Κομματάκια παζλ

Σήμερα το πρωί, λίγο μετά από επίσκεψή μου στον ΟΑΕΔ. Μπήκα σε ένα κατάστημα για να πάρω κάτι να φάω, και άκουσα δύο κοπέλες να μιλάνε για κάποιον, αναφέροντας ποικίλα περιστατικά εκπάγλου κάλλους με το χειρότερο να περιέχει φυσική βία προς τη μία από τις δυο, σαν να είναι κάτι φυσιολογικό και σχετικά αποδεκτό. Μετά από μερικά λεπτά συνομιλίας, αναρωτιόμουν σε ποια χώρα και σε ποια δεκαετία βρίσκομαι. Λίγο αργότερα, στον δρόμο, άκουσα μια κυρία να μιλάει σε μια φίλη της για την κόρη της που σταμάτησε τα ηρεμιστικά χωρίς τις οδηγίες του γιατρού και τώρα, έχει γίνει κουρέλι εξαιτίας αυτού (δικές της λέξεις). Αφού την ενημέρωσα για την αυτό-οργανωμένη συλλογικότητα «Ελεύθερη Πτώση: Ομάδα αυτοβοήθειας για τη λύπη και τη θλίψη» που ίσως θα μπορούσε να τη βοηθήσει, ανέβηκα στο ποδήλατό μου για να φύγω. Στον δρόμο σκεφτόμουν πόση δυστυχία και ταλαιπωρία περικλείει αυτός ο κόσμος.

Και είχε έναν τέτοιο ήλιο σήμερα, που καθώς ποδηλατούσα και με ζέσταινε, ένιωθα μια περίεργη, απέραντη χαρά και ευτυχία, χωρίς να υπάρχει κάποιος ιδιαίτερος λόγος. Και σκεφτόμουν πώς θα μπορούσα να τα μεταδώσω αυτά παραπέρα, να επιμολύνω το περιβάλλον γύρω μου με ευτυχία. Και εκεί που τα σκεφτόμουν αυτά, καθώς επέστρεφα σπίτι μου έπεσα πάνω σε μία μπάντα δρόμου που είχε στήσει μικρή συναυλία για τον κόσμο στη μέση του πεζοδρομίου, δίπλα σε ένα παρτέρι με πολύχρωμα λουλούδια. Και συμπληρώθηκε έτσι το κομματάκι που έλειπε από το παζλ της ευτυχίας που ένιωθα.

Όμως, ξέρω. Ξέρω πώς είναι να μη νιώθεις την ευτυχία. Ξέρω πώς είναι να νιώθεις τόσο μεγάλη λύπη που να είσαι τυφλός. Να μην βλέπεις, να μην ακούς, και να μην αισθάνεσαι την ευτυχία. Να είναι γύρω σου σε απόσταση αναπνοής, σε κάθε εκατοστό αέρα, σε κάθε κόκκο σκόνης, αλλά να έχεις ένα πέπλο μπροστά στα μάτια σου και να μην μπορείς να τη δεις. Να μην μπορείς να δεις ούτε ένα μέτρο μπροστά από εκεί που είσαι. Ούτε ένα βήμα πιο πέρα, παρά μόνο το έδαφος κάτω από τα πόδια σου που καταρρέει.

Αλλά, πρέπει. Πρέπει να προσπαθήσεις να ανοίξεις τα μάτια σου, πρέπει να προσπαθήσεις να τη δεις, γιατί είναι εκεί και είναι δίπλα σου, μπορεί να κλείσεις τα μάτια και να τη φυσήξεις, αλλά θα συνεχίσει να είναι εκεί, γύρω σου και να σε τυλίγει, σαν ζεστός ανοιξιάτικος αέρας. Γι’ αυτό σου λέω. Μην χάσεις αυτό το κομμάτι ευτυχίας, γιατί το επόμενο κομμάτι που θα συναντήσεις θα είναι διαφορετικό από αυτό, και δεν πρέπει να χάσεις κανένα. Γιατί βλέπεις, έτσι είναι η ευτυχία. Έχει την ιδιότητα, όταν συσσωρεύονται τα κομμάτια της, η επίδρασή της να γίνεται πολλαπλασιαστική. Με κάθε κομμάτι ευτυχίας που νιώθεις, αυξάνεται και η ικανότητά σου να συναντήσεις περισσότερα κομμάτια στο μέλλον. Σαν να σχηματίζουν όλες οι στιγμές ευτυχίας που έχεις κάποτε νιώσει, μια προστατευτική ασπίδα που σε θωρακίζει από οποιαδήποτε πιθανή μελλοντική δυστυχία.

Γι’ αυτό, να τις κυνηγάς τις στιγμές ευτυχίας. Σαν κομμάτια σε παζλ, που όσο το συμπληρώνεις, αυτό αντί να τελειώνει, εμφανίζονται δια μαγείας στο κουτί του όλο και περισσότερα κομματάκια για να συμπληρώσεις.

Και μπορεί κάποιες φορές να σου φαίνεται πολύπλοκη ή να σου ξεφεύγει η ευτυχία, σαν αυτά τα παζλ με τα χιλιάδες κομμάτια που δεν ξέρεις από πού να αρχίσεις. Αλλά αν τα πιάσεις στα χέρια σου δεν θα θέλεις να σταματήσεις να το συμπληρώνεις, ακόμα και αν δεν υπάρχει τέλος, ή ακόμα και αν δε γνωρίζεις ποια εικόνα θα σχηματιστεί στο τέλος. Ξεκίνα τώρα. Πιάσε ένα κομμάτι και μετά το επόμενο και το επόμενο, και καθώς τα πιάνεις και τα τοποθετείς θα πολλαπλασιάζονται και το παζλ θα μεγαλώνει, αλλά μαζί με αυτό θα μεγαλώνει και η ικανότητά σου να το δημιουργείς. Να δημιουργείς κομμάτια ευτυχίας, που θα γίνονται ρωγμές στη θλίψη των άλλων, σαν χάρτινες σφαίρες από χρώμα που τρυπούν έναν μαύρο ουρανό. Αα..! τι είναι αυτό που πέφτει από ψηλά; Μόλις άρχισε να βρέχει κομματάκια παζλ.

Photo by ChristinSa

Ωκεανός

Το βλέμμα σου
ωκεανός
που πνίγεται μέσα του
όλη η βία
του κόσμου.

Photo by ChristinSa

Κάποτε θα ζήσουμε ελεύθεροι

Κάποτε θα ζήσουμε ελεύθεροι 

και τότε όλος ο κόσμος θα γίνει μια αγκαλιά

Μια αγκαλιά μεγάλη σαν τη δική μας

που να χωρά τα παιδικά γέλια σε όλα τα σημεία του χάρτη

που να χωρά τα βήματα των προσφύγων σε όλες τις γωνιές των συνόρων

Μια αγκαλιά σφιχτή

που δε βαστά γραμμές ή κουκκίδες

για να λαμπυρίζουν μέσα της
χορεύοντας
ανάκατα τα χρώματα

Ουράνιου τόξου

Photo by ChristinSa

Κάτω από τον εκκωφαντικό θόρυβο των στρατιωτικών αεροπλάνων

Όταν μου πεις σ’ αγαπώ

θέλω να είναι

κάτω από τον εκκωφαντικό θόρυβο

των στρατιωτικών αεροπλάνων

όταν θα περνάνε πάνω από τα κεφάλια μας

Τότε να μου το πεις

και ας μην το ακούω

καλυμμένο μέσα στο βροντερό βουητό

που κάνει τα πόδια να τρέμουνε

και τα κεφάλια να χαμηλώνουν

Να το πεις

και ας μην το ακούω

πνιγμένο μέσα στη βροντερή σιωπή

των βουητών πολέμου

Τότε  να το πεις

να το επαναλαμβάνεις μέσα στο θόρυβο

μέχρι να περάσει και το τελευταίο αεροπλάνο

Ακόμα και αν δεν ακούω

ακόμα και αν σου φωνάζω

‘μα τι προσπαθείς να μου πεις’

ακόμα και αν σου δείχνω τα αεροπλάνα

πάνω από τα

ανταριασμένα μαλλιά μας

και αν θυμώνω

που δεν τους δίνεις σημασία

Να το πεις

Και να γελάς

Μέχρι να περάσει και το τελευταίο

Μέχρι να κοπάσει ο θόρυβος

Και ο φόβος

Μέχρι οι λέξεις σου

Να γίνουν λεπίδα

Μέχρι ένα σ’ αγαπώ και το γέλιο σου

Να σκίσουν

Την εκκωφαντική σιωπή

Και να στάξουν μουσική εκεί,

Στις σχισμές του μολύβδινου ουρανού.

Photo by ChristinSa

Μη χαμογελάς στα αφεντικά

Το χαμόγελό σου
κράτα το για μένα.
Όχι,
ούτε για μένα.
Κράτα το για σένα.

Μην το ντύσεις παρά μόνο με στιγμές
ανεπισκίαστα αληθινές.

Όχι σε τυπικές κουβέντες
ανούσιας καθημερινότητας,
όχι

Ούτε σε λόγια παχυλά,
ξύλινα και κομψά.

Και προπαντός,
το χαμόγελό σου
μην το ξοδέψεις για τα αφεντικά.

Όχι, κράτα το
πρόσεξε μη σου ξεφύγει
εκεί όπου δεν μπορεί
η αξία του να μετρηθεί
παρά μόνο
με ποσοτικούς προσδιορισμούς.

Δεν ταιριάζουν αυτοί στη ζωή μας,
ούτε στο χαμόγελό σου.

Κράτα το
για τις άλλες στιγμές,
τις δικές σου.
Τις ολόδικές σου.

Για μια ηλιόλουστη μέρα
τον χειμώνα.

Για το πρωινό
που θα πίνουμε τον καφέ μας.

Για όταν θα κοιτάζεσαι
στον καθρέφτη.

Για όπου μόνο εσύ ξέρεις.

Για όπου δε χρειάζεται
να μετρηθεί.

Για όπου δεν θα ζητηθεί.

Photo by ChristinSa

 Photo by ChristinSa

Ζήσε

Ζήσε λοιπόν τι περιμένεις;

Ανάμεσα σε στρώσεις από
τσαλακωμένα σεντόνια

Ανάμεσα σε γραμμές
ανάκατων στίχων

Ανάμεσα σε φιλιά
αγουροξυπνημένων εραστών

Ανάμεσα σε λόγια που
θέλησαν να ειπωθούν
αλλά τα φύσηξε ο αέρας
πριν φτάσουν στο χώμα

Ζήσε

Εκεί
όπου θα βρεις την ομορφιά

Ανάμεσα σε
τέλεια
άπειρες
ατέλειες

Photo by ChristinSa

Χαμένοι στη μετάβαση (των πολιτικών εξελίξεων)

Γύρισα σπίτι χθες το βράδυ αλλά και ξύπνησα σήμερα το πρωί, εν μέσω καταιγιστικών εξελίξεων για την απόφαση της κυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ να διενεργήσει δημοψήφισμα. Τα social media έχουν πάρει φωτιά, τα tweets διαδέχονται βομβαρδιστικά το ένα το άλλο, ο καθένας και η καθεμιά λέει την άποψή του/της: κάποιοι ειρωνεύονται, άλλοι χαίρονται και γιορτάζουν, άλλοι προβληματίζονται και φοβούνται. Φωτογραφίες, βίντεο, σχόλια, κείμενα, απόψεις, σκίτσα. Τηλέφωνα και μηνύματα από φίλους/ες που θέλουν να συζητήσουν τι συμβαίνει και αναρωτιούνται τι θα συμβεί στο μέλλον. Και φυσικά μπόλικη προπαγάνδα από τα ΜΜΕ, συνοδευόμενη και από μια μοναδική ευκαιρία για να ξεδιαλύνεις επιτέλους από ποια θέλεις ή/και αξίζει να ενημερώνεσαι.

Και μέσα σε όλο τον χαμό, αφού διάβασα και αναλογίστηκα άπειρα tweets, ποστς και άρθρα για τις πολιτικές εξελίξεις, έπεσα πάνω σε ένα εξαιρετικό άρθρο που δεν θα μπορούσε να με εκφράσει καλύτερα αυτήν τη στιγμή αλλά και γενικότερα, και έγινε ο καταλύτης για να κάνω μια παύση, να κλείσω την τηλεόραση και το twitter και να γράψω την άποψή μου για όσα συμβαίνουν και για όσους/ες με ρωτούν τι πιστεύω ότι θα γίνει:

Δεν έχω εμπιστοσύνη στην κυβέρνηση, ιδιαίτερα υπό τις συνθήκες μέσα στις οποίες πρέπει να πάρει αποφάσεις. Δεν έχω εμπιστοσύνη ούτε στην Ευρώπη. Δεν έχω φυσικά εμπιστοσύνη στους 'θεσμούς'. Δεν ξέρω τι θα γίνει.

Έχω όμως εμπιστοσύνη στον κόσμο. Και σε ό,τι έχει δημιουργήσει μέχρι στιγμής. Και συνεχίζει να δημιουργεί. Έχω εμπιστοσύνη ότι μπορεί να υπάρξει μια εναλλακτική οικονομία. Όχι γιατί πιστεύω σε αυτήν κάποια στιγμή στο μέλλον, αλλά γιατί την έχω δει να υπάρχει, έχω ζήσει στην πράξη την δημιουργική της δύναμη. Και αυτό με συγκινεί κάθε φορά που το γράφω και το σκέφτομαι.

Από τις κουζίνες αλληλεγγύης μέχρι τα συνεργατικά καφενεία και βιβλιοπωλεία, από τις προσπάθειες αυτοδιαχείρισης της ΒΙΟΜΕ και άλλων επιχειρήσεων μέχρι τους αυτοοργανωμένους λαχανόκηπους στο Ελληνικό και στην Περ.Κα., από τις οικοινότητες αυτάρκειας μέχρι τα κοινωνικά ιατρεία αλληλεγγύης που με αυτοθυσία προσφέρουν ιατρική περίθαλψη δωρεάν σε Έλληνες και μετανάστες, από τα κινήματα προστασίας του τοπικού φυσικού πλούτου στις Σκουριές, μέχρι τις συνελεύσεις γειτονιάς , τα κοινωνικά φροντιστήρια και νηπιαγωγεία, ο κόσμος ανασκουμπώνεται, εξελίσσεται, δημιουργεί και βρίσκει τρόπους. Καινούριους, όμορφους, αλληλέγγυους και έξυπνους τρόπους.

Και υπάρχουν και τα παραδείγματα από τις άλλες χώρες. Από τις χώρες της Αφρικής και της Ασίας που ούτε φανταζόμαστε τι θα μπορούσαν να καταφέρουν. Και όμως, δημιουργούν και μάλιστα με μοναδικούς τρόπους. Από τους γυναικείους συνεταιρισμούς που φτιάχνουν αντικείμενα με τις πλαστικές συσκευασίες και τις σαγιονάρες που ρυπαίνουν τις ακτές τους, μέχρι τους συνεταιρισμούς που γεμίζουν τους δρόμους της πόλης τους με λάμπες δρόμου από ηλιακό φως, είναι πολύ περισσότερα από αυτά που ίσως νομίζουμε ή γνωρίζουμε τα παραδείγματα ανθρώπων και προσπαθειών να τα βγάλουν πέρα με αλληλεγγύη, όποιες και αν είναι οι περιστάσεις. Δημιουργώντας ταυτόχρονα έναν πιο βιώσιμο κόσμο.

Την ίδια σχεδόν απάντηση έδωσα πριν λίγο καιρό σε έναν ερευνητή και μια ερευνήτρια από την Αυστρία που με αφορμή το ερευνητικό αντικείμενο της πτυχιακής τους που είναι τα κινήματα στην Ελλάδα και η επίδραση της οικονομικής κρίσης, συζητήσαμε και με ρώτησαν πώς βλέπω τα πράγματα στο μέλλον. Τα μάτια αυτών των ανθρώπων καθώς και πολλών άλλων στην Ευρώπη είναι στραμμένα στην Ελλάδα και έχουμε ακόμα μια ευθύνη απέναντί τους, να μην τους απογοητεύσουμε. Αλλά να τους δείξουμε τι μπορούμε να καταφέρουμε, όλοι μαζί και ο καθένας ξεχωριστά, αφού πρώτα το πιστέψουμε εμείς οι ίδιοι. Αυτός ο κόσμος που έχει δείξει τον δρόμο δεν είναι πέρα μακριά, αλλά εδώ δίπλα μας. Μας διδάσκει τη δημιουργία και την αλληλεγγύη καθημερινά. Και γι’ αυτό, γι’ αυτό μόνο, όλα θα πάνε καλά.

Το κείμενο αυτό δημοσιεύτηκε στο site του enallaktikos.gr:
http://www.enallaktikos.gr/ar16027el-xamenoi-sti-metavasi-t…

To άρθρο στο οποίο αναφέρομαι στο κείμενό μου είναι του Alex Andreou και βρίσκεται εδώ:
https://www.byline.com/column/11/article/124

Η άνοιξη στους δρόμους

Αν με κλείσεις σε ένα σπίτι κουκλίστικο
γεμάτο με όλα τα πράγματα που αγαπώ
και πάλι θα θέλω να είμαι έξω,
στους δρόμους.

Πάρε μου μόνο μια αιώρα,
να ξεκουράζομαι
όταν δεν παλεύω να αλλάξω,
τον κόσμο.

Photo by ChristinSa

Φωτιά από σύννεφα

Μια φωτιά από σύννεφα. Στον ουρανό της Θεσσαλονίκης, 15/4/15.

Photo by ChristinSa

Μεταν-αστ (ευτ) ικός έρωτας

Πολύ μου αρέσει όταν συναντώ ερωτευμένους ανθρώπους στο λεωφορείο ή στο δρόμο. Και χαίρομαι ακόμα περισσότερο όταν αυτοί οι άνθρωποι τυχαίνει να είναι μετανάστες σε μια ξένη χώρα. Έχει κάτι διαφορετικό ο έρωτας σε αυτήν την περίπτωση, κάτι μυστικό, συνωμοτικό, που τον προικίζει με ιδιότητες σχεδόν ημίθεες, ιδιότητες να σε σώζει, γίνεται σούπερ ήρωας τότε ο έρωτας. Σήμερα στο λεωφορείο στεκόντουσαν απέναντί μου δυο παιδιά που μιλούσαν μεταξύ τους στη γλώσσα τους. Δεν καταλάβαινα γρι από όσα λέγανε ούτε υπήρχε κάτι άλλο που να φανερώνει με ξεκάθαρο τρόπο ότι αυτοί οι δύο άνθρωποι είναι ερωτευμένοι ή ζευγάρι. Όμως όταν μιλούσαν κοιταζόντουσαν και γελούσε ολόκληρο το πρόσωπό τους με τρόπο που έδειχνε ότι είναι πολύ ερωτευμένοι. Και οι δύο. Δε μιλούσαν ασταμάτητα, αλλά γελούσαν κάθε φορά που κουβέντιαζαν μεταξύ τους. Και το απολάμβαναν. Και για όλους τους υπόλοιπους ήταν μια υπέροχη εικόνα για να χαζεύεις. Αν και είμαι σίγουρη ότι αυτές τις στιγμές εκείνοι δε δίναν δεκάρα για το τι συνέβαινε γύρω τους. Πόσο να διαρκούν άραγε τέτοιες στιγμές; Αυτό για μένα είναι έρωτας. Να μπορείς να επικοινωνείς και να το διασκεδάζεις. Και όσο διαρκεί αυτό, κρατάει και ο έρωτας.

Photo by ChristinSa

Το υγρό χώμα της άνοιξης

Έχω δεκάδες κείμενα μισοτελειωμένα και αδημοσίευτα, αλλά το κείμενο αυτό το έγραψα από την αρχή μέχρι το τέλος σαν μια ρουφηξιά. Όπως την άνοιξη, που πρέπει να τη ρουφάς ασταμάτητα μέχρι το μεδούλι.

Ειδικά φέτος, η άνοιξη άργησε μια μέρα. Ίσως και δύο, και τρεις, και δέκα. Μας κέρασε πρώτα έναν βαρύ χειμώνα, και άρχισε να έρχεται. Σιγά σιγά, για να την εκτιμήσουμε όπως θέλει εκείνη, για να προσδοκούμε να την απολαύσουμε με όλες μας τις αισθήσεις.  Τη μυρίζαμε πριν έρθει, στον αέρα, στη βροχή που μας έλουζε για να μας αφυπνίσει, στο υγρό χώμα που βούλιαζε από τις πατημασιές μας, στις αμυδρές μυρωδιές από λουλούδια.

Και τώρα ήρθε και μας ζητάει να την γευτούμε. Με όλους τους τρόπους. Πώς θα γίνει αυτό; Πλησιάζοντας τη γη που τη φέρνει κοντά μας.

Κυλιστείτε στο χορτάρι, χαρίστε λουλούδια, ξαπλώστε στο έδαφος με τα χέρια ανοιχτά και με τα μάτια κλειστά, τρέξτε μέσα στο δάσος, νιώστε ελεύθεροι. Ταΐστε και ταϊστείτε σε πικ νικ σε πάρκα, φιλήστε και φιληθείτε κάτω από δέντρα, κάντε έρωτα ανάμεσα σε φυλλωσιές και λουλούδια, ξαπλώστε το βράδυ πάνω σε στέγες από κεραμίδια πασπαλισμένα με χώμα.

Κάντε ποδήλατο με το ανοιξιάτικο αεράκι να σας τυλίγει ζεστά σαν χορταρένιο σεντόνι, δεν υπάρχει καλύτερος τρόπος για να νοιώσεις την άνοιξη απ’ ότι πάνω στο ποδήλατο. Και αν σας βρει βροχή μην τη φοβηθείτε. Είναι ακίνδυνη η βροχή την άνοιξη. Αφήστε την να ξεπλύνει από πάνω σας τα τελευταία ίχνη χειμώνα. Κλείστε τα μάτια και υποδεχθείτε την. Βγάλτε τα ρούχα σας και αφήστε την να κυλήσει πάνω σε κάθε πόρο του δέρματός σας, να καθαρίσει κάθε κύτταρο του μυαλού σας.

Photo by ChristinSa

Και αφού τα κάνετε όλα αυτά, ξαπλώστε και ακουμπήστε το αυτί σας στο νωπό χώμα. Νoιώστε και αφουγκραστείτε το. Αυτό μόνο θα σας πει πώς να ζήσετε τη ζωή σας. Τίποτα, και κανένας άλλος.

Photo by ChristinSa

Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης: βουτιά στη σκέψη!

Μπορεί να μην υπάρχει πάντα ο χρόνος για την προσεχτική μελέτη του προγράμματος των ταινιών μέρες πριν την έναρξη του Φεστιβάλ, αλλά από τη στιγμή που κάποιο ερέθισμα θα σε οδηγήσει στην αναζήτηση κάποιας ταινίας ή κάποιας κατηγορίας ταινιών, είναι άμεση και καθηλωτική η απορρόφηση με την οποία θα σε συμπαρασύρει να διαβάσεις, να μάθεις, να ψάξεις για την ταινία ή τις ταινίες που αναζητάς. Είναι άμεση και δυνατή η μαγεία που σε τυλίγει για όλα τα συγκλονιστικά θέματα των ταινιών που προβάλλονται στο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης κάθε χρόνο κάπου μέσα στον Μάρτιο.

Θέματα για τα οποία έχω σκεφτεί άπειρες φορές ότι αν δεν ήταν το Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ δεν θα είχα την ευκαιρία να ενημερωθώ, πόσο μάλλον να συμμετέχω ενεργά ως αποδέκτης της δύναμης της εικόνας, από πουθενά αλλού και ποτέ άλλοτε καθ’ όλη τη διάρκεια της μικρής αυτής ζωής μου. Θέματα χάρη στα οποία θα ανοίξω τους ορίζοντές μου για να τα κατανοήσω καλύτερα και πιο ολοκληρωμένα, χάρη στα οποία μπορεί να γίνω καλύτερος άνθρωπος, θέματα που θα με κάνουν να συγκινηθώ ή να σκεφτώ για πολύ περισσότερη ώρα από όσο κρατάει η διάρκεια της προβολής, ακόμα ίσως και για ολόκληρη τη ζωή μου. Θέματα που θα με κινητοποιήσουν να αναλάβω δράση και άλλα που θα μου ξυπνήσουν την επιθυμία για ταξίδια, θέματα που θα με κάνουν να ονειρευτώ.

Μέσα σε μερικά δευτερόλεπτα η σκέψη μου ξετυλίγει μερικά από τα πιο ενδιαφέροντα που παρακολούθησα τα τελευταία χρόνια: για τη γοητεία της αγιουβερδικής ιατρικής μέσα από την αναζήτηση μιας Γαλλίδας ασθενούς με καρκίνο, τα οικονομικά και προσωπικά αδιέξοδα των αγροτών στην Ινδία από την κυριαρχία των πολυεθνικών με τους μεταλλαγμένους σπόρους, τον ηρωισμό των γιατρών στα πλοία του ελέους στην Αφρική, τα περιβαλλοντικά κινήματα κατά της εξόρυξης άνθρακα στα Απαλάχια όρη και τη δράση της οργάνωσης Earth Liberation Front, τα κινήματα για τα δικαιώματα των μαύρων πριν μερικές δεκαετίες και για τα δικαιώματα των ομοφυλόφιλων σε χώρες όπως η Ουγκάντα σήμερα, τη συγκινητική ιστορία της Edie και της Thea, ενός ζευγαριού λεσβιών που είναι ερωτευμένες εδώ και 42 χρόνια, τις περιπλανήσεις των παλιατζήδων σε αναζήτηση σιδηρικών στην Αθήνα, την παιδική εργασία σε χωράφια και χωματερές στη Λατινική Αμερική, την καθημερινότητα των μεταναστών στα κέντρα κράτησης στην Ελλάδα και σε άλλες χώρες, τον παλμό μουσικών ντοκιμαντέρ όπως αυτό για την ιστορία της υπέροχης rocksteady, προκατόχου της reggae, καθώς και μερικά πολύ ενδιαφέροντα ντοκιμαντέρ γύρω από τη σεξουαλικότητα και την ελεύθερη έκφρασή της.

Το Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ θα διακόψει και φέτος την γκρίζα καθημερινότητα και θα μας φωτίσει με σκέψεις, συναισθήματα, χαρά, γέλιο, δάκρυ, μα πάνω απ’ όλα αισιοδοξία. Αισιοδοξία πως όσο δύσκολη και να γίνεται η καθημερινότητα, θα βρίσκουμε πάντα ερεθίσματα για να περνάμε όμορφα, να εξελισσόμαστε, να ανακαλύπτουμε αφορμές για συζήτηση και σκέψη. Ας το υποδεχθούμε λοιπόν με ανοιχτό μυαλό, για να του επιτρέψουμε να γεμίσει τη σκέψη μας με όλο του το μεγαλείο.

Μπείτε στην ομάδα (fb group) ΖΩ Φεστιβάλ Κινηματογράφου για να μοιραστούμε την εμπειρία του Φεστιβάλ, να ανταλλάξουμε σκέψεις, σχόλια, απόψεις, προτάσεις! 

Fb group: https://www.facebook.com/groups/zw.festival

Fb page: https://www.facebook.com/zw.festival

Δημοσιεύτηκε στην Παράλλαξη την Παρ.12 Μαρ 2015.

Photo by ChristinSa

Προσαρμογή αφίσας Tasos Lekkas / Design Is Everything

Αλκυονίδες μέρες.. ό,τι συμβαίνει μια φορά το χρόνο, να το απολαμβάνουμε με την ψυχή μας.

Photo by ChristinSa

Μια ιστορία για την ομορφιά της άνοιξης και τη δύναμη του (γραπτού) λόγου

Μια φορά ήταν ένας τυφλός επαίτης που ζητιάνευε στη μέση του δρόμου.

Οι περαστικοί περνούσαν βιαστικά και τα χρήματα μέσα στο κουτί που τους άπλωνε ήταν λιγοστά.

"Είμαι τυφλός, βοηθήστε με" έγραφε το χαρτόνι ακριβώς δίπλα του.

Κάποια στιγμή ένας άγνωστος πλησίασε τον τυφλό και τον ρώτησε αν μπορεί να γράψει κάτι στην ταμπέλα που είχε δίπλα του.

Ο τυφλός δεν ανταποκρίθηκε και ο άγνωστος έβγαλε έναν μαρκαδόρο και άρχισε να γράφει.

Μετά από λίγο ο επαίτης δε σταματούσε να ακούει τον θόρυβο από τα κέρματα που έπεφταν μέσα στο κουτί του.

Έκπληκτος και απορημένος σταμάτησε κάποιον και του ζήτησε να του διαβάσει τι έγραφε στην ταμπέλα που είχε δίπλα του.

Ο περαστικός διαβάζοντας του απάντησε:

"Η Άνοιξη έφθασε. Εγώ δεν θα μπορέσω να τη δω ποτέ."

Υ.Γ. Την ιστορία αυτή μου διηγήθηκε η μητέρα μου όταν ήμουν μικρή. Θα πρέπει να μου έκανε ιδιαίτερη εντύπωση γιατί τη θυμάμαι ακόμα. Τη μεταφέρω εδώ με τα δικά μου λόγια.

Photo by ChristinSa

Ο έρωτας στα χρόνια της κρίσης.

Με αφορμή την ημέρα του Αγ. Βαλεντίνου αναλογίστηκα για τον έρωτα. Και κατέληξα στο συμπέρασμα ότι μετά από 33 χρόνια ζωής σε αυτόν τον πλανήτη και αρκετές προσπάθειες να ερωτευτώ και να με ερωτευτούν, το μόνο σίγουρο είναι ότι στον έρωτα τίποτα δεν είναι σίγουρο. Αν σε αυτό προσθέσεις και την αβεβαιότητα που προκαλεί η κρίση, καταλαβαίνεις ότι πρόκειται για αβεβαιότητα που χτυπάει κόκκινο. Όταν λοιπόν είναι τόσο δύσκολο να βρεις κάτι τόσο μη χειροπιαστό όπως ο έρωτας γενικά, τι ελπίδες υπάρχουν να τον βρεις στα χρόνια της κρίσης ειδικά;

Με τι όρεξη και πώς να τολμήσεις να ερωτευτείς εάν δεν ξέρεις που μπορεί να βρίσκεσαι τον επόμενο μήνα ή τον επόμενο χρόνο, στη Θεσσαλονίκη, την Αθήνα ή το εξωτερικό; Και με τόσες περικοπές, θα σου φτάνουν άραγε τα χρήματα για να πηγαινοέρχεσαι; Αλλά δεν είναι μόνο αυτό… Ακόμα και αν αποφασίσεις να μείνεις στην πόλη όπου ζεις, πώς να αναθρέψεις τον έρωτά σου αν δεν διαθέτεις τα απαραίτητα χρήματα για να βγεις έξω, να διασκεδάσεις, έστω να νοικιάσεις μια ταινία στο σπίτι..; Γιατί ας μην ξεχνάμε ότι υπάρχει κόσμος ή μέρες που πολλοί από εμάς μετράνε ακόμα και το 50λεπτο στο πορτοφολάκι τους.

Από την άλλη, ο έρωτας μπορεί να λειτουργήσει ως το αποτελεσματικότερο αντίδοτο στην κρίση, το ισχυρότερο αντικαταθλιπτικό. Ίσως το μοναδικό που διατηρεί την ικανότητά σου να χαμογελάς και να ονειρεύεσαι όταν όλα γύρω σου συνωμοτούν για το ακριβώς αντίθετο. Να σου ξαναδώσει την όρεξη για ζωή και την ενέργεια που ύπουλα αλλά σταθερά, σου ρουφάει ο αγώνας της καθημερινότητας. Να σε κάνει πιο δημιουργικό, πιο δραστήριο, πιο ευφυή, πιο αισιόδοξο. Γι’ αυτό και μόνο αξίζει να ερωτευτείς. Και αν αξίζει να ερωτευτείς, τότε που και πώς μπορεί να βρεθεί ο έρωτας στα χρόνια της κρίσης;

Ως γνωστό, ο έρωτας θα σε βρει εκεί που δεν τον περιμένεις. Απλά στα χρόνια της κρίσης μπορεί να είναι διαφορετικοί οι λόγοι που θα σε ρίξουν στην αγκαλιά του: μπορεί να ερωτευτείς κάποιον που έχασε τη δουλειά του, αλλά παραμένει δραστήριος, δημιουργικός και αισιόδοξος. Ή που βρήκε την ευκαιρία να εκμεταλλευθεί τον ελεύθερό του χρόνο για να ανακαλύψει ένα κρυφό του καλλιτεχνικό ταλέντο. Μπορεί να ερωτευτείς κάποιον που κάνει δυο και τρεις δουλειές ή υπερωρίες αλλά παρ’ όλα αυτά βρίσκει χρόνο για σένα. Κάποιον που είναι διατεθειμένος να σε περιμένει αν αναγκαστείς να φύγεις σε άλλη πόλη γιατί δε βρίσκεις δουλειά στην πόλη που είσαι. Κάποιον που θα σε στηρίξει εάν χάσεις τη δουλειά σου και θα σου δώσει ενέργεια και δύναμη για να ριχτείς στην αναζήτηση καινούριας.

Μπορεί μάλιστα να κάνεις καλύτερες και σοφότερες επιλογές ερωτικών συντρόφων λόγω κρίσης. Να αφήσεις να σε καθοδηγήσουν περισσότερο τα αισθήματα και η καρδιά σου και όχι η λογική, το επαγγελματικό προφίλ ή άλλου είδους συμβάσεις. Χαρακτηριστικό το ρητό που άκουσα πριν από καιρό: « Τώρα με την κρίση, ο κόσμος θα αρχίσει να παντρεύεται από έρωτα». Ευκαιρία λοιπόν να αναζητήσεις τον έρωτα 

που στηρίζει, δεν ανταγωνίζεται

που δείχνει κατανόηση, δεν κατακρίνει

που εξελίσσει, δεν σε αφήνει στάσιμο

που ακολουθεί περισσότερο την καρδιά, και λιγότερο τη λογική

που βασίζεται σε μικρές πράξεις, όχι μεγάλα λόγια

που κινητοποιεί, δεν αποθαρρύνει
που εμπιστεύεται, δε δυσπιστεί

που παίρνει ρίσκα και δε φοβάται.

Είναι εύκολο να βρεθεί αυτός ο έρωτας στα χρόνια της κρίσης; Ίσως και να είναι… Θυμήσου μόνο αν τον βρεις να τον κρατήσεις.. όχι με νύχια και με δόντια, αλλά με φτερά και πούπουλα.

Photo by ChristinSa

Έφθασα στο πρώην στρατόπεδο Παύλου Μελά στις 6.00 το απόγευμα και γύρισα στο σπίτι μου στις 4.00 τα ξημερώματα, συμπληρώνοντας πάνω από 10 ώρες ορθοστασίας μέσα στο τσουχτερό κρύο. Το περπάτημα όμως που έκανα στον γυρισμό ήταν το πιο ανάλαφρο και ζεστό που έχω κάνει εδώ και καιρό. Η βραδιά ήταν μαγική από κάθε άποψη: η ατμόσφαιρα μέσα στο στρατόπεδο, το πλήθος του κόσμου, τα χαμόγελα, οι φίλοι και οι γνωστοί που συναντούσες σε κάθε σου βήμα, ο αριθμός και η διάθεση των εθελοντών, τα λόγια και το πάθος των καλλιτεχνών, οι χαιρετισμοί των αγωνιστών, τα τραγούδια, η μουσική, ο χορός.

Κι ας κουραστήκαμε από το ατελείωτο πήγαινε έλα ανάμεσα στη λαοθάλασσα, από το σερβίρισμα σε χιλιάδες κόσμο, από την ορθοστασία μέσα στο κρύο. Άλλωστε τι σημασία έχουν αυτά, όταν γνωρίζεις ότι αποτελείς μέρος ενός τεράστιου και δίκαιου αγώνα για τη ζωή και τον τόπο χιλιάδων ανθρώπων, το περιβάλλον και την υγεία τους, τις μελλοντικές γενιές, την τοπική οικονομία ενός τόπου που εξυμνούμε με τη φράση που έχει περάσει από τα χείλια όλων μας: «Σαν τη Χαλκιδική δεν έχει»! Όταν ο παλμός ενός από τα δυναμικότερα κινήματα των τελευταίων ετών στη Θεσσαλονίκη έχει γίνει ένα με τον παλμό της δικής σου καρδιάς, όταν έχεις ανέβει στον Κάκαβο και έχεις ενώσει τη γροθιά σου με τη γροθιά των κατοίκων της Χαλκιδικής, όταν έχεις δακρύσει και έχεις τρέξει μαζί τους για να σωθείς από τα δακρυγόνα και τα γκλομπς των αστυνομικών μέσα στο αρχέγονο δάσος των Σκουριών.

Θυμάμαι έντονα την απογοήτευση το βράδυ της 21^ης Οκτωβρίου 2012, μετά από το ανθρωποκυνηγητό μέσα στο δάσος. Την αίσθηση ότι πρόκειται για έναν δίκαιο και ειρηνικό αγώνα που φαίνεται πολύ αδύναμος για να εναντιωθεί μπροστά στα ογκολιθικά συμφέροντα της πολυεθνικής εταιρείας και όσων την στηρίζουν, μπροστά στον εξοπλισμό και την απανθρωπιά των αστυνομικών που έχουν πάρει διαταγές να συντρίψουν το κίνημα πάσει θυσία. Κι όμως τα γεγονότα και η τεράστια κινητοποίηση που ακολούθησαν τους επόμενους μήνες διέψευσαν παταγωδώς αυτήν την αίσθηση. Με επισφράγισμα την προχθεσινή συναυλία στο πρώην στρατόπεδο του Παύλου Μελά. Μια συναυλία που ανάγκασε όλους να μιλήσουν γι’ αυτήν. Ακόμα και όσους μέχρι τώρα κρατούσαν ουδέτερη στάση ή απέφευγαν να πάρουν θέση απέναντι στην εξόρυξη χρυσού, ακόμα και δημοσιογραφικά μέσα που ασκούν επιλεκτική δημοσιογραφία, ακόμα και το Mega που γελοιοποιήθηκε μετρώντας 2000 θεατές σε μια συναυλία που ξεπερνούσε τους 30000 σύμφωνα με τις πιο μετριοπαθείς εκτιμήσεις.

Στο ξεκίνημα της συναυλίας ο Αποστολάκης από τους Χαίνηδες έκλεισε τον συγκινητικό χαιρετισμό του προς τον κόσμο με τα εξής λόγια: «Δεν θα σας ευχηθώ να έχετε τίποτα. Αυτό που έχουμε είναι μονάχα ό,τι κερδίζουμε.» Το κίνημα κατά της εξόρυξης χρυσού στη Χαλκιδική το γνωρίζει πολύ καλά και το έχει κάνει πράξη με τον πιο συνεπή και αυθεντικό τρόπο. Γι’ αυτό και έχει κερδίσει την μαζική και πιστή υποστήριξη τόσου κόσμου.

Photos by ChristinSa

Για φαντάσου.

Photo by ChristinSa

The place with the five beaches and one natural pool.

Photo by ChristinSa

No matter it is already the first of September, a part of thought will remain there.. At least, until next summer.

Nisyros island, Dodekanese, Greece
Photo by ChristinSa

Sun = warmth, source of life, earth connection
Tousle = disarrange, mingle, put in disorder
Sun-Tousled.

Photo by ChristinSa