Έ-ρω-τας

Έρωτας,

Ξεκάθαρος στην παρουσία και την απουσία του

Βλέμματα που χορταίνουν με μάτια

Χέρια μπερδεμένα με σώματα

Χαμόγελα που η γλύκα τους ξεχειλίζει

Σκέψη που ταξιδεύει, του μυαλού και του σώματος

Πνεύμα οξυδερκές παιχνιδιάρικο ποίημα

Στιγμές έντονες και γαλήνη διάχυτη

Αγκαλιές  χωρίς τέλος σε λάθος σημεία

Χάδια ανυποψίαστα που παγώνουν τον χρόνο

Γέλια σαν θαύματα

Κι ο ουρανός στον ορίζοντα

Υπάρχει μαγεία

Τι το χρειάζεσαι εκείνο το φιλί;

Όταν μπορείς να γράψεις για όλα τα φιλιά του κόσμου

Τι τη χρειάζεσαι αυτήν την αγκαλιά;

Όταν μπορείς να τραγουδήσεις για όλες τις αγκαλιές του δρόμου

Τι τη χρειάζεσαι αυτήν την ιστορία;

Όταν μπορείς να τη ζήσεις με 1000 και έναν τρόπους…

Υπάρχει μαγεία.

Και αν τη βρεις,

θα σηκωθείς από το κρεβάτι σου,

θα ανακαθίσεις

καταμεσίς

στο κατασκόταδο,

και θα χαμογελάσεις.

Κι αν μια μέρα τα χέρια μου

ξεσηκωθούν,

κι έρθουν προς τα εκεί,

κι αναζητήσουν τα δικά σου,

κράτησέ τα εκεί για λίγο.

But the fine lines on your face

What do you mostly love in me,

my eyelashes or my smile?

It is not your eyelashes nor your smile

that I mostly love in you

But the fine lines on your face

And the white colour of your hair,

what I most deeply like

For your eyelashes faced the world

And your smile its wonders described.

But among these lines a million stories have walked

And between these hairs a thousand tears dried.

In their depths humanity lies.

Photo by photographer Dorothea Lange
Family of migrant agricultural workers in California during the Great Depression, in the 30s

Ωκεανός

Το βλέμμα σου
ωκεανός
που πνίγεται μέσα του
όλη η βία
του κόσμου.

Photo by ChristinSa

Κάποτε θα ζήσουμε ελεύθεροι

Κάποτε θα ζήσουμε ελεύθεροι 

και τότε όλος ο κόσμος θα γίνει μια αγκαλιά

Μια αγκαλιά μεγάλη σαν τη δική μας

που να χωρά τα παιδικά γέλια σε όλα τα σημεία του χάρτη

που να χωρά τα βήματα των προσφύγων σε όλες τις γωνιές των συνόρων

Μια αγκαλιά σφιχτή

που δε βαστά γραμμές ή κουκκίδες

για να λαμπυρίζουν μέσα της
χορεύοντας
ανάκατα τα χρώματα

Ουράνιου τόξου

Photo by ChristinSa

Κάτω από τον εκκωφαντικό θόρυβο των στρατιωτικών αεροπλάνων

Όταν μου πεις σ’ αγαπώ

θέλω να είναι

κάτω από τον εκκωφαντικό θόρυβο

των στρατιωτικών αεροπλάνων

όταν θα περνάνε πάνω από τα κεφάλια μας

Τότε να μου το πεις

και ας μην το ακούω

καλυμμένο μέσα στο βροντερό βουητό

που κάνει τα πόδια να τρέμουνε

και τα κεφάλια να χαμηλώνουν

Να το πεις

και ας μην το ακούω

πνιγμένο μέσα στη βροντερή σιωπή

των βουητών πολέμου

Τότε  να το πεις

να το επαναλαμβάνεις μέσα στο θόρυβο

μέχρι να περάσει και το τελευταίο αεροπλάνο

Ακόμα και αν δεν ακούω

ακόμα και αν σου φωνάζω

‘μα τι προσπαθείς να μου πεις’

ακόμα και αν σου δείχνω τα αεροπλάνα

πάνω από τα

ανταριασμένα μαλλιά μας

και αν θυμώνω

που δεν τους δίνεις σημασία

Να το πεις

Και να γελάς

Μέχρι να περάσει και το τελευταίο

Μέχρι να κοπάσει ο θόρυβος

Και ο φόβος

Μέχρι οι λέξεις σου

Να γίνουν λεπίδα

Μέχρι ένα σ’ αγαπώ και το γέλιο σου

Να σκίσουν

Την εκκωφαντική σιωπή

Και να στάξουν μουσική εκεί,

Στις σχισμές του μολύβδινου ουρανού.

Photo by ChristinSa

Kindness, love and art can pretty much save the world.

Μη χαμογελάς στα αφεντικά

Το χαμόγελό σου
κράτα το για μένα.
Όχι,
ούτε για μένα.
Κράτα το για σένα.

Μην το ντύσεις παρά μόνο με στιγμές
ανεπισκίαστα αληθινές.

Όχι σε τυπικές κουβέντες
ανούσιας καθημερινότητας,
όχι

Ούτε σε λόγια παχυλά,
ξύλινα και κομψά.

Και προπαντός,
το χαμόγελό σου
μην το ξοδέψεις για τα αφεντικά.

Όχι, κράτα το
πρόσεξε μη σου ξεφύγει
εκεί όπου δεν μπορεί
η αξία του να μετρηθεί
παρά μόνο
με ποσοτικούς προσδιορισμούς.

Δεν ταιριάζουν αυτοί στη ζωή μας,
ούτε στο χαμόγελό σου.

Κράτα το
για τις άλλες στιγμές,
τις δικές σου.
Τις ολόδικές σου.

Για μια ηλιόλουστη μέρα
τον χειμώνα.

Για το πρωινό
που θα πίνουμε τον καφέ μας.

Για όταν θα κοιτάζεσαι
στον καθρέφτη.

Για όπου μόνο εσύ ξέρεις.

Για όπου δε χρειάζεται
να μετρηθεί.

Για όπου δεν θα ζητηθεί.

Photo by ChristinSa

 Photo by ChristinSa

Τι αγαπάνε οι ψυχές που ερωτεύονται δυνατά;

Αναρωτηθήκατε ποτέ γιατί ερωτευόμαστε;  Ή γιατί υπάρχουν άνθρωποι που μας έλκουν πολύ δυνατά, πολλές φορές για φαινομενικά ανεξήγητους λόγους; Μην μου πείτε τα κοινά ενδιαφέροντα, η εμφάνιση.. όχι, δεν μπορεί η εξήγηση στο πιο περίεργο και μυστήριο πράγμα του κόσμου να είναι τόσο απλοϊκή .. γιατί τι είναι ο έρωτας αν όχι το πιο περίεργο πράγμα που μπορεί να σου τύχει.. γιατί αυτόν/ήν; γιατί τόσο δυνατά; γιατί με τη συγκεκριμένη διάρκεια, πολύ ή λίγο;..

Και μην μου πείτε ότι δεν αναρωτηθήκατε κι εσείς: Γιατί υπάρχουν περίοδοι που είναι τόσο δύσκολο να ερωτευτείς; και μετά μονομιάς μπαμ! και βρίσκεσαι ερωτευμένος βαθιά, απρόσμενα, απόλυτα.

Δεν έχει να κάνει με τα κοινά ενδιαφέροντα, τα κοινά χόμπυ, την ίδια μουσική, το ίδιο στυλ.. Όχι όχι, ερωτευόμαστε τους ανθρώπους που οι ψυχές μας αγαπάνε τα ίδια πράγματα! Και όταν λέω οι ψυχές μας αγαπάνε, μιλάω για μια αγάπη που τυλίγει ολόκληρη την ύπαρξή μας, που κατευθύνει τη στάση ζωής μας, τη σχέση μας με τους άλλους ανθρώπους, και φυσικά την προσωπικότητα και τον χαρακτήρα μας.

Και για να εξηγηθώ: δύο άνθρωποι μπορεί να αγαπάνε τα ταξίδια, ή τη θάλασσα, ή μια αθλητική δραστηριότητα.. τι είναι όμως αυτό που αγαπάνε οι ψυχές τους και εκφράζεται με αυτές, και πολλές άλλες διαφορετικές συνήθειες; Σίγουρα πρόκειται για κάτι αρκετά πιο βαθύ και πολύ λιγότερο προφανές . Και αυτό είναι που έχει σημασία, όχι ο τρόπος που εκδηλώνεται  μέσω μιας συνήθειας ή δραστηριότητας. Γι’ αυτό και άνθρωποι με κοινές δραστηριότητες μπορεί να μην ταιριάζουν καθόλου, ενώ άλλοι με εντελώς διαφορετικές συνήθειες να ερωτευτούν πολύ δυνατά.

Είναι λοιπόν όταν οι ψυχές μας αγαπάνε τα ίδια πράγματα. Ένας μεγάλος έρωτας μπορεί π.χ. να γεννηθεί εάν μία ψυχή που αγαπάει τους ανθρώπους συναντήσει μια άλλη ψυχή που αγαπάει τους ανθρώπους. Η αγάπη  αυτή μπορεί να εκφράζεται με διαφορετικούς τρόπους στον καθένα, και να δημιουργεί διαφορετικές προσωπικότητες. Αλλά οι ψυχές που αγαπάνε τους ανθρώπους, εάν είναι τυχερές και συναντηθούν, θα αναγνωριστούν και θα αγαπηθούν, χωρίς απαραίτητα να γνωρίζουν το γιατί, και ίσως χωρίς να συνειδητοποιούν τι είναι αυτό που κάνει τον έρωτά τους δυνατό. Το ίδιο μπορεί να συμβεί με τις ψυχές που αγαπάνε τη ζωή. Τις ψυχές που αγαπάνε το ρίσκο ή εκείνες που αγαπάνε τον πόνο. Τις ψυχές που αγαπάνε την ευγένεια ή τη δικαιοσύνη.

Τι αγαπούσαν οι ψυχές του Johnny Cash και της June Carter και αγαπήθηκαν με αυτόν τον τρόπο; Προφανώς και ήταν η μουσική και το τραγούδι που τους έφεραν κοντά, αλλά τι αγαπούσαν οι ψυχές τους; Ίσως να αγαπούσαν τη γενναιοδωρία και να ήθελαν να δίνουν χαρά στον κόσμο με τις συναυλίες τους. Η αίθουσα άλλωστε ηλεκτριζόταν από ενέργεια όταν ανέβαιναν επί σκηνής. Και αυτό θέλησαν να το μεταδώσουν γυρίζοντας με τις περιοδείες τους ολόκληρο τον κόσμο και ηχογραφώντας δίσκους για τους κρατουμένους μέσα σε φυλακές υψίστης ασφαλείας.

Δεν είναι καθόλου εύκολο η αλήθεια είναι, να δώσει κανείς παραδείγματα για το τι μπορεί να αγαπάνε οι ψυχές που ερωτεύονται δυνατά.. Μήπως άραγε γνωρίζουμε κι εμείς οι ίδιοι τι αγαπάνε οι ψυχές μας; μπορεί να ξέρουμε ότι μας αρέσουν τα ταξίδια, ο χορός, η τέχνη, το γράψιμο, τα βιβλία.. αλλά τι αγαπάνε οι ψυχές μας βαθιά, και πέρα από απλές φαινομενικές εκδηλώσεις;

Ίσως τελικά η απάντηση να μην είναι τόσο απλή, για να παραμένει και ο έρωτας τόσο ανεξήγητος. Αν η απάντηση ήταν προφανής, τότε θα τον αναγνωρίζαμε εύκολα και θα ήταν εύκολο να τον ζήσουμε και να τον διατηρήσουμε ζωντανό. Όμως έτσι, θα έχανε την αξία του.

Νομίζω πως το μεγαλύτερο λάθος που μπορούμε να κάνουμε είναι να επιλέξουμε κάποιον άνθρωπο που η αγάπη της ψυχής μας δεν μπορεί να εκφραστεί μαζί του. Που πνίγεται ή που δεν μπορεί να αναγνωριστεί. Και ακριβώς επειδή είναι τόσο δύσκολο να ξέρουμε τι αγαπάνε οι ψυχές μας και οι ψυχές των άλλων ανθρώπων, γι’ αυτό και να είναι τόσο δύσκολο πράγμα ο έρωτας.

Από την άλλη, το μεγαλύτερο δώρο που μπορεί να σου συμβεί με κάποιον είναι να καταλάβει τι είναι αυτό που αγαπάει η ψυχή σου, ακόμα και αν δεν το έχεις καταλάβει εσύ. Να σε αγαπήσει ακριβώς γι’ αυτό, επειδή και η δική του/της ψυχή αγαπάει το ίδιο, ακόμα και αν δεν μπορεί να το κατονομάσει, ακόμα και αν του/της πάρει καιρό να το αναγνωρίσει συνειδητά. Τότε μπορεί να γεννηθούν έρωτες πολύ δυνατοί και δημιουργικοί.

Μπορεί τελικά οι σπάνιοι και ελάχιστοι έρωτες που παραμένουν δυνατοί για καιρό, να είναι αυτοί που χρειάζεσαι καιρό για να καταλάβεις τι είναι αυτό που σε οδηγεί σε αυτούς. Σας εύχομαι λοιπόν να βρείτε τους ανθρώπους που οι ψυχές τους αγαπάνε τα ίδια πράγματα με τις δικές σας. Και να είναι ο έρωτας μαζί τους ένα διαρκές ταξίδι αποκάλυψης για όλα όσα αγαπάνε οι ψυχές σας.

Μεταν-αστ (ευτ) ικός έρωτας

Πολύ μου αρέσει όταν συναντώ ερωτευμένους ανθρώπους στο λεωφορείο ή στο δρόμο. Και χαίρομαι ακόμα περισσότερο όταν αυτοί οι άνθρωποι τυχαίνει να είναι μετανάστες σε μια ξένη χώρα. Έχει κάτι διαφορετικό ο έρωτας σε αυτήν την περίπτωση, κάτι μυστικό, συνωμοτικό, που τον προικίζει με ιδιότητες σχεδόν ημίθεες, ιδιότητες να σε σώζει, γίνεται σούπερ ήρωας τότε ο έρωτας. Σήμερα στο λεωφορείο στεκόντουσαν απέναντί μου δυο παιδιά που μιλούσαν μεταξύ τους στη γλώσσα τους. Δεν καταλάβαινα γρι από όσα λέγανε ούτε υπήρχε κάτι άλλο που να φανερώνει με ξεκάθαρο τρόπο ότι αυτοί οι δύο άνθρωποι είναι ερωτευμένοι ή ζευγάρι. Όμως όταν μιλούσαν κοιταζόντουσαν και γελούσε ολόκληρο το πρόσωπό τους με τρόπο που έδειχνε ότι είναι πολύ ερωτευμένοι. Και οι δύο. Δε μιλούσαν ασταμάτητα, αλλά γελούσαν κάθε φορά που κουβέντιαζαν μεταξύ τους. Και το απολάμβαναν. Και για όλους τους υπόλοιπους ήταν μια υπέροχη εικόνα για να χαζεύεις. Αν και είμαι σίγουρη ότι αυτές τις στιγμές εκείνοι δε δίναν δεκάρα για το τι συνέβαινε γύρω τους. Πόσο να διαρκούν άραγε τέτοιες στιγμές; Αυτό για μένα είναι έρωτας. Να μπορείς να επικοινωνείς και να το διασκεδάζεις. Και όσο διαρκεί αυτό, κρατάει και ο έρωτας.

Photo by ChristinSa

Διαβάζω κάτι φράσεις

Διαβάζω κάτι φράσεις από αυτές που κυκλοφορούν στο internet και λένε ότι το γυμνό κορμί σου πρέπει να ανήκει μόνο σε όσους ερωτεύονται τη γυμνή ψυχή σου… και άλλες που υπονοούν ότι δεν θα έπρεπε να σπαταλάμε το κορμί μας χωρίς να υπάρχει σοβαρός λόγος. Διαφωνώ! Το κορμί μας ας το μοιραζόμαστε άφοβα και με πάθος (φυσικά με αλληλοσεβασμό, κοινή συγκατάθεση και την απαραίτητη προσοχή για την υγεία μας).

Τα αισθήματά μας είναι αυτά που δεν πρέπει να σπαταλάμε!

Διαβάζω και κάτι άλλες φράσεις από αυτές που λένε ότι η αληθινή αγάπη μόνο δίνει και ποτέ δεν παίρνει… αλλά πώς αλλιώς να υπάρξει αληθινή αγάπη αν όχι με ισοτιμία συναισθημάτων. Όχι μια ισοτιμία που παίρνεις τη μεζούρα και την μετράς για να δεις πόσα έδωσες και πόσα πήρες, ώστε να κόψεις και να ράψεις την αγάπη στα μέτρα μιας στυγνής ανταλλαγής, αλλά μια ισοτιμία γενναιόδωρη και μεγαλοπρεπή που σε μετατρέπει στον άνθρωπο που ονειρεύεσαι να γίνεις, στον άνθρωπο που θαυμάζεις, που σε κάνει να αγαπήσεις περισσότερο τον εαυτό σου και μαζί και όλο τον κόσμο. Που σε κάνει να ξυπνάς το πρωί με ενέργεια που ούτε φανταζόσουν ότι θα μπορούσες να έχεις, που κάνει το μυαλό σου κοφτερό σαν ξυράφι, που σε κάνει να χαμογελάς όλη μέρα, που σε κάνει να είσαι ευγενικός με όλους τους ανθρώπους γύρω σου.

Ερωτευτείτε ανθρώπους που δίνουν αξία στα συναισθήματά σας και εμπιστεύονται τον άνθρωπο που μπορείτε να γίνετε, που σας ενθαρρύνουν να οδηγηθείτε προς τα εκεί, που δεν σας επιβάλουν τίποτα, που σας αφήνουν ελεύθερους. Ερωτευτείτε ανθρώπους που σας κάνουν να γελάτε σαν μικρά παιδιά. Ερωτευτείτε ανθρώπους με τους οποίους μπορείτε να αλληλοπειραχθείτε και να χασκογελάσετε με την ίδια άνεση που μπορείτε να συζητήσετε το πιο σοβαρό θέμα του κόσμου. Ερωτευτείτε ανθρώπους που σας κρατούν το χέρι. Ερωτευτείτε ανθρώπους που σας χαϊδεύουν για ώρες ολόκληρες. Ερωτευτείτε ανθρώπους που σας φιλούν. Σε συνηθισμένα και ασυνήθιστα μέρη της γης. Σε συνηθισμένα και ασυνήθιστα μέρη του σώματος. Ερωτευτείτε ανθρώπους που σας κάνουν μικρές εκπλήξεις. Καλύτερα όχι αγοραστές και σίγουρα όχι ακριβές, αλλά αυθόρμητες και από αυτές που θυμίζουν μόνο εκείνους. Ερωτευτείτε ανθρώπους με τους οποίους μπορείτε να σχολιάζετε ταινίες στο σινεμά και να γελάτε σιγανά. Ερωτευτείτε ανθρώπους που δεν θα σας κάνουν ποτέ παρατήρηση ότι πρέπει να μείνετε ήσυχοι, αλλά θαυμάζουν την ομιλητικότητά σας και την ικανότητά σας για φασαρία. Ερωτευτείτε ανθρώπους που σας θαυμάζουν και σας θεωρούν όμορφους ό,τι ρούχα και να φορέσετε ή να μη φορέσετε. Ερωτευτείτε ανθρώπους που σας κάνουν μικρά, γλυκά κοπλιμέντα αντί να σας υπόσχονται μεγάλα λόγια παντοτινής αγάπης.

Ερωτευτείτε ανθρώπους ευαίσθητους, άντρες που κλαίνε, γυναίκες που λένε τρυφερά λόγια, ανθρώπους που γράφουν, διαβάζουν, ζωγραφίζουν, φωτογραφίζουν, ανθρώπους που βλέπουν τον κόσμο με τα δικά τους μάτια, αλλά τρέφουν σεβασμό για τη ματιά όλων των υπολοίπων.  Aνθρώπους ευγενικούς, που δε χρησιμοποιούν φράσεις γεμάτες στόμφο, αλλά λέξεις που ακτινοβολούν σεβασμό, ομορφιά και ευγένεια. Ανθρώπους που στο στόμα τους οι λέξεις, οι φράσεις, ακόμα και τα σημεία στίξης αποχτούν αυθεντικότητα και σημασία και εξυψώνονται για να φτάσουν τις δικές σας λέξεις, φράσεις και σημεία στίξης. Ανθρώπους που σας εμπνέουν να δημιουργήσετε. Οποιαδήποτε μορφή και να παίρνει αυτή η δημιουργία. Ανθρώπους που η δημιουργία σας είναι όχι μόνο ασφαλής μαζί τους αλλά αποχτάει μεγαλοπρέπεια και πολλαπλασιάζεται. Που γίνεται ασυγκράτητη. 

Ερωτευτείτε αυτούς τους ανθρώπους. Και αυτούς, ερωτευτείτε τους ασυγκράτητα.

Υπάρχει ο έρωτας

Υπάρχει ο ανεκπλήρωτος έρωτας, ο έρωτας με την πρώτη ματιά, ο έρωτας της διπλανής πόρτας, ο έρωτας εξ’ αποστάσεως, ο έρωτας στον χώρο εργασίας, ο έρωτας από κοινά ενδιαφέροντα, ο λάγνος έρωτας, ο kinky έρωτας, ο πλατωνικός έρωτας, ο έρωτας που τα συνδυάζει όλα, ο εγωιστής έρωτας, ο έρωτας που δεν λογαριάζει πόσα θα δώσει, ο παράνομος έρωτας, ο έρωτας που δεν έχει τίποτα να κρύψει και δεν έχει να δώσει λογαριασμό σε κανέναν, ο αποκλειστικός έρωτας, ο ανοιχτός έρωτας, ο έρωτας που είναι πειραχτικός και παιχνιδιάρης, ο σοβαρός έρωτας.

Θα μπορούσα να δώσω πολλά παραδείγματα από ταινίες, βιβλία, ποιήματα, ιστορίες φίλων, τη δική μου εμπειρία, για μερικά ή όλα από αυτά τα είδη έρωτα (ποιος άλλωστε δεν έχει να δώσει..;) Για παράδειγμα μου αρέσει πολύ ο παιδικός και παιχνιδιάρης έρωτα του Ethan Hawke και της Gwyneth Paltrow στην ταινία "Μεγάλες Προσδοκίες" και τον έζησα δυνατά με έναν παιδικό μου φίλο από το μέρος όπου παραθερίζαμε όταν ήμουν μικρή κάθε καλοκαίρι. Ή ποιος μπορεί να ξεχάσει τον λάγνο έρωτα στο βιβλίο "Τα Μαύρα Φεγγάρια του Έρωτα" του Pascal Bruckner, καθώς και στην ομώνυμη ταινία του Roman Polanski; Ακόμα ένας αγαπημένος έρωτας αν και μάλλον λιγότερο γνωστός, ο ανεκπλήρωτος έρωτας στην ταινία "Νύφες" του Παντελή Βούλγαρη που κορυφώνεται σε δύο ευρηματικές σκηνές: όταν σκύβει και της δένει το λυμένο κορδόνι του παπουτσιού της στο κατάστρωμα του πλοίου, και όταν της δίνει το αποχαιρετιστήριο φιλί στα μαλλιά της που έχουνε ασπρίσει μέσα σε ένα βράδυ από το δίλημμα του αν θα μείνει μαζί του ή θα πάει στην Αμερική όπως προοριζόταν από την οικογένειά της για να παντρευτεί εκεί έναν άγνωστο άνδρα, Έλληνα μετανάστη.

Υπάρχουν όμως και κάποιοι άλλοι έρωτες.. Οι έρωτες που δε χωράνε μέσα σε συγκεκριμένα καλούπια, που υπάρχουν πέρα από περιγραφές, που ξεχειλίζουν αν προσπαθήσεις να τους βάλεις μέσα σε κουτάκια. Που ξεφεύγουν από συγκεκριμένα μέρη και τόπους, που ξεγελούν τον χρόνο, που εκτείνονται πέρα από τον χωροχρόνο και πέρα από τις πέντε αισθήσεις, που δεν μπορείς να προσδιορίσεις αν πρόκειται για έρωτες του παρελθόντος, του παρόντος ή του μέλλοντος. Που παίζουν μαζί σου και σε ξεγελούν, που πότε σοβαρεύουν και πότε γελούν, που δεν τοποθετούνται στη σφαίρα της καρδιάς ή της λογικής, αλλά ακροβατούν πηδώντας στις μύτες, πότε από τη μια και πότε από την άλλη. Που σε κάνουν να νιώθεις ζωντανός, που κάνουν την καρδιά σου να χτυπά δυνατά τη στιγμή εκείνη που το περιμένεις το λιγότερο απ’ όλες, που είναι παιχνιδιάρηδες και γεμάτοι εκπλήξεις, οι έρωτες που δεν μπορείς παρά να σταθείς προσοχή μπροστά τους και να ακολουθήσεις το παράδειγμά τους.

Αυτοί είναι οι έρωτες που, αν είσαι φτιαγμένος για εκείνους και έχεις το θάρρος να τους αφήσεις να σου αποκαλύψουν όλα τα μυστικά και ολόκληρες τις διαστάσεις τους, μπορούν πραγματικά να σε σώσουν.  Όχι ψευτο- και συνηθισμένα, αλλά βαθιά και σαρωτικά. Όπως ο Johnny Cash και η June Carter έσωσαν ο ένας τον άλλον στην πραγματική ζωή αλλά και στην ταινία "Walk the line", μέσα από τον θυελλώδη και καθηλωτικό έρωτά τους.

Can we learn to love again?

Θα μπορέσει άραγε να μάθει να αγαπάει ξανά; Σκέφτηκε τη στιγμή που στο ραδιόφωνο ακουγόταν το τραγούδι We can learn to love again. Το άκουγε με ερωτηματικό, Can we learn to love again? Μόλις είχε κατεβεί από το λεωφορείο με τα ακουστικά του κινητού κολλημένα στα αυτιά της. Ποια, εκείνη; Ήταν η σκέψη αμέσως μετά. Που συμβούλευε όλο τον κόσμο, που ακόμα συμβουλεύει όλο τον κόσμο, ότι το μεγαλύτερο λάθος που μπορούν να κάνουν είναι να πιστέψουν ότι δεν θα ξαναερωτευτούν. Εκείνη που έλεγε ότι θα είναι ερωτευμένη ακόμα και στα ογδόντα.. πώς γίνεται; τις σκέψεις της διέκοψε ο παγωμένος αέρας που σφύριζε στα αυτιά της. Ax ξέχασα να πάρω σκούφο, οι ρεαλιστικές σκέψεις διαδεχόταν ρυθμικά τις αμέσως προηγούμενες, σαν μοτεράκι που κάνει έναν επαναλαμβανόμενο θόρυβο και δεν σε αφήνει να ησυχάσεις.

Και όμως, όσο η ψυχή της νέκρωνε άλλο τόσο το σώμα της  ήταν γεμάτο ζωή και ενέργεια. Κάθε φορά που ήθελε να ικανοποιήσει τον εαυτό της είχε όλο και περισσότερους οργασμούς. Κάθε φορά και μερικούς περισσότερους. Ήταν λες και κάθε φορά που ένα μικρό κομμάτι της ψυχής της πέθαινε, αυτό αντισταθμιζόταν με ένα κομμάτι του κορμιού της που ζωντάνευε γεμάτο νέα αποκαλυφθείσα ενέργεια.

Πώς γίνεται η ψυχή σου να είναι  πεθαμένη και το σώμα σου να παραμένει τόσο ζωντανό; Όπως γίνεται να είσαι δημιουργική κάθε μέρα, να έχεις όλες αυτές τις νέες ιδέες και την έμπνευση για δημιουργία που κάπου πρέπει να διοχετεύσεις, και την ίδια στιγμή να νιώθεις ότι δεν ανήκεις πουθενά, ότι πρέπει να τα κάνεις όλα μηχανικά, ότι δεν έχεις στην πραγματικότητα άλλη επιλογή από το να τα κάνεις, ότι δεν πρόκειται για ευτυχία, αλλά για αναγκαιότητα..

Πώς θα μπορέσει άραγε να μάθει να αγαπάει ξανά; θα δανείζεται αγάπη από αυτήν που νιώθουν οι υπόλοιποι γύρω της. Θα τη δανείζεται και μετά θα τη διοχετεύει στους ανθρώπους με τους οποίους θα δημιουργεί. Κάθε διάλογος, κείμενο, φωτογραφία, σκίτσο, ζωγραφιά, αντικείμενο, θα γίνεται κανάλι απορρόφησης και διοχέτευσης αγάπης.

Ενέσεις χαράς από φίλους που έχουν την ικανότητα να αγαπούν, τώρα που δεν την έχει εκείνη. Όπως λίγο καιρό πριν, που την είχε πάρει τηλέφωνο η φίλη της Ιόλη για να της πει ότι βρήκε τον έρωτα, εντελώς αναπάντεχα και ξαφνικά, τις πρώτες ημέρες του καινούριου χρόνου. Ενώ λίγες μέρες πριν από αυτό, είχε μάθει από τη φίλη της Άρτεμη που ζει στο εξωτερικό ότι πέθανε ο φίλος της από καρκίνο περίπου ένα μήνα πριν, και της διηγήθηκε την ιστορία των τριών τελευταίων μηνών που πέρασαν μαζί, πριν την αποχαιρετήσει.

Πώς λοιπόν μπορείς να νιώθεις την ψυχή σου κενή μπροστά σε αυτά τα περιστατικά; Δύο εντελώς άνισα, ακραία αντίθετα περιστατικά, που όμως εσωκλείουν αγάπη, είναι γεμάτα από τα ίχνη της.

Γίνεται να συνυπάρχουν στον ίδιο άνθρωπο ισόποσες δόσεις χαράς και θλίψης; Ήταν παραμονές Χριστουγέννων και έκανε βόλτες στους δρόμους που ήταν γεμάτοι κόσμο, νιώθοντας μια ξέφρενη ενέργεια που όμως δεν ήταν γεμάτη, που δεν περιείχε ευτυχία όπως άλλες χρονιές, όπως τις προηγούμενες χρονιές. Ήταν περισσότερο μηχανική, αλλά παρ’ όλα αυτά ήταν ζωντανή, και ήταν εκεί. Κοιτούσε τους ανθρώπους γύρω της, χόρευαν, μιλούσαν, γελούσαν, οι περισσότεροι χαρούμενοι με μια χαρά γεμάτη, διαφορετική από τη δική της.

Κάπου στη στοά Μοδιάνο λίγο πιο αργά, αφού είχαν καταλαγιάσει κάπως ο θόρυβος και η μουσική, ένα ζευγάρι έτρωγε λίγο πιο πέρα στα όρθια, σε ένα ψηλό, ξύλινο σταντ. Έτρωγαν και δε μιλούσαν μεταξύ τους, ούτε κοιτάζονταν, ούτε χαμογελούσαν. Δεν επικοινωνούσαν λεκτικά ή εκφραστικά. Ξαφνικά θυμήθηκε πόσο πολύ λυπάται αυτούς τους ανθρώπους, πόσο απεχθάνεται αυτές τις σχέσεις.

«Την ελευθερία σου, τουλάχιστον έχεις την ελευθερία σου», της ψιθύρισε ο κρύος αέρας που σφύριζε στα αυτιά της. Πάλι είχε ξεχάσει να πάρει σκούφο. «Και με αυτό ως προϋπόθεση, οι δυνατότητες είναι αμέτρητες». Ήταν ένας αέρας που την ξυπνούσε και την έκανε να ξαναθυμηθεί τις άπειρες στιγμές που είχε εκτιμήσει αυτές τις λέξεις. Την ελευθερία σου, σκέφτηκε ξανά, και ξαφνικά τα Χριστούγεννα απέκτησαν μια επίστρωση μαγείας. Σαν άσπρο, απάτητο, στρωμένο χιόνι.

Ε, ψιτ, αγόρι

Ε, ψιτ, αγόρι σε σένα μιλάω..

Σε σένα που καταπιέζεσαι από τους ίδιους ρόλους, τις ίδιες ταμπέλες και τα ίδια στερεότυπα όπως κι εγώ.

Σε σένα που είσαι ευαίσθητος και σκληρός ταυτόχρονα.

Που συγκινείσαι με τα ίδια πράγματα που συγκινούμαι κι εγώ.

Σε σένα που μπορεί να θέλεις να κλάψεις αλλά δεν πρέπει γιατί ‘οι άνδρες δεν κλαίνε’.

Θέλω να σου μιλήσω για τους δικούς μου ρόλους και τα δικά μου στερεότυπα. Αυτά που δεν επέλεξα, αλλά οι άλλοι διάλεξαν για μένα.

Είμαι σεξουαλικά απελευθερωμένη. Μπορεί να κάνω σεξ μαζί σου από το πρώτο βράδυ, αν με εμπνεύσεις. Αυτό δε με κάνει εύκολη ή τσούλα. Ούτε σημαίνει ότι κάνω το ίδιο με όλους του άντρες.

Μπορεί να θέλω να περιμένω. Αυτό δε με κάνει πουριτανή. Για διάφορους λόγους μπορεί να μη γουστάρω να πέσω μαζί σου στο κρεβάτι, ακόμα και αν μου φέρθηκες ‘άψογα’ όπως λες εκείνο το βράδυ. Σου ζητάω να το σεβαστείς.

Έχω αισθήματα. Θα πληγωθώ αν αδιαφορήσεις για μένα ή αν σε δω με άλλη. Αυτό δε σημαίνει ότι δεν θα ξυπνήσω την επόμενη μέρα πιο δυνατή και δημιουργική, ούτε ότι δεν θα ξαναλυγίσω όταν σε ξαναδώ.

Κάποιες φορές μπορεί να με φοβίζουν οι σχέσεις. Να προτιμώ να μείνουμε δυο φίλοι. Και άλλες να αναρωτιέμαι πώς θα ήταν να είμαστε για πάντα μαζί. Ναι, γιατί σου κάνει εντύπωση αυτό; είμαι το ίδιο άτομο που τα σκέφτεται και τα δύο.

Έχω πολυδιάστατο χαρακτήρα όπως κι εσύ. Κάποιες φορές είμαι σιωπηλή, κάποιες άλλες γίνομαι θορυβώδης και ‘προκλητική’. Είμαι ντροπαλή αλλά ταυτόχρονα δε σταματάω να φωνάζω γι’ αυτά στα οποία πιστεύω.

Γι’ αυτό έχω να σου κάνω μια πρόταση. Να αφήσουμε τους ρόλους, τις ταμπέλες και τα στερεότυπα μακριά μας, μαζί με τα ρούχα μας, πριν πέσουμε ‘γυμνοί’ στο κρεβάτι.

Πηγή: https://artyowza.wordpress.com/2010/08/08/1400/

Μικρές στιγμές

Τη στιγμή που θα κάνουμε ντους και θα μου εξομολογηθείς ένα μυστικό σου

Τη στιγμή που θα καθίσουμε στο τραπέζι και θα μου πεις πόσο σου αρέσει να με κοιτάζεις να τρώω

Τη στιγμή που θα ξαπλώσουμε μετά από μια κουραστική μέρα και θα συνεχίσουμε να μιλάμε μέχρι το πρωί

Τη στιγμή που θα ανοίξουμε τα μάτια και θα σου πω καλημέρα

Τη στιγμή που τα βλέμματά μας θα διασταυρωθούν από μακριά

Τη στιγμή που θα μπω στο δωμάτιο και θα με κοιτάξεις με έκπληξη και χαρά

Τη στιγμή που θα διαγράφεις το πρόσωπό μου με τα δάχτυλά σου

Τη στιγμή που θα μου κάνεις έκπληξη και θα με φιλήσεις μόλις βγω από την τουαλέτα του μπαρ

Τη στιγμή που θα με φωτογραφίσεις εκεί που δεν το περιμένω

Τη στιγμή που θα με κοιτάς κλεφτά μέσα από το καθρεφτάκι του αυτοκινήτου

Τη στιγμή που θα με αποχαιρετάς από την προκυμαία, λίγο πριν φύγει το πλοίο

Τη στιγμή που θα είμαι άρρωστη και θα με χαϊδεύεις μέχρι να νιώσω καλά

Τη στιγμή που θα μου διαβάζεις τις ειδήσεις για να μάθω τι έγινε στον κόσμο

Τη στιγμή που θα με κοιτάς στα μάτια και θα ξέρω ότι με αγαπάς

Τη στιγμή που θα με ρωτήσεις τη γνώμη μου για κάτι σημαντικό

Τη στιγμή που θα μου λείπεις και θα σου το πω

Όσες μεγάλες στιγμές και να ζήσουμε μαζί,

τις μικρές, απλές στιγμές θα αναζητώ σε σένα.

Δεν είναι καιρός

Φοβάμαι, ότι αν ποτέ σ’ ερωτευτώ,

θα μαλακώσει η καρδιά μου

Και δεν είναι καιρός για μαλακές καρδιές αγάπη μου.

Φοβάμαι, ότι αν ποτέ σ’ ερωτευτώ

θα προτιμώ τη ζεστή σου αγκαλιά στο κρεβάτι, από τους δρόμους

Και δεν είναι καιρός για αγκαλιές αγάπη μου,

παρά μόνο στους δρόμους.

Φοβάμαι, ότι αν ποτέ σ’ ερωτευτώ,

Θα θέλω να περνάω ώρες ατελείωτες μαζί σου το πρωί

Και δεν είναι καιρός για χάσιμο χρόνου αγάπη μου.

Φοβάμαι, ότι αν ποτέ σ’ ερωτευτώ,

Θα γυρνάω πίσω να δω αν είσαι καλά

μέσα στους καπνούς από τα δακρυγόνα

Και δεν είναι καιρός για να κοιτάμε πίσω αγάπη μου,

αλλά μόνο μπροστά.

Φοβάμαι, ότι αν ποτέ σ’ ερωτευτώ

Θα πονάω για τα χέρια σου που έχουν σημάδια από τη φωτιά

Και δεν είναι καιρός για πόνους αγάπη μου

Φοβάμαι, ότι αν ποτέ σ’ ερωτευτώ

Θα τραγουδώ τραγούδια αγάπης

Αλλά δεν είναι καιρός για τραγούδια αγάπη μου

Παρά μόνο αγωνιστικά

Φοβάμαι, ότι αν ποτέ σ’ ερωτευτώ

Θα σκέφτομαι εσένα μέσα στον χαμό

Και δεν είναι καιρός για να αποσπάται η σκέψη μας αγάπη μου

Φοβάμαι, ότι αν ποτέ σ’ ερωτευτώ

Θα ξεφύγει ο νους μου στιγμιαία, και θα σκεφτεί το μέλλον

Αλλά μας έχουν κλέψει το μέλλον αγάπη μου

Και δεν είναι καιρός να σκεφτόμαστε γι’ αυτό

Φοβάμαι, ότι αν ποτέ σ’ ερωτευτώ

Θα ερωτευτώ μαζί και όλο τον κόσμο

Τους ανθρώπους, τη φύση, το χώμα, τα παιδιά

Τον κόσμο που μας παίρνουν αγάπη μου

Φοβάμαι, ότι αν ποτέ σ’ ερωτευτώ

Θα ερωτευτώ μαζί και έναν καλύτερο κόσμο

Και αν τον ερωτευτώ θα προσπαθήσω να τον δημιουργήσω

Αλλά τότε θα κινδυνέψουμε και οι δυο αγάπη μου

Φοβάμαι, ότι αν ποτέ σ’ ερωτευτώ

Θα γεμίσει το μυαλό μας με ιδέες

Που θα πρέπει να τις κρύψουμε πολύ προσεχτικά

Γιατί αυτές είναι που κυνηγάνε αγάπη μου

Φοβάμαι, ότι αν ποτέ σ’ ερωτευτώ

Δεν θα με νοιάζει να χτυπήσω, να πέσω, να κυλιστώ

Γιατί δεν θα με νοιάζει να ρισκάρω

Και αυτό είναι το πιο επικίνδυνο αγάπη μου

Φοβάμαι, ότι αν ποτέ σ’ ερωτευτώ

Δεν θα με νοιάζει το αύριο παρά μόνο το σήμερα

Όμως το σήμερα είναι βομβαρδισμένο

Κι έχουμε μόνο το αύριο για να ελπίζουμε αγάπη μου

Γι’ αυτό, αν ποτέ σ’ ερωτευτώ

Μη μ’ αφήσεις να σταματήσω να ελπίζω να είμαι στους δρόμους να προσπαθώ

Μη μου αφήσεις το χέρι μέσα στον χαμό

Μην σταματήσεις να μου μιλάς για ιδέες

Μην με αφήσεις να κρυφτώ

Να μου θυμίζεις συνέχεια την ελπίδα τη λάμψη και το φως

Αυτά που βρήκαμε στους δρόμους και στα μάτια μας ένα πρωινό

Μην αφήσεις να με πάρουν

Κι αν με πάρουν μην αφήσεις να φοβηθώ

Γιατί αυτό φοβούνται περισσότερο αγάπη μου

Ότι θα σταματήσω να φοβάμαι

Αν ποτέ σ’ερωτευτώ

Να μιλάμε και να γελάνε όλα μας τα κύτταρα

… να μιλάμε και να γελάνε όλα μας τα κύτταρα, και να μου λες ιστορίες και να μην ξέρω τι απολαμβάνω περισσότερο, τις ιστορίες σου ή εσένα που μου τις λες, και να σου λέω ιστορίες και να μου χαμογελάς, και να με κοιτάς με προσοχή και μ’ εκείνο το βλέμμα, το μεγάλο, το ζεστό, το δεν είμαι σίγουρη αν καταλαβαίνεις αυτά που σου λέω, αλλά είμαι σίγουρη ότι με αγαπάς βλέμμα…

… και να μου δίνεις από ένα φιλί στα μάγουλά μου που τονίζονται καθώς γελάω καθώς μου μιλάς, και να μου λες πόσο σου αρέσει να γελάω και να φουσκώνουν τα μαγουλά μου και να τα φιλάς, και να σκέφτομαι πόσο μου αρέσει που σου αρέσει που το κάνεις αυτό όταν γελάω όταν μου μιλάς…

… και να με λες ήλιε μου, και ηλιοβασιλεματάκι μου, και φεγγάρι μου, και λουλούδι μου, και να μου δίνεις ονόματα με όλα τα στοιχεία της φύσης…

… και να με φροντίζεις, και να με προσέχεις, και να μου δίνεις να φορέσω το μπουφάν σου όταν κρυώνω, και να μου δίνεις να πιω από την μπύρα σου όταν δεν έχω κάτι να πιω, και να προσπαθείς να κρατηθείς να μη με χαϊδέψεις, αλλά να μην τα καταφέρνεις, και να σου ξεφεύγει ένα φευγαλέο άγγιγμα στις άκρες των μαλλιών μου…

… και να λέω είμαι ανεξάρτητη, και να λέω μπορώ να τα βγάλω πέρα μόνη μου, αλλά παρ’ όλ’ αυτά να προτιμώ να με φροντίζεις, και να με προσέχεις, και να μου δίνεις να φορέσω το μπουφάν σου όταν κρυώνω, και να μου δίνεις να πιω από την μπύρα σου όταν δεν έχω κάτι να πιω…

… και να σκέφτομαι ότι έμαθα να τα βγάζω πέρα μόνη μου τον καιρό που δεν ήμασταν μαζί και περιμέναμε ο ένας τον άλλον, και να ξέρω τώρα ότι υπήρχε λόγος που περιμέναμε ο ένας τον άλλον, για να μάθω να τα κάνω όλα μόνη μου, αλλά παρ’ όλα αυτά να προτιμώ να με φροντίζεις, και να με προσέχεις, και να μου δίνεις να φορέσω το μπουφάν σου, και να μου δίνεις να πιω από την μπύρα σου…

… και να μου λες βρέχει δεν μπορώ να πάω σπίτι μου, να μείνω ακόμα ένα βράδυ στο δικό σου; κι εγώ να σκέφτομαι στιγμιαία τις δουλειές που έχω να κάνω το άλλο πρωί, και να μην κρατάει πάνω από ένα κλάσμα του δευτερολέπτου αυτή η σκέψη, και να μου αρέσει που το κάνεις αυτό, που κάνεις να μην κρατάει πάνω από ένα κλάσμα του δευτερολέπτου αυτή η σκέψη…

… και να ξεκλειδώνω την πόρτα, και να γελάμε, και να με φιλάς, και να μην μπορώ να βάλω το κλειδί στην κλειδαριά, και να σου λέω σταμάτα δεν μπορώ να συγκεντρωθώ, και να γελάω, και να συνεχίζεις να με φιλάς, και να σκέφτομαι πόσο δεν θέλω να σταματήσω να μην μπορώ να συγκεντρωθώ, επειδή γελάω επειδή με φιλάς…

… και να κάνεις το ίδιο όταν είμαστε οι δυο μας και σου μιλάω, και να κλείνω τα μάτια, και να σου λέω ότι δεν μπορώ να σκεφτώ με αυτό που κάνεις, και να σκέφτομαι ότι είναι η μοναδική φορά, που δε με νοιάζει, που δεν μπορώ να σκεφτώ, όταν το κάνεις…

… και να ‘χουμε μια αυλή και μια αιώρα, και να λέμε όταν δεν παλεύουμε να αλλάξουμε τον κόσμο, να ξεκουραζόμαστε εκεί μέσα…

… και να βρισκόμαστε, και να μιλάμε, και να γελάμε, και να μην μπορούμε να σταματήσουμε να μιλάμε και να γελάμε, και να σηκωνόμαστε να φύγουμε, και να συνεχίζουμε να μιλάμε και να γελάμε, και να προχωράμε λίγο ακόμα, και να ξανασταματάμε και να μιλάμε και να γελάμε, και να περνάνε ώρες, και να βρισκόμαστε στο ίδιο σημείο, και να νομίζουμε ότι έχουν περάσει μόνο μερικά λεπτά, γιατί τόσο γρήγορα κυλάει ο χρόνος όταν μιλάμε και γελάμε…

… και όταν έχει γύρω κόσμο να σκέφτομαι ότι πρέπει να προσπαθήσω να είμαι σοβαρή γιατί θα με βλέπουν και θα με κοροϊδεύουν που δεν μπορώ να σταματήσω να σου μιλάω και να γελάω, και μετά να σκέφτομαι τη χαρά που νιώθω όταν σου μιλάω και γελάω, που δεν μπορεί να καλυφθεί, δεν μπορεί να κρυφθεί η χαρά μου, και είναι μάταιο, είναι μάταιο να προσπαθώ να την κρύψω, γιατί είναι τόσο μεγάλη, που βρίσκεται παντού, γλιστράει από τα ακροδάχτυλά μας και ξεχειλίζει από παντού, σαν μπαλόνι που αν κάνεις να το πατήσεις από τη μία, εκείνο σου ξεφεύγει και φουσκώνει από την άλλη, και σε κοροϊδεύει, έτσι με κοροϊδεύει και μένα η χαρά μου όταν είμαι μαζί σου και προσπαθώ να την κρύψω, μαζί με τον κόσμο που νομίζω ότι με κοροϊδεύει γιατί όταν είμαι μαζί σου δεν μπορώ να σκεφτώ τίποτα άλλο παρά μόνο να γελάω και να σου μιλάω…

… και να μου λες δε φαντάζεσαι πόσο μου έλειψες, και να μου λες λαχταρώ να σε δω, και να μη χορταίνω να το ακούω, και να σκέφτομαι ότι εσύ μου έλειψες περισσότερο, και να σκέφτομαι ότι μου αρέσει τόσο πολύ να σε σκέφτομαι όταν μου λείπεις όταν δε σε δω, που δε με πειράζει να περάσουν βδομάδες χωρίς να σε δω, και να σου το λέω, και να μην ξέρω αν καταλαβαίνεις τι εννοώ όταν σου το λέω, αν καταλαβαίνεις πόσο μου λείπεις αν δε σε δω, αλλά παρ’ όλα αυτά απολαμβάνω τόσο πολύ ότι σε σκέφτομαι όταν δε σε δω, και αυτός είναι ο λόγος που δε με πειράζει να περάσουν βδομάδες χωρίς να σε δω…

… και όταν  βρίσκομαι σε ταξίδια, και σε μέρη μακριά από σένα, να σκέφτομαι τι θα σκεφτόσουν και πόσο θα σου άρεσαν αν τα έβλεπες, και να σκέφτομαι, με τι τρόπο, και με τι λέξεις, και με τι εκφράσεις, θα σου τα περιγράψω όταν σε δω…

… και όταν βρίσκεσαι σε ταξίδια και σε μέρη μακριά από μένα, να μου στέλνεις μηνύματα για αυτά τα μέρη, και να είναι τα μηνύματα αυτά από τα πιο απλά που έχω λάβει από σένα, όμως να είναι από τα πιο σημαντικά, γιατί κρύβουν τη λαχτάρα σου να τα μοιραστείς μαζί μου, αυτά τα μέρη τα μακρινά, να μου τα περιγράψεις, τα μέρη τα απερίγραπτα, να τα φέρεις κοντά μου…

… και να ταξιδεύουμε ασταμάτητα, και να περπατάμε ξυπόλητοι σε καταρράχτες και σε φαράγγια, και να κάνουμε έρωτα μέσα σε σπηλιές, και να χανόμαστε σε δύσβατα μονοπάτια, και να ξαναβρίσκουμε τον δρόμο μας σε γωνιές γεμάτες εκπλήξεις, και να αποχαιρετιόμαστε από την προκυμαία του πλοίου, και να ξανασμίγουμε στην άλλη άκρη της Ελλάδας, κάποτε και στην άλλη άκρη του κόσμου…

Θα χαμογελάς

-Ψιτ..

-Τι θέλεις;

-Έλα να σου πω τι πρέπει να κάνεις.

-Τι;

-Να ανοίξεις έναν βαθύ λάκκο μέσα στο χώμα και να κρύψεις εκεί τα συναισθήματά σου.

-Γιατί να το κάνω αυτό;

-Γιατί δεν υπάρχει άλλη επιλογή, είναι που πρέπει.

-Μα καλά… εσύ δεν ήσουν που έλεγες τα θέλω να μην υποκύπτουν στα πρέπει και να ακούμε την καρδιά και λιγότερο τη λογική;

-Συγγνώμη, δεν είχα ιδέα τότε..

-Δεν είχες ιδέα τι;

-Δεν είχα ιδέα τι θα συμβεί.

-Και πώς θα μπορέσω να το κάνω αυτό;

-Δεν είναι τίποτα θα δεις. Θα γίνει αμέσως, θα κλείσεις τα μάτια και θα πάρεις μια βαθιά αναπνοή. Θα κρατήσει μόνο μια στιγμή. Μόνο πρόσεξε να τα κλείσεις πολύ καλά εκεί μέσα, να μην αφήσεις χαραμάδες στο χώμα και βρούνε μονοπάτι ο ήλιος και ο άνεμος και ταξιδέψουν μέχρι να τα βρουν.

-Γιατί;

-Γιατί αν τα χαϊδέψουν οι αχτίνες του ήλιου και τους σιγοτραγουδήσει το σφύριγμα του ανέμου, τότε μπορεί να ξυπνήσουν.

-Και τι θα γίνει τότε;

-Τότε ο ήλιος θα τα ζεστάνει και ο άνεμος θα τα δροσίσει και μπορεί να μεγαλώσουν, να βγάλουν ρίζες στο χώμα και να ανθίσουν σαν λουλούδι.

-Μα ο ήλιος βρίσκει τρόπο και περνάει και ζεσταίνει αυτό που βρίσκεται κάτω από το χώμα, ακόμα και αν δεν υπάρχουν χαραμάδες.

-Ο ήλιος βρίσκεται πολύ μακριά από εδώ.

-Και πες μου, χωρίς τα συναισθήματά μου τι θα έχω τότε;

-… δεν ξέρω να σου απαντήσω σε αυτό…

-Και τι θα κάνω;

-Θα χαμογελάς, πάντα θα χαμογελάς.

-Μα αυτό δεν θα μπερδεύει τους ανθρώπους;

-Ναι μπορεί να τους μπερδεύει, αλλά δεν υπάρχει άλλη επιλογή. Πρέπει να μου υποσχεθείς, υποσχέσου μου ότι θα χαμογελάς.

-Θα χαμογελώ.

-Πότε;

-Πάντα.

Illustration by Christina Tsevis, from:
https://www.facebook.com/media/set/?set=a.285772414840466.69046.172000316217677&type=3

Illustration by Christina Tsevis, from:
https://www.facebook.com/media/set/?set=a.285772414840466.69046.172000316217677&type=3