Όμως, ξέρω. Ξέρω πώς είναι να μη νιώθεις την ευτυχία. Ξέρω πώς είναι να νιώθεις τόσο μεγάλη λύπη που να είσαι τυφλός. Να μην βλέπεις, να μην ακούς, και να μην αισθάνεσαι την ευτυχία. Να είναι γύρω σου σε απόσταση αναπνοής, σε κάθε εκατοστό αέρα, σε κάθε κόκκο σκόνης, αλλά να έχεις ένα πέπλο μπροστά στα μάτια σου και να μην μπορείς να τη δεις. Να μην μπορείς να δεις ούτε ένα μέτρο μπροστά από εκεί που είσαι. Ούτε ένα βήμα πιο πέρα, παρά μόνο το έδαφος κάτω από τα πόδια σου που καταρρέει.

Αλλά, πρέπει. Πρέπει να προσπαθήσεις να ανοίξεις τα μάτια σου, πρέπει να προσπαθήσεις να τη δεις, γιατί είναι εκεί και είναι δίπλα σου, μπορεί να κλείσεις τα μάτια και να τη φυσήξεις, αλλά θα συνεχίσει να είναι εκεί, γύρω σου και να σε τυλίγει, σαν ζεστός ανοιξιάτικος αέρας. Γι’ αυτό σου λέω. Μην χάσεις αυτό το κομμάτι ευτυχίας, γιατί το επόμενο κομμάτι που θα συναντήσεις θα είναι διαφορετικό από αυτό, και δεν πρέπει να χάσεις κανένα. Γιατί βλέπεις, έτσι είναι η ευτυχία. Έχει την ιδιότητα, όταν συσσωρεύονται τα κομμάτια της, η επίδρασή της να γίνεται πολλαπλασιαστική. Με κάθε κομμάτι ευτυχίας που νιώθεις, αυξάνεται και η ικανότητά σου να συναντήσεις περισσότερα κομμάτια στο μέλλον. Σαν να σχηματίζουν όλες οι στιγμές ευτυχίας που έχεις κάποτε νιώσει, μια προστατευτική ασπίδα που σε θωρακίζει από οποιαδήποτε πιθανή μελλοντική δυστυχία.

Γι’ αυτό, να τις κυνηγάς τις στιγμές ευτυχίας. Σαν κομμάτια σε παζλ, που όσο το συμπληρώνεις, αυτό αντί να τελειώνει, εμφανίζονται δια μαγείας στο κουτί του όλο και περισσότερα κομματάκια για να συμπληρώσεις.

Και μπορεί κάποιες φορές να σου φαίνεται πολύπλοκη ή να σου ξεφεύγει η ευτυχία, σαν αυτά τα παζλ με τα χιλιάδες κομμάτια που δεν ξέρεις από πού να αρχίσεις. Αλλά αν τα πιάσεις στα χέρια σου δεν θα θέλεις να σταματήσεις να το συμπληρώνεις, ακόμα και αν δεν υπάρχει τέλος, ή ακόμα και αν δε γνωρίζεις ποια εικόνα θα σχηματιστεί στο τέλος. Ξεκίνα τώρα. Πιάσε ένα κομμάτι και μετά το επόμενο και το επόμενο, και καθώς τα πιάνεις και τα τοποθετείς θα πολλαπλασιάζονται και το παζλ θα μεγαλώνει, αλλά μαζί με αυτό θα μεγαλώνει και η ικανότητά σου να το δημιουργείς. Να δημιουργείς κομμάτια ευτυχίας, που θα γίνονται ρωγμές στη θλίψη των άλλων, σαν χάρτινες σφαίρες από χρώμα που τρυπούν έναν μαύρο ουρανό. Αα..! τι είναι αυτό που πέφτει από ψηλά; Μόλις άρχισε να βρέχει κομματάκια παζλ.

Photo by ChristinSa

Ωκεανός

Το βλέμμα σου
ωκεανός
που πνίγεται μέσα του
όλη η βία
του κόσμου.

Photo by ChristinSa

Ο Κρητικός, το lifestyle και ο σεξισμός του διαδικτύου

Στο fb τις τελευταίες ώρες χορτάσαμε από ποστς για τον διάσημο, ωραίο Κρητικό. Αυτό δεν είναι και τόσο περίεργο αν αναλογιστεί κανείς τα χαρακτηριστικά της ελληνικής κοινωνίας που λατρεύει το lifestyle, ειδικά μάλιστα όταν αυτό είναι επενδυμένο με εξωτικά χαρακτηριστικά και ικανές δόσεις μελοδραματισμού, μια που ο άνθρωπος αυτός αγωνίζεται καθημερινά όπως δήλωσε στη βιοπάλη, σε μια περιοχή που σιγά σιγά ερημώνει εξαιτίας της οικονομικής κρίσης και των πολιτικών λιτότητας.

Το περίεργο λοιπόν δεν είναι η αναπαραγωγή από όλα τα μέσα της περίπτωσης του συγκεκριμένου ανθρώπου (κάτι ανάλογο δεν είχε γίνει άλλωστε και με τον επίσης γοητευτικό Σπαλιάρα και τις καυτές του δηλώσεις;) Το περίεργο είναι η προέλευση και το περιεχόμενο των ποστς που έχουν κατακλύσει τις διαδικτυακές μας σελίδες, στην πλειοψηφία τους από άντρες, τα οποία κατακρίνουν και μάλιστα με πολύ χυδαίο τρόπο τις γυναίκες που αποτόλμησαν να εκφράσουν τη γοητεία που τους άσκησε ο εν λόγω γλυκύτατος Κρητικός.

Εγώ προσωπικά δεν είδα σχόλιο γυναίκας (ή άντρα ή όπως θέλει να αυτοπροσδιορίζεται ο καθένας) που να δηλώνει ότι της αρέσει ο κύριος αυτός, είδα όμως αρκετά ποστς που στηλιτεύουν τις γυναίκες και τα σχόλιά τους για τον άνθρωπο αυτό. Συνήθως καμουφλαρισμένα με χιούμορ και κυρίως στεκόμενα στο γεγονός ότι ο κύριος Κρητικός δεν είναι για τα μούτρα τους εφόσον είναι αγρότης, αρμέγει γίδια και γενικότερα κάνει μια ζωή πολύ διαφορετική από αυτήν που έχουμε συνηθίσει οι περισσότερες/οι.

Και να σου με αφορμή και οι φωτογραφίες αντίστοιχων γυναικών τσοπάνηδων ή γυναικών από την Κρήτη σε ημίγυμνες πόζες γιατί, πώς να το κάνουμε, όταν πρόκειται περί αντικειμενοποίησης των δύο φύλων, αυτή του γυναικείου σώματος πρέπει πάντα να γίνεται με πιο ακραίο τρόπο και να υπερτερεί της αντίστοιχης που κατευθύνεται προς την αντίθετη πλευρά. Όχι που θα μας αφήνανε σε χλωρό κλαρί να διαρρηγνύουμε τα ιμάτιά μας για τον γοητευτικό, πλην απλό και τίμιο Κρητικό..

Και που είναι το κακό σε αυτό θα μου πείτε; μερικές γυναίκες εξέφρασαν τον θαυμασμό τους για τον Κρητικό, και μερικοί άντρες τις κορόιδεψαν γι' αυτό ή βρήκαν απλώς μια αφορμή για να ποστάρουν ημίγυμνες φωτογραφίες γυναικών και να τις θαυμάσουν, κάτι που κάνουν ούτως ή άλλως σε καθημερινή βάση. Όμως το γεγονός ότι κάποιοι σπεύδουν να στηλιτεύσουν και μάλιστα με χυδαίο και 'βίαιο' τρόπο τις γυναίκες που προέβησαν μια εκ των ελαχίστων φορών σε μια πρακτική, η οποία στην αντίθετη κατεύθυνση γίνεται σε καθημερινή βάση και άρα (πρέπει να) θεωρείται αποδεκτή, κρύβει όπως και να το κάνουμε έναν βαθύ και 'βίαιο' σεξισμό.

Και το πρόβλημα δεν είναι με ένα σχόλιο, με μια δημοσίευση ή με ένα ποστ, από τα οποία κάποια μπορεί να είναι όντως ‘αστεία’ (αν και ο σεξισμός που ντύνεται με τον μανδύα του χιούμορ δεν παύει να είναι σεξισμός στον ίδιο βαθμό). Το πρόβλημα είναι ότι η επίθεση αυτή γίνεται μαζικά, έχει κατακλύσει το ίντερνετ και τα σόσιαλ μίντια και άρα μετατρέπεται σε κοινωνικό φαινόμενο. 

Κοινωνικό φαινόμενο που δείχνει το συντηρητικό και σεξιστικό πρόσωπο μιας κοινωνίας, η οποία αντικειμενοποιεί και δήθεν ‘εξυψώνει’ τη γυναικεία ομορφιά all the time και με άπειρους τρόπους, αλλά τη μία φορά που η αντικειμενοποίηση της ομορφιάς προέρχεται από την αντίθετη κατεύθυνση, τότε αυτό γίνεται όχι μόνο κατακριτέο και μη αποδεκτό, αλλά στηλιτεύεται και μάλιστα με τον χυδαιότερο τρόπο. Όπως πολύ ωραία έθεσε σε σχόλιο στο fb μια φίλη που επέστησε την προσοχή μου στη νέα αυτή μανία των τελευταίων ωρών: "Μόνο από αντρικό κράξιμο είδα ποστ για τον Κρητικό.. Παράξενο.. Ενώ η καθημερινή αντικειμενικοποίηση μιας γυναίκας είναι κάτι σύνηθες και μη κατακριτέο, ενώ για το αντίστροφο μας κουνάτε και το δάχτυλο.."

Και μέσα σε όλα αυτά έχει ξεχαστεί και ο λόγος με αφορμή του οποίου ο κύριος Κρητικός αποτέλεσε αντικείμενο θεοποίησης και χλευασμού σε διαδικτυακά και άλλα μέσα. Ο άνθρωπος αυτός ταξίδεψε στην Αθήνα για να διαδηλώσει κατά της ψήφισης ενός νομοσχεδίου που όπως δηλώνει θα ερημοποιήσει την περιοχή του και θα καταστήσει αδύνατη την όποια οικονομική δραστηριοποίηση στη γη όπου μεγάλωσε. Στη γη την οποία πονάει όπως και όλοι όσοι/ες αγωνίζονται για τη διάσωση των πόρων και την επιβίωση της κοινότητάς τους.

Αν η ομορφιά αυτού του ανθρώπου βοηθήσει τον αγώνα του και κάνει το μήνυμά του να ακουστεί και να έχει απήχηση, τότε χαλάλι. Χαλάλι και το lifestyle, και οι εκπομπές, και τα σχόλια λατρείας. Αν και δυστυχώς αμφιβάλω ότι θα συμβεί και αυτό. Όμως θα άξιζε επιτέλους αυτή η κοινωνία να ξυπνήσει και να δει ξεκάθαρα μπροστά της τα όσα συμβαίνουν. Να βγει από τον λήθαργο του lifestyle καιτου σεξισμού και να αντιμετωπίσει τα προβλήματα που υπάρχουν μπροστά της με αποφασιστικότητα αλλά και με σεβασμό προς τον άλλο άνθρωπο, προς το διαφορετικό. Οι βρισιές και το χιουμοράκι που στην καλύτερη των περιπτώσεων συγκαλύπτει μια επιφανειακή αντιμετώπιση των πραγμάτων ενώ στη χειρότερη γίνεται το καμουφλάζ του σεξισμού, δε βοηθάνε στην εκτόνωση των προβλημάτων, αλλά αντιθέτως οπλίζουν ακόμα περισσότερο την υφέρπουσα βιαιότητα μιας κοινωνίας που είναι έτοιμη να εκραγεί.

Δημοσιεύτηκε στο Μωβ την Τετ. 25 Νοε 2015, Παγκόσμια Ημέρα για την Εξάλειψη της Βίας κατά των Γυναικών.

Κάποτε θα ζήσουμε ελεύθεροι

Κάποτε θα ζήσουμε ελεύθεροι 

και τότε όλος ο κόσμος θα γίνει μια αγκαλιά

Μια αγκαλιά μεγάλη σαν τη δική μας

που να χωρά τα παιδικά γέλια σε όλα τα σημεία του χάρτη

που να χωρά τα βήματα των προσφύγων σε όλες τις γωνιές των συνόρων

Μια αγκαλιά σφιχτή

που δε βαστά γραμμές ή κουκκίδες

για να λαμπυρίζουν μέσα της
χορεύοντας
ανάκατα τα χρώματα

Ουράνιου τόξου

Photo by ChristinSa

Κάτω από τον εκκωφαντικό θόρυβο των στρατιωτικών αεροπλάνων

Όταν μου πεις σ’ αγαπώ

θέλω να είναι

κάτω από τον εκκωφαντικό θόρυβο

των στρατιωτικών αεροπλάνων

όταν θα περνάνε πάνω από τα κεφάλια μας

Τότε να μου το πεις

και ας μην το ακούω

καλυμμένο μέσα στο βροντερό βουητό

που κάνει τα πόδια να τρέμουνε

και τα κεφάλια να χαμηλώνουν

Να το πεις

και ας μην το ακούω

πνιγμένο μέσα στη βροντερή σιωπή

των βουητών πολέμου

Τότε  να το πεις

να το επαναλαμβάνεις μέσα στο θόρυβο

μέχρι να περάσει και το τελευταίο αεροπλάνο

Ακόμα και αν δεν ακούω

ακόμα και αν σου φωνάζω

‘μα τι προσπαθείς να μου πεις’

ακόμα και αν σου δείχνω τα αεροπλάνα

πάνω από τα

ανταριασμένα μαλλιά μας

και αν θυμώνω

που δεν τους δίνεις σημασία

Να το πεις

Και να γελάς

Μέχρι να περάσει και το τελευταίο

Μέχρι να κοπάσει ο θόρυβος

Και ο φόβος

Μέχρι οι λέξεις σου

Να γίνουν λεπίδα

Μέχρι ένα σ’ αγαπώ και το γέλιο σου

Να σκίσουν

Την εκκωφαντική σιωπή

Και να στάξουν μουσική εκεί,

Στις σχισμές του μολύβδινου ουρανού.

Photo by ChristinSa

Kindness, love and art can pretty much save the world.

Κυριακή

Κυριακή

μια αχτίδα ήλιου
που χορεύει
ανάμεσα σε κατά λάθος
μισανοιγμένα παντζούρια

η γειτόνισσα
που χαϊδεύει
απαλά το χώμα
στις γλάστρες της

εικόνες

ήχοι

προπάντων ήχοι

Σσσσ κάνε ησυχία

σήμερα δεν θα ανοίξω το ραδιόφωνο.

Ποια άλλη μέρα μπορείς να ξεχωρίσεις
τα τιτιβίσματα πουλιών;

Τις καλημέρες των ανθρώπων;

Σπιτικό φτιαγμένο αμυγδαλόγαλα

καφές που ψήθηκε στη χαμηλή φωτιά

σερβιρισμένος με χαμόγελα.

Σσσσ σήμερα δεν θα ανοίξω το ραδιόφωνο

Σήμερα δεν θέλω να ακούω

ούτε να σκέφτομαι.

Σήμερα μόνο να αφουγκράζομαι.

Εξάσκηση αισθήσεων.

Κυριακή

η πολύτιμή μας Κυριακή.

Μη χαμογελάς στα αφεντικά

Το χαμόγελό σου
κράτα το για μένα.
Όχι,
ούτε για μένα.
Κράτα το για σένα.

Μην το ντύσεις παρά μόνο με στιγμές
ανεπισκίαστα αληθινές.

Όχι σε τυπικές κουβέντες
ανούσιας καθημερινότητας,
όχι

Ούτε σε λόγια παχυλά,
ξύλινα και κομψά.

Και προπαντός,
το χαμόγελό σου
μην το ξοδέψεις για τα αφεντικά.

Όχι, κράτα το
πρόσεξε μη σου ξεφύγει
εκεί όπου δεν μπορεί
η αξία του να μετρηθεί
παρά μόνο
με ποσοτικούς προσδιορισμούς.

Δεν ταιριάζουν αυτοί στη ζωή μας,
ούτε στο χαμόγελό σου.

Κράτα το
για τις άλλες στιγμές,
τις δικές σου.
Τις ολόδικές σου.

Για μια ηλιόλουστη μέρα
τον χειμώνα.

Για το πρωινό
που θα πίνουμε τον καφέ μας.

Για όταν θα κοιτάζεσαι
στον καθρέφτη.

Για όπου μόνο εσύ ξέρεις.

Για όπου δε χρειάζεται
να μετρηθεί.

Για όπου δεν θα ζητηθεί.

Photo by ChristinSa

 Photo by ChristinSa