Κάποτε θα ζήσουμε ελεύθεροι

Κάποτε θα ζήσουμε ελεύθεροι 

και τότε όλος ο κόσμος θα γίνει μια αγκαλιά

Μια αγκαλιά μεγάλη σαν τη δική μας

που να χωρά τα παιδικά γέλια σε όλα τα σημεία του χάρτη

που να χωρά τα βήματα των προσφύγων σε όλες τις γωνιές των συνόρων

Μια αγκαλιά σφιχτή

που δε βαστά γραμμές ή κουκκίδες

για να λαμπυρίζουν μέσα της
χορεύοντας
ανάκατα τα χρώματα

Ουράνιου τόξου

Photo by ChristinSa

22ο κάμπινγκ YRE - Antinazi zone στη Θάσο: όλα τα κινήματα μαζί σε ένα νησί!

Πόσοι άνθρωποι μπορεί να θέλουν να αλλάξουν τον κόσμο;
Και πόσοι από αυτούς μπορεί να βρεθούν μαζί σε ένα νησί;

Με αυτές τις 2 φράσεις θα μπορούσε κανείς να περιγράψει όλα τα αντιρατσιστικά κάμπινγκ που διοργανώνονται εδώ και 22 χρόνια από τη Νεολαία ενάντια στον Ρατσισμό στην Ευρώπη YRE και πιο πρόσφατα το Antinazi zone, συλλογικότητα που μάχεται κατά του φασισμού. Ειδικά όμως φέτος, ο κόσμος που συγκεντρώθηκε στο 22ο αντιρατσιστικό – αντιφασιστικό κάμπινγκ βούλιαξε κυριολεκτικά την παραλία του Πρίνου στη Θάσο.

Συναγωνιστές/ριες και φίλοι/ες από πολλά διαφορετικά κινήματα και συλλογικότητες του ριζοσπαστικού χώρου βρεθήκαμε μαζί για 10 ημέρες για να συζητήσουμε για τους προβληματισμούς μας του σήμερα και να ενώσουμε τις ελπίδες μας για το αύριο που ονειρευόμαστε. Εκείνο που χωράει τις διαφορετικές αποχρώσεις της αποδοχής, των μη διακρίσεων και της κοινωνικής δικαιοσύνης.

Από το κίνημα κατά της εξόρυξης χρυσού στις Σκουριές μέχρι την κατειλημμένη ΕΡΤ3 των κινημάτων και της κοινωνίας, από το εργοστάσιο της ΒΙΟΜΕ στη Θεσσαλονίκη που εδώ και 3 χρόνια παραμένει ανοιχτό στα χέρια των εργαζομένων κόντρα στις αντίξοες συνθήκες μέχρι τις αξιοθαύμαστες προσπάθειες της αυτοδιαχείρισης στον χώρο των ΜΜΕ για ανεξάρτητη ενημέρωση, από τους αγώνες των απολυμένων σχολικών φυλάκων μέχρι τους αγώνες των απολυμένων εργαζομένων στη Vodafone και την Diamant Α.Ε. όπου οι εργαζόμενες δουλεύουν σε καθεστώς σύγχρονης δουλείας, από τη συλλογικότητα Golden Dawn Watch και το Παρατηρητήριο κατά του φασιστικού και ρατσιστικού λόγου στα ΜΜΕ στα φαινόμενα του bullying και του ρατσισμού στην παιδική ηλικία, από τα γυναικεία κινήματα υπέρ της αυτοδιάθεσης του σώματος και του δικαιώματος στην έκτρωση στην Ιρλανδία μέχρι τα κινήματα LGBTQI στην Ελλάδα και την Ευρώπη, το δημοτικό κάμπινγκ του Πρίνου στη Θάσο βούλιαξε εκτός από κόσμο, και από αλληλεγγύη.

Το πρόγραμμα των συζητήσεων ήταν εξαιρετικά πλούσιο και ενδιαφέρον, τόσο σε ποιότητα όσο και σε ποικιλία και παρά το γεγονός ότι ήταν πολύ δύσκολο έως αδύνατο να προλάβεις να τις παρακολουθήσεις όλες, ο κόσμος ήταν τόσο ενθουσιασμένος που ζητούσε να προστεθούν περισσότερες συζητήσεις μέσα στην ημέρα. Όταν δεν παρακολουθούσαμε κάποια από τις συζητήσεις, συμμετείχαμε σε εργαστήρια όπως αυτά του παραδοσιακού τραγουδιού, θεάτρου του καταπιεσμένου, tango, προσωπικής έκφρασης και αυτοάμυνας ή χαζεύαμε τον πλούσιο πάγκο του βιβλιοπωλείου με τα μυθιστορήματα και τα βιβλία κοινωνικοπολιτικού περιεχομένου, ή ακόμα συνεισφέραμε σε βάρδιες στην κουζίνα και στο μπαρ, γεγονός που δημιουργούσε ανάμεσά μας μια πολύ όμορφη ατμόσφαιρα κοινότητας και έμπρακτης αλληλεγγύης. Υπήρχε επίσης και ομάδα διερμηνείας γιατί ανάμεσα στους συμμετέχοντες ήταν και αρκετές ακτιβίστριες/ές από χώρες της Ευρώπης, όπως Γερμανία, Ιρλανδία, Βέλγιο και Ισπανία, οι οποίοι παρακολουθούσαν και συμμετείχαν στις συζητήσεις, μεταφέροντάς μας τις πολύτιμες εμπειρίες από τις δικές τους χώρες.

Και τα βράδια, μπροστά στην παραλία του Πρίνου δίπλα ακριβώς στο κύμα, το κάμπινγκ ζωντάνευε με χορούς, μουσικές και τραγούδια, όπου ενώναμε εκτός από τις ελπίδες μας και τις χαρές μας και ξεχνιόμασταν σε ξέφρενα γλέντια που κρατούσαν μέχρι το πρωί... με το ξημέρωμα να μας βρίσκει σε παρέες να παίζουμε παιχνίδια ή να συνεχίζουμε να συζητάμε για όλα τα θέματα που απασχολούν τις ζωές και τις ψυχές μας.

Και έτσι, οι δέκα μέρες κύλησαν σαν νερό. Και όταν τελείωσε το κάμπινγκ ευχηθήκαμε ο ένας στον άλλον δύναμη για τους αγώνες και την καθημερινότητα που έρχεται και ανανεώσαμε το ραντεβού μας για του χρόνου με περισσότερη ελπίδα, νίκες στις διεκδικήσεις μας, σεβασμό και δικαιοσύνη για όλους/ες.

Μερικές ημέρες αργότερα πήγα να συνεχίσω τις διακοπές μου στη Χαλκιδική όπου βίωσα τη δυσάρεστη εμπειρία να ακούσω κάποιον να εκτοξεύει ρατσιστικό μίσος και να βρίζει κάποιους ξένους χρησιμοποιώντας εκφράσεις που το λιγότερο βάρβαρες θα μπορούσαν να χαρακτηρισθούν. Παράλληλα, μαθαίνουμε αυτές τις μέρες για την πώληση της δημόσιας περιουσίας νευραλγικών για την οικονομία και τον τουρισμό της χώρας τομέων όπως τα αεροδρόμια και τα λιμάνια, σε πολυεθνικές επιχειρήσεις. Τα περιστατικά αυτά μου δημιουργούν φόβο και με προβληματίζουν πολύ για τις ημέρες που έρχονται. Όμως το δεκαήμερο που πέρασα στο αντιρατσιστικό κάμπινγκ στη Θάσο με εξόπλισε με ελπίδα που θα ήταν δύσκολο να λυγίσει, ακόμα και σε αυτές τις συνθήκες.

Τελικά το σπουδαιότερο πράγμα που μας έμαθε η εμπειρία από τις ημέρες που περάσαμε στη Θάσο ήταν να τολμήσουμε να ονειρευόμαστε, κόντρα στους καιρούς, ακόμα και σε μια περίοδο ζοφερή από πολλές απόψεις. 

Δημοσιεύτηκε στην Παράλλαξη το Σάβ. 22 Αυγ 2015. Αναδημοσιεύτηκε στη σελίδα του AntiNazi Zone.

Φωτογραφίες: Νίκος Αναστασιάδης

What is facebook's problem with nipples?

Seriously, what is the problem with just a pair of brownish coloured areolas? After all, they are just a part of myself, of what my body looks like, of who I am without a shirt.

I am talking about facebook’s hypocritical and illogical terms of use policy which forbids the publication of nude photographs, irrespective of why they are being posted, who posts them and what they represent.

It is hypocritical because at the same time it forbids nudity, facebook allows the existence of commercial pages and private profiles with explicitly sexually provocative and/or pornographic content, just because nipples and penises may be airily covered or simply because these are paying facebook to promote their business activities.*

And while facebook allows and even promotes the existence of pages with explicit pornographic content, natural looking photos of nudity that are being taken by artists and photo reporters with the intention to inform about an activist action or a cause, are being banned on the grounds of nudity and/or pornographic content. Highly irrational, nevertheless part of facebook’s inviolable terms of use.

As a result, facebook deletes images, blocks accounts and permanently erases user profiles because of photos showing female breasts and other nude body parts. The same happened with my fb account as a result of a photo showing a side angle of my breasts during an interview I was giving about my participation at the World Naked Bike Ride (WNBR) in Brussels, Belgium.

The WNBR action is part of a global movement aiming at promoting the use of bicycle, a cleaner environment and sending a message against the incrimination of the naked body which is exactly what facebook is doing when deleting those photos and their users’ accounts. As a matter of fact, before facebook deleted my user account, it had previously blocked it on a number of occasions because of photos of nude or semi-nude content from the World Naked Bike Ride in Greece, which is self-organised by a group of activist cyclists in the city of Thessaloniki.

With the permanent erasure of my fb profile of 8 years, I lost around 1000 fb friends, photographs, articles, dialogues and important contact details, which made me feel as if losing part of my identity, since the way facebook dominates our lives today, entails that everything we do and everything we are is being recorded with or even without our consent within its ‘pages’.

And yes, by sustaining these terms of use and by deleting photos of natural nudity or nudity as a catalyst for a cause while at the same time allowing pornographic material to exist through its pages, Facebook tells us that it is ok when the female body is objectified, sexualized and pornified, but it is not ok when the same body becomes a means for activism, political action or a canvas for self-expression.

It tells us that it is ok for the media, the internet and the businesses to use female bodies in a sexualized way in order to make a profit, but it is not ok for the woman being in this body to use it as she, herself, sees fit.

In this way, facebook perpetuates a sexist, patriarchical and discriminatory culture that is being imposed on women by so many different sides and becomes responsible for the incrimination of their naked bodies that so well feeds the modern rape culture. A culture that also feeds many other small or bigger issues that are connected with the idea of our naked bodies being something ‘dirty’ or provocative  or as an object to be manipulated by and for men’s sexual desire or the industries’ beauty standards.

Sunday 23^rd of August 2015 is international Go Topless Day, an action that promotes women’s right to go topless in public just like men, on gender equality grounds. On this occasion let’s reclaim back from facebook our naked bodies, identities and right for freedom of expression!

I would like to invite all fb users, especially women, whose fb accounts have been blocked or deleted for the same reasons as mine, to post their photos under #thisismybody or send them to christinnsa@gmail.com and I will upload them on my blog together with this text. You can post your photos that have been censored by fb or your stories under #thisismybody on facebook, twitter or/and instagram.

See the original story in English and in Greek on my blog, sun tousled: http://sun-tousled.blogspot.gr/

*PS: There is so many of them but here is a few that I was able to dig up with just a few clicks:

https://www.facebook.com/pages/S-K-Y-P-E-G-I-R-L-S/935670039788549

https://www.facebook.com/pages/Ultimate-Babes/275845175901119

https://www.facebook.com/pages/Sexy-Babes/719951141456343

https://www.facebook.com/ZOOMagazine

Ποιο είναι το πρόβλημα του facebook με τις γυναικείες ρώγες;

Σοβαρά, ποιο είναι το πρόβλημα με απλώς ένα ζευγάρι θηλές στο χρώμα του δέρματος; Στο κάτω κάτω αποτελούν κομμάτι του εαυτού μου,  του πώς είναι το σώμα μου, αυτής που είμαι χωρίς μπλούζα.

Αναφέρομαι στους υποκριτικούς και παράλογους όρους χρήσης του facebook που απαγορεύουν τη δημοσίευση γυμνών φωτογραφιών, ανεξάρτητα από το γιατί δημοσιεύονται, ποιος/α τις δημοσιεύει και τι εκφράζουν.

Είναι υποκριτικό γιατί ενώ απαγορεύει την εμφάνιση του γυμνού σώματος, το facebook επιτρέπει την ύπαρξη εμπορικών σελίδων και προφίλ χρηστών με ξεκάθαρα σεξουαλικό, προκλητικό ή/και πορνογραφικό περιεχόμενο, μόνο και μόνο επειδή οι ρώγες και τα πέη μπορεί να είναι ελαφρώς καλυμμένα ή απλώς επειδή οι σελίδες αυτές πληρώνουν το facebook για την προώθηση των εμπορικών τους δραστηριοτήτων.*

Και ενώ το facebook επιτρέπει και μάλιστα προωθεί την ύπαρξη σελίδων με ξεκάθαρα πορνογραφικό περιεχόμενο, οι φυσικές φωτογραφίες που απεικονίζουν το γυμνό σώμα από καλλιτέχνες και φωτορεπόρτερς με σκοπό την ενημέρωση για μια ακτιβιστική δράση ή για έναν κοινωνικό σκοπό, απαγορεύονται  με το επιχείρημα του γυμνού και/ή πορνογραφικού υλικού. Ιδιαίτερα παράλογο, παρ’ όλα αυτά αποτελεί κομμάτι των  απαράβατων κανόνων χρήσης του facebook.

Σαν αποτέλεσμα, το facebook διαγράφει φωτογραφίες, μπλοκάρει λογαριασμούς και διαγράφει οριστικά προφίλ χρηστών, εξαιτίας φωτογραφιών που δείχνουν γυναικεία στήθη και άλλα γυμνά μέρη του σώματος. Το ίδιο συνέβη και με τον δικό μου fb λογαριασμό ως αποτέλεσμα μιας φωτογραφίας στην οποία φαινόταν το στήθος μου από το πλάι, κατά τη διάρκεια συνέντευξης που έδινα για την συμμετοχή μου στη Διεθνή Γυμνή Ποδηλατοδρομία στις Βρυξέλλες, στο Βέλγιο.

Η Διεθνής Γυμνή Ποδηλατοδρομία αποτελεί μέρος ενός παγκόσμιου κινήματος που αποσκοπεί στην προώθηση της χρήσης του ποδηλάτου, σε ένα καθαρότερο περιβάλλον και στην αποστολή μηνύματος ενάντια στην ενοχοποίηση του γυμνού σώματος, το οποίο είναι ακριβώς αυτό που κάνει το facebook όταν διαγράφει τέτοιες φωτογραφίες και τους λογαριασμούς των χρηστών που τις δημοσιεύουν.  Πριν το facebook διαγράψει τον λογαριασμό μου, τον είχε επίσης μπλοκάρει μερικές φορές εξαιτίας φωτογραφιών γυμνού ή ημίγυμνου περιεχομένου από τη Διεθνή Γυμνή Ποδηλατοδρομίαστην Ελλάδα, αυτο-οργανωμένη δράση που διοργανώνεται από μια ομάδα ακτιβιστών ποδηλατών στην πόλη της Θεσσαλονίκης.

Με την οριστική διαγραφή του fb προφίλ μου των 8 χρόνων, έχασα περίπου 1000 fb φίλους/ες, φωτογραφίες, άρθρα, διαλόγους και σημαντικά στοιχεία επικοινωνίας, γεγονός το οποίο με έκανε να νιώσω σαν να χάνω ένα κομμάτι της ταυτότητάς μου, εφόσον ο τρόπος που το facebook έχει κυριαρχήσει στις ζωές μας σήμερα, σημαίνει ότι ο,τιδήποτε κάνουμε και ο,τιδήποτε είμαστε, καταγράφεται με ή ακόμα και χωρίς τη συγκατάθεσή μας στις ‘σελίδες’ του.

Και ναι, διατηρώντας αυτούς τους όρους χρήσης, και διαγράφοντας φωτογραφίες φυσικού γυμνού σώματος ή γυμνού ακτιβισμού που λειτουργεί ως καταλύτης για κάποιον σκοπό, ενώ την ίδια στιγμή επιτρέπει πορνογραφικό υλικό να υπάρχει στις σελίδες του, το facebook μας λέει ότι είναι οκ όταν το γυναικείο γυμνό σώμα γίνεται αντικείμενο, σεξουαλικοποιείται και χρησιμοποιείται για πορνογραφική χρήση, αλλά δεν είναι οκ όταν το ίδιο σώμα γίνεται μέσο ακτιβισμού, πολιτικής δράσης ή καμβάς προσωπικής έκφρασης.

Μας λέει ακόμα ότι είναι οκ για τα ΜΜΕ, το ίντερνετ και τις βιομηχανίες να χρησιμοποιούν γυναικεία σώματα με έναν σεξουαλικοποιημένο τρόπο για να αποκομίσουνκέρδος, αλλά δεν είναι οκ για τη γυναίκα που βρίσκεται μέσα σε αυτό το σώμα να το χρησιμοποιεί όπως η ίδια επιθυμεί.

Με αυτόν τον τρόπο, το facebook διαιωνίζει μια σεξιστική, πατριαρχική και μεροληπτική στάση που επιβάλλεται στις γυναίκες από τόσες διαφορετικές πλευρές και γίνεται υπεύθυνη για την ενοχοποίηση του γυμνού σώματος που τόσο ιδανικά ευνοεί την σύγχρονη κουλτούρα βιασμού (rape culture). Μια κουλτούρα που επίσης ευνοεί/ευνοείται από πολλά άλλα μικρά ή μεγαλύτερα ζητήματα που συνδέονται γενικότερα με την ιδέα ότι το γυμνό μας σώμα είναι κάτι ‘βρώμικο’ ή προκλητικό ή αντικείμενο χειραγώγησης από και για την αρσενική σεξουαλική επιθυμία ή τα πρότυπα ομορφιάς των βιομηχανιών.

Την Κυριακή 23 Αυγούστου είναι η διεθνής Go Topless Day, μια δράση που υποστηρίζει το δικαίωμα των γυναικών στη δημόσια τόπλες εμφάνιση όπως και οι άντρες, στη βάση της ισότητας των δύο φύλων.  Με αυτήν την αφορμή μπορούμε να διεκδικήσουμε από το facebook τα γυμνά μας σώματα, την ταυτότητά μας και το δικαίωμά μας για ελευθερία έκφρασης!

Θα ήθελα λοιπόν να προσκαλέσω όλες και όλους τους χρήστες fb, κυρίως τις γυναίκες, που οι λογαριασμοί τους στο fb μπλοκαρίστηκαν ή διαγράφηκαν για τους ίδιους λόγους, να ποστάρουν τις φωτογραφίες τους στο #thisismybody ή να τις στείλουν στο e-mail christinnsa@gmail.com  και θα τις ανεβάσω στο μπλογκ μου μαζί με αυτό το κείμενο. Μπορείτε να ποστάρετε τις λογοκριμένες φωτογραφίες ή τις ιστορίες σας στο #thisismybody στο facebook, twitter ή/και instagram.

Δείτε το αρχικό κείμενο στα αγγλικά και στα ελληνικά στο μπλογκ sun tousled: http://sun-tousled.blogspot.gr/

*PS: Είναι πάρα πολλές, αλλά εδώ μπορείτε να δείτε μερικές σελίδες του facebook που μπόρεσα να ανακαλύψω μόνο με μερικά clicks:

https://www.facebook.com/pages/S-K-Y-P-E-G-I-R-L-S/935670039788549

https://www.facebook.com/pages/Ultimate-Babes/275845175901119

https://www.facebook.com/pages/Sexy-Babes/719951141456343

https://www.facebook.com/ZOOMagazine

Χαμένοι στη μετάβαση (των πολιτικών εξελίξεων)

Γύρισα σπίτι χθες το βράδυ αλλά και ξύπνησα σήμερα το πρωί, εν μέσω καταιγιστικών εξελίξεων για την απόφαση της κυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ να διενεργήσει δημοψήφισμα. Τα social media έχουν πάρει φωτιά, τα tweets διαδέχονται βομβαρδιστικά το ένα το άλλο, ο καθένας και η καθεμιά λέει την άποψή του/της: κάποιοι ειρωνεύονται, άλλοι χαίρονται και γιορτάζουν, άλλοι προβληματίζονται και φοβούνται. Φωτογραφίες, βίντεο, σχόλια, κείμενα, απόψεις, σκίτσα. Τηλέφωνα και μηνύματα από φίλους/ες που θέλουν να συζητήσουν τι συμβαίνει και αναρωτιούνται τι θα συμβεί στο μέλλον. Και φυσικά μπόλικη προπαγάνδα από τα ΜΜΕ, συνοδευόμενη και από μια μοναδική ευκαιρία για να ξεδιαλύνεις επιτέλους από ποια θέλεις ή/και αξίζει να ενημερώνεσαι.

Και μέσα σε όλο τον χαμό, αφού διάβασα και αναλογίστηκα άπειρα tweets, ποστς και άρθρα για τις πολιτικές εξελίξεις, έπεσα πάνω σε ένα εξαιρετικό άρθρο που δεν θα μπορούσε να με εκφράσει καλύτερα αυτήν τη στιγμή αλλά και γενικότερα, και έγινε ο καταλύτης για να κάνω μια παύση, να κλείσω την τηλεόραση και το twitter και να γράψω την άποψή μου για όσα συμβαίνουν και για όσους/ες με ρωτούν τι πιστεύω ότι θα γίνει:

Δεν έχω εμπιστοσύνη στην κυβέρνηση, ιδιαίτερα υπό τις συνθήκες μέσα στις οποίες πρέπει να πάρει αποφάσεις. Δεν έχω εμπιστοσύνη ούτε στην Ευρώπη. Δεν έχω φυσικά εμπιστοσύνη στους 'θεσμούς'. Δεν ξέρω τι θα γίνει.

Έχω όμως εμπιστοσύνη στον κόσμο. Και σε ό,τι έχει δημιουργήσει μέχρι στιγμής. Και συνεχίζει να δημιουργεί. Έχω εμπιστοσύνη ότι μπορεί να υπάρξει μια εναλλακτική οικονομία. Όχι γιατί πιστεύω σε αυτήν κάποια στιγμή στο μέλλον, αλλά γιατί την έχω δει να υπάρχει, έχω ζήσει στην πράξη την δημιουργική της δύναμη. Και αυτό με συγκινεί κάθε φορά που το γράφω και το σκέφτομαι.

Από τις κουζίνες αλληλεγγύης μέχρι τα συνεργατικά καφενεία και βιβλιοπωλεία, από τις προσπάθειες αυτοδιαχείρισης της ΒΙΟΜΕ και άλλων επιχειρήσεων μέχρι τους αυτοοργανωμένους λαχανόκηπους στο Ελληνικό και στην Περ.Κα., από τις οικοινότητες αυτάρκειας μέχρι τα κοινωνικά ιατρεία αλληλεγγύης που με αυτοθυσία προσφέρουν ιατρική περίθαλψη δωρεάν σε Έλληνες και μετανάστες, από τα κινήματα προστασίας του τοπικού φυσικού πλούτου στις Σκουριές, μέχρι τις συνελεύσεις γειτονιάς , τα κοινωνικά φροντιστήρια και νηπιαγωγεία, ο κόσμος ανασκουμπώνεται, εξελίσσεται, δημιουργεί και βρίσκει τρόπους. Καινούριους, όμορφους, αλληλέγγυους και έξυπνους τρόπους.

Και υπάρχουν και τα παραδείγματα από τις άλλες χώρες. Από τις χώρες της Αφρικής και της Ασίας που ούτε φανταζόμαστε τι θα μπορούσαν να καταφέρουν. Και όμως, δημιουργούν και μάλιστα με μοναδικούς τρόπους. Από τους γυναικείους συνεταιρισμούς που φτιάχνουν αντικείμενα με τις πλαστικές συσκευασίες και τις σαγιονάρες που ρυπαίνουν τις ακτές τους, μέχρι τους συνεταιρισμούς που γεμίζουν τους δρόμους της πόλης τους με λάμπες δρόμου από ηλιακό φως, είναι πολύ περισσότερα από αυτά που ίσως νομίζουμε ή γνωρίζουμε τα παραδείγματα ανθρώπων και προσπαθειών να τα βγάλουν πέρα με αλληλεγγύη, όποιες και αν είναι οι περιστάσεις. Δημιουργώντας ταυτόχρονα έναν πιο βιώσιμο κόσμο.

Την ίδια σχεδόν απάντηση έδωσα πριν λίγο καιρό σε έναν ερευνητή και μια ερευνήτρια από την Αυστρία που με αφορμή το ερευνητικό αντικείμενο της πτυχιακής τους που είναι τα κινήματα στην Ελλάδα και η επίδραση της οικονομικής κρίσης, συζητήσαμε και με ρώτησαν πώς βλέπω τα πράγματα στο μέλλον. Τα μάτια αυτών των ανθρώπων καθώς και πολλών άλλων στην Ευρώπη είναι στραμμένα στην Ελλάδα και έχουμε ακόμα μια ευθύνη απέναντί τους, να μην τους απογοητεύσουμε. Αλλά να τους δείξουμε τι μπορούμε να καταφέρουμε, όλοι μαζί και ο καθένας ξεχωριστά, αφού πρώτα το πιστέψουμε εμείς οι ίδιοι. Αυτός ο κόσμος που έχει δείξει τον δρόμο δεν είναι πέρα μακριά, αλλά εδώ δίπλα μας. Μας διδάσκει τη δημιουργία και την αλληλεγγύη καθημερινά. Και γι’ αυτό, γι’ αυτό μόνο, όλα θα πάνε καλά.

Το κείμενο αυτό δημοσιεύτηκε στο site του enallaktikos.gr:
http://www.enallaktikos.gr/ar16027el-xamenoi-sti-metavasi-t…

To άρθρο στο οποίο αναφέρομαι στο κείμενό μου είναι του Alex Andreou και βρίσκεται εδώ:
https://www.byline.com/column/11/article/124

Η άνοιξη στους δρόμους

Αν με κλείσεις σε ένα σπίτι κουκλίστικο
γεμάτο με όλα τα πράγματα που αγαπώ
και πάλι θα θέλω να είμαι έξω,
στους δρόμους.

Πάρε μου μόνο μια αιώρα,
να ξεκουράζομαι
όταν δεν παλεύω να αλλάξω,
τον κόσμο.

Photo by ChristinSa

HIV: Ένα διαφορετικό πρόσημο και ένας άγνωστος κόσμος, τόσο μακριά τόσο κοντά.

Γράφω αυτό το κείμενο με αφορμή μια σχετικά δυσάρεστη προσωπική μου εμπειρία . Και με αφορμή την 1^η Δεκέμβρη, Παγκόσμια Ημέρα για τον HIV.

Το καλοκαίρι που μας πέρασε έμαθα ότι ένας πολύ καλός μου φίλος που αγαπώ πολύ είναι οροθετικός. Μου το είπε με ένα μήνυμα στο fb και όταν το διάβασα έπεσα από τα σύννεφα. Ξέρεις, είναι από αυτά τα πράγματα που καμιά φορά ανησυχείς ότι μπορεί και να τα πάθεις εσύ ή κάποιος που αγαπάς, αλλά στην πραγματικότητα δε φαντάζεσαι ποτέ ότι θα σου συμβεί στ’ αλήθεια. Γιατί είναι από αυτά που έχουμε μάθει να φοβόμαστε, να θεωρούμε ότι συμβαίνουν μόνο στους άλλους, ότι βρίσκονται μακριά από τα τακτοποιημένα μας σπίτια και τις βολικά κλειστές μας πόρτες.

Έπεσα λοιπόν από τα σύννεφα, αν και προσπάθησα να μην το δείξω γιατί δεν ήθελα να τον επιβαρύνω περισσότερο. Φοβήθηκα, στενοχωρήθηκα, αναρωτήθηκα. Πολλά συναισθήματα μαζί, σε μια στιγμή που είναι δύσκολο να ξεχωρίσεις ποιο απ’ όλα υπερισχύει.  Ήθελα να το μοιραστώ, να το φωνάξω. Άρχισα να σκέφτομαι ότι αφού μπορεί να συμβεί σε κάποιον που ξέρω, θα μπορούσε να συμβεί και σε μένα. Εγωιστικό το ξέρω να σκέφτεσαι τον εαυτό σου, όταν κάποιος άλλος έχει το πρόβλημα. Αλλά είναι τα αντανακλαστικά της επιβίωσης και ίσως να είναι και καλό που υπάρχουν. Φυσικά στενοχωρήθηκα πολύ για τον φίλο μου και ένιωσα μια έντονη ανάγκη να είμαι κοντά του, να του συμπαρασταθώ. Και εδώ  οφείλω να τονίσω το πόσο αξιοπρεπής ήταν. Δεν άφησε κανένα περιθώριο για λύπηση, αν και δεν υπήρχε λόγος άλλωστε για κάτι τέτοιο. Απλώς μου περιέγραψε τα συναισθήματά του και το πώς ένιωθε εκείνη την περίοδο. Με καθησύχασε επίσης ότι δεν ανήκω σε ομάδα υψηλού κινδύνου και άρα δεν υπάρχει λόγος να φοβάμαι ότι θα το πάθω επειδή το έπαθε κάποιος που γνωρίζω.

Μου έλυσε επίσης τις πρώτες απορίες μου και πρέπει να ομολογήσω ότι πολλά με εξέπληξαν. Συνειδητοποίησα πόσα λίγα γνωρίζω για τον HIV. Αμέσως πήρα τηλέφωνο να κλείσω ραντεβού για εξέταση στο Thess Checkpoint, μια οργάνωση που έχει φέρει την επανάσταση σε αυτόν τον χώρο με την ενημερωτική και πρακτική της δράση. Έκλεισα ραντεβού για την επόμενη ημέρα για ένα τεστ που είναι ανώνυμο και δωρεάν, με το αποτέλεσμα να εμφανίζεται αμέσως (κάτι σαν το τεστ εγκυμοσύνης), αφαιρώντας την αγωνία και την ταλαιπωρία που συνόδευε τους παραδοσιακούς τρόπους εξέτασης μέχρι σήμερα. Το σημαντικότερο απ’ όλα όμως ήταν τα όσα έμαθα από την επίσκεψή μου. Συζήτησα με τους εθελοντές για πάρα πολύ ώρα σε μια στιγμή που δεν μπορούσα να μιλήσω σε κανέναν άλλον και μου μετέδωσαν απόλυτη εμπιστοσύνη και διακριτικότητα. Σήκωσαν ένα μεγάλο βάρος από πάνω μου. Και εγώ τους είπα την ιστορία που δεν είπα σε κανέναν άλλον μέχρι σήμερα που γράφω αυτές τις λέξεις. Με άκουσαν ανάλαφρα, αλλά με σοβαρότητα και ενδιαφέρον. Και μου εξήγησαν τα πάντα. Τους τρόπους μετάδοσης, τα πρώτα συμπτώματα, τη θεραπεία.

Τι έμαθα λοιπόν από αυτήν την εμπειρία; Έμαθα ότι είναι κάτι που μπορεί να συμβεί στον καθένα, έμαθα ότι υπάρχει ένα μέρος όπου μπορείς να εξεταστείς ανώνυμα, γρήγορα και δωρεάν 5 μόλις εβδομάδες μετά την επικίνδυνη επαφή, έμαθα ότι ο HIV δεν μεταδίδεται με το σάλιο και ότι πεθαίνει μόλις έρθει σε επαφή με τον αέρα, έμαθα ότι η μολυσματικότητα του οροθετικού ατόμου εκμηδενίζεται σχεδόν όταν παίρνει θεραπεία,  έμαθα πόσο ακριβή είναι η θεραπεία αλλά ότι καλύπτεται πλήρως από το δημόσιο σύστημα υγείας. Έμαθα ότι μεταδίδεται και μέσω του στοματικού έρωτα αλλά οι πιθανότητες είναι πολύ μικρότερες απ’ ότι με άλλους τρόπους έρωτα. Έμαθα ότι η προφύλαξη οφείλει να αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι κάθε ερωτικής πράξης. Γιατί απλά μπορεί να συμβεί στον καθένα. Μα πάνω απ’ όλα έμαθα να σέβομαι και να μη φοβάμαι τους οροθετικούς ανθρώπους. Τώρα ξέρω ότι μπορώ να τους αγκαλιάσω, να τους φιλήσω, και να κάνω παρέα μαζί τους χωρίς να τους βαρύνει ένα διαφορετικό πρόσημο. Όπως απλά συνέχισα να κάνω με τον καλό μου φίλο που αγαπώ και είναι οροθετικός.

Για όλα αυτά που έμαθα και για όσα περιέγραψα αποφάσισα να συμμετέχω σε μια πολύ ιδιαίτερη εκδήλωση για τον HIV στο Θέατρο Φλέμιγκ την Παρασκευή 28 Νοεμβρίου. Πρόκειται για την εκδήλωση ΓΥΜΝΟ ΓΕΥΜΑ, στα πλαίσια της οποίας πραγματοποιείται έκθεση φωτογραφίας που θα διαρκέσει μέχρι τις  21/12 , ενώ με τους δύο πειραματιστές του αστικού γυμνισμού θα πραγματοποιήσουμε συμβολική performance για τον HIV, τον κοινωνικό στιγματισμό, το σεβασμό και την αποδοχή. Τα έσοδα από τις πωλήσεις των φωτογραφιών θα διατεθούν στη ΘΕΤΙΚΗ ΦΩΝΗ (POSITIVE VOICE), το σύλλογο οροθετικών Ελλάδας. Καθ’ όλη τη διάρκεια της βραδιάς θα υπάρχει ενημέρωση για την πρόληψη, αλλά και τον αγώνα κατά του AIDS από εκπροσώπους της Θετικής Φωνής, του Thess Checkpoint και του ΚΕΕΛΠΝΟ.

Και θα ήθελα να κλείσω λέγοντας ότι όταν μίλησα στον φίλο μου για τη σκέψη μου να γράψω αυτό το κείμενο και ζήτησα τη άδειά του για να το δημοσιεύσω, μου απάντησε: Το καλύτερο δώρο θα μου κάνεις. Όπως μου έκανε κι εκείνος το δώρο της κινητοποίησης και της ενημέρωσης. Όπως ελπίζω να κάνει και το κείμενό μου στον κόσμο και στους αναγνώστες του.

Δημοσιεύτηκε στην Παράλλαξη την Παρ.28 Νοε 2014.

Ακτιβισμός ή Πολιτική; Δυο διαφορετικοί, ασύμβατοι δρόμοι ή απαραίτητα συστατικά στοιχεία για μια διαφορετική κοινωνία;

Πριν από μερικές ημέρες, στις 20 Σεπτεμβρίου, είχα την τιμή και τη χαρά να συμμετέχω σε μια πολύ σημαντική εκδήλωση-πρωτοβουλία του Greenwave Festival, όπου 8 αξιόλογοι ομιλητές του ακτιβιστικού ή/και πολιτικού χώρου καλέστηκαν να συμμετέχουν σε συζήτηση με το πολύ ενδιαφέρον και επίκαιρο θέμα:

«Ακτιβισμός ή πολιτική; Δύο διαφορετικοί, ασύμβατοι δρόμοι ή απαραίτητα συστατικά στοιχεία για μία διαφορετική κοινωνία;» 

Αν και αποκομμένη από τις υπόλοιπες τοποθετήσεις και την ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα συζήτηση που ακολούθησε με την παρότρυνση του αγαπητού φίλου και ανήσυχου πνεύματος, δικηγόρου και συντονιστή της εκδήλωσης Παναγιώτη Λογγινίδη,  δεν έχει ίσως την ίδια ουσία, παρακάτω παραθέτω την τοποθέτησή μου στη συζήτηση αυτή, επειδή θεωρώ το θέμα ιδιαίτερα σημαντικό, αλλά και για όσους μου είπαν ότι θα ήθελαν αλλά δεν μπόρεσαν να παρευρεθούν στην εκδήλωση.

Παρακαλώ διαβάστε άφοβα, κρίνετε απρόσκοπτα και σχολιάστε με πάθος!

"Βρίσκομαι εδώ μάλλον περισσότερο ως εκπρόσωπος του ακτιβιστικού χώρου, αλλά θα ήθελα να μιλήσω γενικότερα για τη σχέση μεταξύ των δύο (του ακτιβισμού και της πολιτικής), τι μπορεί να μας προσφέρει το καθένα και πώς μπορούν και τα δύο να ενδυναμωθούν με τρόπο που να μπορούν να λειτουργήσουν πιο αποτελεσματικά και αυτό για μένα σημαίνει τρία πράγματα τα οποία είναι νομίζω το ζητούμενο και για τους δύο χώρους, δηλαδή και για τον ακτιβισμό και για την πολιτική:

1.      Να λειτουργήσουν προς όφελος της κοινωνίας, να γίνουν δηλαδή μοχλοί και εργαλεία της κοινωνίας παρά κάτι που υπάρχει έξω από αυτήν ή παράλληλα με αυτήν

2.       Με αυτό τον τρόπο να αποτελέσουν διόδους ενίσχυσης της δημοκρατίας, που η έλλειψη της είναι τόσο φανερή στην καπιταλιστική κοινωνία, η οποία λειτουργεί για την εξυπηρέτηση των ενδιαφερόντων κάποιων συγκεκριμένων ομάδων ανθρώπων, ιδιαίτερα τώρα με την οικονομική κρίση, και

3.      Να λειτουργήσουν με τρόπο που να μας κατευθύνουν προς την κοινωνία που οραματιζόμαστε, να γίνουν δηλαδή πεδία, με αφορμή τα οποία, ή μέσα στα οποία να συζητήσουμε και να δημιουργήσουμε την κοινωνία που θέλουμε.

Θα ήθελα κατ’ αρχήν να πω δυο λόγια για τη σημασία του καθένα ξεχωριστά, το τι μπορεί να μας προσφέρει το καθένα ξεχωριστά και μετά θα μιλήσω για το πώς μπορούν να συνδυαστούν.

Ο ακτιβισμός αναφέρεται σε συγκεκριμένα ζητήματα ή προβλήματα, συνήθως με τοπικό χαρακτήρα και μπορεί, ιδιαίτερα αν αποτελέσει μέρος ενός ευρύτερου κινήματος ή ευρύτερων κινημάτων, να προσφέρει μικρές νίκες σε συγκεκριμένα προβλήματα και άρα μικρές αλλαγές που είναι όμως πολύ σημαντικές στην καθημερινή μας ζωή. Μικρά παραδείγματα αποτελούν:

·      η διάσωση του πεζοδρόμου της Αγ. Σοφίας στο τόσο μολυσμένο κέντρο της Θεσσαλονίκης,

·  η πρόσφατη απόφαση του Συμβουλίου της Επικρατείας για την (προσωρινή) διάσωση της κυριακάτικης αργίας,  

·        η απόφαση του ΤΑΙΠΕΔ να επανεξετάσει την ιδιωτικοποίηση της ΕΥΑΘ μετά από το κίνημα που οργανώθηκε για τη διενέργεια του δημοψηφίσματος για το νερό κτλ.

Η πολιτική από την άλλη μπορεί να κάνει προτάσεις και να δημιουργήσει τις συνθήκες για μια γενικότερη αλλαγή στην κοινωνία, αλλαγή στους θεσμούς, στους νόμους και στον τρόπο λειτουργίας της οικονομίας, των εργασιακών σχέσεων και της κοινωνίας γενικότερα. Φυσικά και τα δύο είναι σημαντικά, ιδιαίτερα στην περίοδο που βρισκόμαστε χρειαζόμαστε προφανώς και τις μικρές αλλά και τις μεγαλύτερες αλλαγές.

 Οπότε αν θέλαμε να συνοψίσουμε τη σημασία του ακτιβισμού και της πολιτικής σε συγκεκριμένες λέξεις κλειδιά, θα μπορούσαμε να πούμε:

ο Ακτιβισμός αναφέρεται στο τοπικό, ηΠολιτική αναφέρεται στο γενικό

ο Ακτιβισμός αποτελεί δράση για το τώρα, η Πολιτική αποτελεί όραμα για το αύριο

ο Ακτιβισμός μπορεί να οδηγήσει σε συγκεκριμένη αλλαγή, η Πολιτική μπορεί να οδηγήσει σε γενικότερη αλλαγή.

Όμως εφόσον και τα δύο έχουν τη σημασία του και στην ουσία βλέπουμε ότι αλληλοσυμπληρώνουν το ένα το άλλο, γιατί παρατηρείται αυτό το παράδοξο, δηλαδή ο κόσμος εκτιμάει και συμπαθεί τον ακτιβισμό, ενώ, τουλάχιστον ο περισσότερος κόσμος να μη φαίνεται να συμπαθεί καθόλου την πολιτική, και άρα να υπάρχουν τα φαινόμενα που γνωρίζουμε όλοι μας, δηλαδή της αποχής από τις εκλογές, της παθητικότητας, της ατομικότητας κτλ, γιατί δηλαδή ο κόσμος είναι γενικά θετικός για τη συλλογική δράση του ακτιβισμού, αλλά όχι για τη συλλογική δράση της πολιτικής, ιδιαίτερα αν αναλογιστούμε ότι ο ακτιβισμός είναι πολιτική πράξη, και όχι μόνο ο ακτιβισμός αλλά η κάθε μας πράξη σχεδόν είναι πολιτική πράξη με την ευρεία έννοια.

Συγκεκριμένα ζούμε σε μια εποχή αμφισβήτησης και απαξίωσης του πολιτικού συστήματος (διανύοντας ίσως την περίοδο με τα πιο έντονα χαρακτηριστικά αυτής της κατάστασης, γεγονός το οποίο εκδηλώνεται επίσης με την δραματική άνοδο νεοφασιστικών οργανώσεων όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά και σε όλη την Ευρώπη), ενώ παράλληλα υπάρχει άνθηση σε αυτοοργανωμένες πρωτοβουλίες πολιτών από τα κάτω με κινηματικά χαρακτηριστικά. Θα μπορούσαμε λοιπόν να πούμε ότι από τη μια έχουμε την κατάρρευση της πολιτικής και από την άλλη την ανάδυση κινημάτων πολιτών και νέων μορφών ακτιβισμού με κινηματικό περιεχόμενο. Γιατί υπάρχει λοιπόν αυτή η  κατάσταση;

Αυτό συμβαίνει κατά τη γνώμη μου γιατί ο ακτιβισμός μπορεί να κάνει τα εξής:

Κατ’ αρχήν έχει κάτι να σου πει, και όχι μόνο έχει κάτι να σου πει αλλά σου το λέει με τρόπο που σε αγγίζει τώρα. Και όχι απλώς σου το λέει με τρόπο που σε αγγίζει τώρα, αλλά το λέει με τρόπο δυνατό, με τρόπο που θα σε κάνει να γυρίσεις το κεφάλι, που θα σου αφυπνίσει την προσοχή, με τρόπο που θα ξυπνήσει και θα εξελίξει τη συνείδησή σου, ιδιαίτερα όταν πρόκειται για πιο ιδιαίτερες ή πιο πρωτότυπες μορφές ακτιβισμού. Αλλά το σημαντικότερο κατά τη γνώμη μου είναι ότι δεν θα σου το πει μόνο, αλλά θα σε καλέσει να συμμετέχεις στη δράση, δηλαδή να γίνεις εσύ ο ίδιος μέρος της αλλαγής που θέλεις να φέρεις.

Έτσι λοιπόν, εάν η πολιτική δανειστεί μερικά από αυτά τα στοιχεία του ακτιβισμού, με τρόπο που να μπορέσει να αφουγκραστεί τις πραγματικές ανάγκες και τις προτάσεις του κόσμου, της κοινωνίας, θα μπορέσει και να αποκαταστήσει τη θέση της ανάμεσα στην κοινωνία, καθώς και να αποκαταστήσει την πίστη του κόσμου στη συλλογική πολιτική δράση, να τον κάνει να ενδιαφερθεί για τις πολιτικές αλλαγές που συμβαίνουν γύρω του.

Όπως η πολιτική έχει να κερδίσει από την αμεσότητα του ακτιβισμού που τον κάνει προσιτό προς την κοινωνία, έτσι και ο ακτιβισμός έχει να κερδίσει από τη διαχρονικότητα της πολιτικής. Πρέπει δηλαδή να αρχίσει να σκέφτεται με πιο έντονο και ξεκάθαρο τρόπο ποιο είναι το είδος της κοινωνίας που θέλουμε να δημιουργήσουμε, και να εντάξει τις δράσεις του στα πλαίσια ενός πιο μακροπρόθεσμου οράματος για αυτήν την κοινωνία.

Για να μπορέσει να συμβεί αυτό, δηλαδή και οι δύο χώροι του ακτιβισμού και της πολιτικής να δανειστούν στοιχεία ο ένας από τον άλλο ώστε να ενδυναμώσουν τις ρίζες τους μέσα στην κοινωνία, είναι πολύ σημαντικό οι άνθρωποι που ασχολούνται με τον ακτιβισμό, να συμμετέχουν επίσης σε πιο ευρύτερες πολιτικές διαδικασίες, να συμμετέχουν ενεργά σε συλλογικές πολιτικές δράσεις και φυσικά είναι πολύ σημαντικό οι διάφοροι ακτιβιστικοί χώροι και τα διάφορα κινήματα να στηρίζουν, να δικτυώνονται και να συνεργάζονται μεταξύ τους. Αντίστοιχα είναι πολύ σημαντικό επίσης οι άνθρωποι στον χώρο της πολιτικής να συμμετέχουν ενεργά στον χώρο του ακτιβισμού και των κινημάτων.

Με αυτόν τον τρόπο και οι δύο χώροι μπορούν να λειτουργήσουν ενδυναμωτικά ο ένας για τον άλλον καθώς και να προσδώσουν ο ένας στον άλλον μεγαλύτερη αξιοπιστία. Η σύνδεση της πολιτικής με τα κινήματα πολιτών μπορεί να ξαναδώσει στην πολιτική τα ερείσματα που είχε χάσει μέσα στην κοινωνία, ενώ η σύνδεση των κινημάτων πολιτών με την πολιτική, οπωσδήποτε με τρόπο που δεν είναι καπελωτικός, μπορεί να προσδώσει στα κινήματα πολιτών και στις δράσεις ακτιβισμού ευρύτερο περιεχόμενο και ένα ευρύτερο σχέδιο δράσης, καθώς και να συμβάλλει επίσης στη σύνδεση των κινημάτων μεταξύ τους σε ένα πλαίσιο ευρύτερων διεκδικήσεων και συνολικότερων αλλαγών μέσα στην κοινωνία. Η σύνδεση και η υποστήριξη μεταξύ των κινημάτων είναι σημαντικό να γίνει σε τοπικό, εθνικό και υπερεθνικό επίπεδο.

Π.χ. σε περίπτωση ανόδου στην εξουσία αριστερής ή γενικότερα ριζοσπαστικής κυβέρνησης, αν δεν υπάρχουν τα κινήματα από πίσω, θα φτάσει μέχρι το σημείο που δεν διακινδυνεύει την ολική ρήξη με  κατεστημένα συμφέροντα. Μόνο μέσω της νομιμοποίησης και της στήριξης από την κοινωνία μέσω των μαζικών κινημάτων θα μπορέσει να τολμήσει βαθιές τομές. Δηλαδή τα κινήματα είναι αυτά που θα πιέσουν και θα ενδυναμώσουν ταυτόχρονα μια τέτοια κυβέρνηση να προχωρήσει, με πολύ μεγαλύτερη διαπραγματευτική δύναμη τόσο στο κοινοβούλιο, όσο και απέναντι στην Ε.Ε.

Έτσι οι δύο χώροι, του ακτιβισμού και της πολιτικής μπορούν να αποτελέσουν γέφυρες, ώστε το ένα να συνδεθεί με το άλλο, καθώς και να αποτελέσουν και τα δύο γέφυρες προς την κοινωνία για να ξαναβρούν τα ερείσματα μέσα σε αυτήν, κυρίως η πολιτική αλλά και ο ακτιβισμός ώστε να αποχτήσει μεγαλύτερη μαζικότητα και δύναμη.

Και θα ήθελα να κλείσω λέγοντας το εξής: μπορεί ο ακτιβισμός με τις μικρές, επιμέρους νίκες και τις αλλαγές στη συνείδηση να μην μπορεί να αλλάξει τον κόσμο ή την κοινωνία γενικά ή ριζικά, μπορεί όμως να δημιουργήσει μια πολύ σημαντική προϋπόθεση για κάτι τέτοιο και αυτή η προϋπόθεση είναι η ελπίδα: ελπίδα, αισιοδοξία και πίστη στον κόσμο για τη δύναμή του ότι μπορεί να δημιουργήσει μια καλύτερη και πιο δίκαιη κοινωνία. Και ο συνδυασμός αυτών των τριών μπορεί να καταφέρει πάρα πολλά, εάν εμβολιαστεί σε συλλογικές και δημοκρατικές πολιτικές διαδικασίες."

Η πρώτη μου γυμνή βόλτα μέσα στην πόλη ένα Αυγουστιάτικο βράδυ πέρσι το καλοκαίρι

Στη 1 Αυγούστου πέρσι το καλοκαίρι έκανα την πρώτη γυμνή μου βόλτα μέσα στην πόλη παρέα με τον Μιχάλη και τον Γιάννη στα πλαίσια του κινήματος του αστικού γυμνισμού.

Μέσα στα πλαίσια της δράσης ο Μιχάλης και ο Γιάννης πραγματοποιούν ολιγόλεπτες γυμνές βόλτες στο κέντρο της Θεσσαλονίκης, με σκοπό την αποδοχή του γυμνού τόσο στο ύπαιθρο, όσο και στο αστικό τοπίο. Την επόμενη μέρα της δράσης έγραψα ένα κείμενο για να περιγράψω τη δική μου εμπειρία από την γυμνή μας βόλτα και να μιλήσω για τη σημασία της απο-ενοχοποίησης του γυμνού σώματος γενικά, αλλά και ειδικότερα μέσα από τη ματιά μιας γυναίκας. Αυτό είναι το κείμενο που έγραψα πέρσι τον Αύγουστο για την πρώτη μου γυμνή βόλτα μέσα στην πόλη:

Αποφάσισα να συμμετέχω στη δράση για να διεκδικήσω την από-ενοχοποίηση και του γυναικείου γυμνού σώματος. Το γυμνό μας σώμα γίνεται συχνά αντικείμενο εκμετάλλευσης από τα ΜΜΕ, τον χώρο της διαφήμισης, το lifestyle, τη βιομηχανία του γυμνού και της πορνογραφίας με σκοπό τη δημιουργία κέρδους, ενώ παράλληλα οδηγεί στην κατασκευή προτύπων ομορφιάς που δεν έχουν σχέση με την πραγματικότητα, ούτε με τη φυσικότητα και την αθωότητα του γυμνού μας σώματος. Είναι τουλάχιστον υποκριτικό το γεγονός ότι το κατασκευασμένο, προκλητικό γυμνό που αποσκοπεί στη δημιουργία κέρδους υπάρχει γύρω μας παντού και θεωρείται φυσιολογικό και αποδεκτό, ενώ ταυτόχρονα το αθώο γυμνό, είτε στο ύπαιθρο, είτε στο αστικό τοπίο, θεωρείται παράνομο, διώκεται και γίνεται αντικείμενο κριτικής και σχολίων.

Το αποτέλεσμα των παραπάνω είναι να αντιμετωπίζουμε το γυμνό μας σώμα με ντροπή, ενοχές, ανασφάλειες και άγχος, να καταπιεζόμαστε, και να οδηγούμαστε σε ακραίες συμπεριφορές που είτε είναι επικίνδυνες για την υγείας μας, όπως π.χ. τα φαινόμενα της ανορεξίας που αντιμετωπίζουν πολλά κορίτσια στην εφηβεία, είτε που μας μειώνουν σαν ανθρώπινο είδος και είναι επικίνδυνες για τους ανθρώπους γύρω μας, όπως τα κρούσματα βιασμού σε γυναίκες που θεωρούνται ντυμένες προκλητικά. Εκτός από τις παραπάνω ακραίες συμπεριφορές, η ενοχοποίηση του γυμνού σώματος συνδέεται και με άλλα, λιγότερο ακραία αλλά εξίσου αρνητικά φαινόμενα, όπως:

• η αρνητική εικόνα και η ντροπή που μπορεί να νιώθουμε για το σώμα μας,
• η συνεχής προσπάθεια συμμόρφωσης σε κανόνες και πρότυπα ομορφιάς που μας επιβάλλονται χωρίς της θέλησή μας, και που ιδιαίτερα για εμάς τις γυναίκες μπορεί να γίνεται εις βάρος της εξέλιξής μας ως προσωπικότητες και ως άνθρωποι, δημιουργώντας τις λεγόμενες ‘γυναίκες – γλάστρες’.
• η αδυναμία κοινωνικής ένταξης και κοινωνικοποίησης από ανθρώπους που μπορεί να μην εντάσσονται στα πρότυπα ομορφιάς που προβάλλονται από τα ΜΜΕ αλλά παρ’ όλα αυτά μπορεί να είναι εξαιρετικά όμορφοι και αξιόλογοι με τον δικό τους τρόπο και με διαφορετικά, υποκειμενικά κριτήρια.
• η σεξουαλική καταπίεση και η προσπάθεια συμμόρφωσης στα πρότυπα που προβάλλονται από τη βιομηχανία του πορνό και του σεξ, με αποτέλεσμα το άγχος για την σεξουαλική μας απόδοση και την εμφάνιση επιθετικής ή προσβλητικής συμπεριφοράς είτε προς εμάς τους ίδιους είτε προς τον σύντροφό μας.

Θεωρώ ότι τόσο οι γυναίκες, όσο και οι άντρες, έχουν το δικαίωμα της ελευθερίας στην επιλογή να φορούν το είδος, το στυλ και την ποσότητα των ρούχων που επιθυμούν, χωρίς όμως η επιλογή αυτή να γίνεται με βάση συγκεκριμένα πρότυπα ομορφιάς και lifestyle με τα οποία οφείλουν να συμμορφωθούν, αλλά επειδή αυτό τους εκφράζει και τους κάνει να νιώθουν άνετα και όμορφα με το σώμα τους. Ταυτόχρονα είναι εξίσου σημαντικό να μπορούν να κυκλοφορούν με όσα λίγα ή όσα πολλά ρούχα επιθυμούν χωρίς να νιώθουν ανασφάλεια και φόβο, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι προκαλούν σεξουαλικά, και χωρίς να γίνονται αντικείμενο κριτικής και σεξιστικών σχολίων, είτε θετικών είτε αρνητικών.

Κατά συνέπεια θεωρώ σημαντική την από-ενοχοποίηση του γυμνού μας σώματος, η οποία έχει διαβρωθεί από τον τρόπο οργάνωσης της κοινωνίας στην οποία ζούμε και που είναι άρα σημαντικό να επαναδιεκδικήσουμε μέσα από παρόμοιες δράσεις γυμνού ακτιβισμού. Συμμετέχω επίσης στη Διεθνή Γυμνή Ποδηλατοδρομία που πραγματοποιείται στη Θεσσαλονίκη κάθε πρώτη Παρασκευή του Ιούνη. Ελπίζω ότι μέσα από αυτές τις δράσεις, περισσότεροι άνθρωποι, άντρες και γυναίκες, θα μπορέσουν να αποδεχθούν και να αγαπήσουν το γυμνό τους σώμα και να αισθανθούν τη χαρά που συνδέεται με την ανάγκη όλων μας να νιώσουμε όμορφα και άνετα μέσα στο ίδιο μας το σώμα, το οποίο είναι ό,τι πιο φυσικό και αθώο διαθέτουμε.

Η εμπειρία συμμετοχής μου σε μια γυμνή βόλτα μέσα στην πόλη επιβεβαίωσε τα παραπάνω συναισθήματα και με έκανε να νιώσω πολύ όμορφα, να νιώσω ελεύθερη και να έρθω πιο κοντά στο σώμα μου. Αν είχαμε τη δυνατότητα και μπορούσε να θεωρηθεί αποδεκτό, θα ήθελα να συνεχίζαμε τη γυμνή βόλτα για περισσότερη ώρα. Επιπλέον είναι μια εμπειρία που θα τη συνιστούσα να τη δοκιμάσουν όλοι, ανεξαρτήτως φύλου, ηλικίας και σωματικής διάπλασης!

Όντα που αισθάνονται, όχι κρέας για τα πιάτα μας.

Κάθε λεπτό 1680 ζώα σφάζονται για την τροφή μας, με τα περισσότερα να θανατώνονται σχεδόν μόλις ενηλικιωθούν ή και μικρότερα, πολύ συχνά με εξαιρετικά βάναυσους ή και με παράνομους τρόπους, έχοντας τις πλήρεις αισθήσεις τους. Η βιομηχανία αυγών θανατώνει ζωντανά εκατομμύρια αρσενικά κοτόπουλα, επειδή δεν παράγουν αβγά και άρα δεν της αποφέρουν κέρδος. Και αυτό το Πάσχα στην Ελλάδα πάνω από 2 εκατομμύρια αμνοερίφια θα θανατωθούν για το πασχαλινό τραπέζι, ενώ η ετήσια σφαγή ζώων παγκοσμίως ξεπερνάει τα 50 δισεκατομμύρια ζώα.

Τι είναι αυτό που μας κάνει να διαχωρίζουμε τα ζώα σε ζώα συντροφιάς που αξίζουν την αγάπη και τη φροντίδα μας και να θανατώνουμε άλλα ζώα με σκοπό το κέρδος και τη γευστική ικανοποίησή μας; Από την άλλη τι είναι αυτό που κάνει ορισμένους λαούς της Ανατολής να διαχωρίζουν τα ζώα με τον αντίθετο τρόπο, θεωρώντας ιερά ζώα τις αγελάδες και θανατώνοντας ζώα όπως σκύλους για το τραπέζι τους; Πώς και πότε μάθαμε να μη συγκινούμαστε μπροστά στη σφαγή ενός ζώου που θα γίνει κρέας στο πιάτο μας, αλλά να μας συγκινεί το σκυλάκι που παίζει μαζί μας και με τα παιδιά μας; Παραβλέποντας μάλιστα το γεγονός ότι ζώα όπως τα γουρούνια μπορούν να μάθουν τριπλάσιες εντολές από έναν σκύλο και να τις θυμούνται έως τρία χρόνια.

Η χορτοφαγία και ο βιγκανισμός (ή αλλιώς αυστηρή χορτοφαγία) σαν στάση ζωής πρεσβεύουν την ισότητα και τον σεβασμό απέναντι σε όλα τα ανθρώπινα και μη ανθρώπινα όντα, ενώ καταδικάζουν το γεγονός ότι στη βιομηχανία κρέατος και σε άλλες βιομηχανίες (κτηνοτροφία, καλλυντικών, φαρμάκων, γούνας) κάποια ζώα προορίζονται προς εκμετάλλευση και θανάτωση από τον άνθρωπο με σκοπό το κέρδος.

Αυτό το Πάσχα … δεν υπάρχει δικαιολογία για τη θυσία τους.

Είναι όντα που αισθάνονται, όχι κρέας για τα πιάτα μας.

Πηγές:

http://www.enet.gr/?i=news.el.article&id=314859 

http://www.enet.gr/?i=news.el.article&id=86874

http://www.eyedoll.gr/ngine/article/3074

http://www.zoosos.gr/article/1422/pasha-gia-t-arnakia

Poster by Cris Goudi

Poster by Cris Goudi

Μπροστά στις κάννες των όπλων τους θα απαντάμε με τέχνη, δράση, δημιουργία, αλληλεγγύη και ανυπακοή.

Ethereal Illustration by Eibatova Karina
http://www.flickr.com/photos/eika_dopludo/