Έ-ρω-τας

Έρωτας,

Ξεκάθαρος στην παρουσία και την απουσία του

Βλέμματα που χορταίνουν με μάτια

Χέρια μπερδεμένα με σώματα

Χαμόγελα που η γλύκα τους ξεχειλίζει

Σκέψη που ταξιδεύει, του μυαλού και του σώματος

Πνεύμα οξυδερκές παιχνιδιάρικο ποίημα

Στιγμές έντονες και γαλήνη διάχυτη

Αγκαλιές  χωρίς τέλος σε λάθος σημεία

Χάδια ανυποψίαστα που παγώνουν τον χρόνο

Γέλια σαν θαύματα

Κι ο ουρανός στον ορίζοντα

Υπάρχει μαγεία

Τι το χρειάζεσαι εκείνο το φιλί;

Όταν μπορείς να γράψεις για όλα τα φιλιά του κόσμου

Τι τη χρειάζεσαι αυτήν την αγκαλιά;

Όταν μπορείς να τραγουδήσεις για όλες τις αγκαλιές του δρόμου

Τι τη χρειάζεσαι αυτήν την ιστορία;

Όταν μπορείς να τη ζήσεις με 1000 και έναν τρόπους…

Υπάρχει μαγεία.

Και αν τη βρεις,

θα σηκωθείς από το κρεβάτι σου,

θα ανακαθίσεις

καταμεσίς

στο κατασκόταδο,

και θα χαμογελάσεις.

Κι αν μια μέρα τα χέρια μου

ξεσηκωθούν,

κι έρθουν προς τα εκεί,

κι αναζητήσουν τα δικά σου,

κράτησέ τα εκεί για λίγο.

But the fine lines on your face

What do you mostly love in me,

my eyelashes or my smile?

It is not your eyelashes nor your smile

that I mostly love in you

But the fine lines on your face

And the white colour of your hair,

what I most deeply like

For your eyelashes faced the world

And your smile its wonders described.

But among these lines a million stories have walked

And between these hairs a thousand tears dried.

In their depths humanity lies.

Photo by photographer Dorothea Lange
Family of migrant agricultural workers in California during the Great Depression, in the 30s

Ωκεανός

Το βλέμμα σου
ωκεανός
που πνίγεται μέσα του
όλη η βία
του κόσμου.

Photo by ChristinSa

Κάποτε θα ζήσουμε ελεύθεροι

Κάποτε θα ζήσουμε ελεύθεροι 

και τότε όλος ο κόσμος θα γίνει μια αγκαλιά

Μια αγκαλιά μεγάλη σαν τη δική μας

που να χωρά τα παιδικά γέλια σε όλα τα σημεία του χάρτη

που να χωρά τα βήματα των προσφύγων σε όλες τις γωνιές των συνόρων

Μια αγκαλιά σφιχτή

που δε βαστά γραμμές ή κουκκίδες

για να λαμπυρίζουν μέσα της
χορεύοντας
ανάκατα τα χρώματα

Ουράνιου τόξου

Photo by ChristinSa

Κάτω από τον εκκωφαντικό θόρυβο των στρατιωτικών αεροπλάνων

Όταν μου πεις σ’ αγαπώ

θέλω να είναι

κάτω από τον εκκωφαντικό θόρυβο

των στρατιωτικών αεροπλάνων

όταν θα περνάνε πάνω από τα κεφάλια μας

Τότε να μου το πεις

και ας μην το ακούω

καλυμμένο μέσα στο βροντερό βουητό

που κάνει τα πόδια να τρέμουνε

και τα κεφάλια να χαμηλώνουν

Να το πεις

και ας μην το ακούω

πνιγμένο μέσα στη βροντερή σιωπή

των βουητών πολέμου

Τότε  να το πεις

να το επαναλαμβάνεις μέσα στο θόρυβο

μέχρι να περάσει και το τελευταίο αεροπλάνο

Ακόμα και αν δεν ακούω

ακόμα και αν σου φωνάζω

‘μα τι προσπαθείς να μου πεις’

ακόμα και αν σου δείχνω τα αεροπλάνα

πάνω από τα

ανταριασμένα μαλλιά μας

και αν θυμώνω

που δεν τους δίνεις σημασία

Να το πεις

Και να γελάς

Μέχρι να περάσει και το τελευταίο

Μέχρι να κοπάσει ο θόρυβος

Και ο φόβος

Μέχρι οι λέξεις σου

Να γίνουν λεπίδα

Μέχρι ένα σ’ αγαπώ και το γέλιο σου

Να σκίσουν

Την εκκωφαντική σιωπή

Και να στάξουν μουσική εκεί,

Στις σχισμές του μολύβδινου ουρανού.

Photo by ChristinSa

Kindness, love and art can pretty much save the world.

Κυριακή

Κυριακή

μια αχτίδα ήλιου
που χορεύει
ανάμεσα σε κατά λάθος
μισανοιγμένα παντζούρια

η γειτόνισσα
που χαϊδεύει
απαλά το χώμα
στις γλάστρες της

εικόνες

ήχοι

προπάντων ήχοι

Σσσσ κάνε ησυχία

σήμερα δεν θα ανοίξω το ραδιόφωνο.

Ποια άλλη μέρα μπορείς να ξεχωρίσεις
τα τιτιβίσματα πουλιών;

Τις καλημέρες των ανθρώπων;

Σπιτικό φτιαγμένο αμυγδαλόγαλα

καφές που ψήθηκε στη χαμηλή φωτιά

σερβιρισμένος με χαμόγελα.

Σσσσ σήμερα δεν θα ανοίξω το ραδιόφωνο

Σήμερα δεν θέλω να ακούω

ούτε να σκέφτομαι.

Σήμερα μόνο να αφουγκράζομαι.

Εξάσκηση αισθήσεων.

Κυριακή

η πολύτιμή μας Κυριακή.

Μη χαμογελάς στα αφεντικά

Το χαμόγελό σου
κράτα το για μένα.
Όχι,
ούτε για μένα.
Κράτα το για σένα.

Μην το ντύσεις παρά μόνο με στιγμές
ανεπισκίαστα αληθινές.

Όχι σε τυπικές κουβέντες
ανούσιας καθημερινότητας,
όχι

Ούτε σε λόγια παχυλά,
ξύλινα και κομψά.

Και προπαντός,
το χαμόγελό σου
μην το ξοδέψεις για τα αφεντικά.

Όχι, κράτα το
πρόσεξε μη σου ξεφύγει
εκεί όπου δεν μπορεί
η αξία του να μετρηθεί
παρά μόνο
με ποσοτικούς προσδιορισμούς.

Δεν ταιριάζουν αυτοί στη ζωή μας,
ούτε στο χαμόγελό σου.

Κράτα το
για τις άλλες στιγμές,
τις δικές σου.
Τις ολόδικές σου.

Για μια ηλιόλουστη μέρα
τον χειμώνα.

Για το πρωινό
που θα πίνουμε τον καφέ μας.

Για όταν θα κοιτάζεσαι
στον καθρέφτη.

Για όπου μόνο εσύ ξέρεις.

Για όπου δε χρειάζεται
να μετρηθεί.

Για όπου δεν θα ζητηθεί.

Photo by ChristinSa

 Photo by ChristinSa

Ζήσε

Ζήσε λοιπόν τι περιμένεις;

Ανάμεσα σε στρώσεις από
τσαλακωμένα σεντόνια

Ανάμεσα σε γραμμές
ανάκατων στίχων

Ανάμεσα σε φιλιά
αγουροξυπνημένων εραστών

Ανάμεσα σε λόγια που
θέλησαν να ειπωθούν
αλλά τα φύσηξε ο αέρας
πριν φτάσουν στο χώμα

Ζήσε

Εκεί
όπου θα βρεις την ομορφιά

Ανάμεσα σε
τέλεια
άπειρες
ατέλειες

Photo by ChristinSa

Η άνοιξη στους δρόμους

Αν με κλείσεις σε ένα σπίτι κουκλίστικο
γεμάτο με όλα τα πράγματα που αγαπώ
και πάλι θα θέλω να είμαι έξω,
στους δρόμους.

Πάρε μου μόνο μια αιώρα,
να ξεκουράζομαι
όταν δεν παλεύω να αλλάξω,
τον κόσμο.

Photo by ChristinSa

Réflexes Tendres / Τρυφερά αντανακλαστικά, ποιήματα του Albert Lecocq

Το τέλος του 2014 έφερε και τον θάνατο, σε ηλικία 103 ετών της Christiane Lecocq, πρωτοπόρας μορφής του παγκόσμιου κινήματος νατουρισμού (γυμνισμού) στη δεκαετία του 1930, και βασικής συνιδρύτριας της Γαλλικής Ομοσπονδίας Νατουρισμού (Fédération Française de Naturisme FFN) το 1950, της Παγκόσμιας Νατουριστικής Ομοσπονδίας (Fédération Naturiste Internationale FNI) το 1953 που σήμερα εκπροσωπεί 38 χώρες, και των γαλλικών Club du Soleil (Κλαμπ του Ήλιου), τουριστικά κέντρα τα οποία μέχρι σήμερα προωθούν τον γυμνισμό σαν τουριστική δραστηριότητα με κοινωνικό και οικογενειακό χαρακτήρα όπως κάθε άλλη. Η Christiane Lecocq θεωρούνταν επίσης η τελευταία σύνδεση με τις απαρχές του κινήματος στις δεκαετίες 1920-1930.

Ψάχνοντας περισσότερες πληροφορίες στο διαδίκτυο για την Christiane Lecocq, με συγκίνησε η ιστορία αυτής της γλυκιάς και δυναμικής ηλικιωμένης γυναίκας που ασκούσε τον γυμνισμό ακόμα και στην ηλικία των 100. Μαζί με τον άντρα της Albert Lecocq, επίσης συνιδρυτή της FFN, FNI και των Club du Soleil, εξέδιδαν ένα περιοδικό αφιερωμένο στον γυμνισμό με την ονομασία La Vie au Soleil (η Ζωή στον Ήλιο).

Η Christiane Lecocq παρακολουθούσε τις γενικές συνελεύσεις του δικτύου των Club du Soleil ακόμα και μετά την ηλικία των 100, φέρνοντας μαζί της και τον 'Pepe' όπως αποκαλούσε τον Albert που είχε πεθάνει αρκετά χρόνια νωρίτερα σε ηλικία 64 ετών, υπό τη μορφή ενός μεγάλου φωτογραφικού πορτραίτου. Στην ιστοσελίδα της FFN υπάρχουν φωτογραφίες αρχείου από τα πρώτα Club du Soleil που δημιούργησαν η Christiane και ο Albert καθώς επίσης και τα ποιήματα του Albert Lecocq, τα οποία κυκλοφορούν και σε βιβλίο με τον τίτλο Réflexes tendres (Τρυφερά αντανακλαστικά).

Έλα πιο κοντά σε μένα που σου λέω.

Αυτό το βράδυ νιώθω αναστατωμένος

από την απολαυστική σου παρουσία

ζεσταίνομαι και πολύ ανήσυχος,

ψάχνω φράσεις που δεν ακούς…

Πόσο όμορφη είσαι κάτω από αυτά τα τούλινα πέπλα,

αγαπώ τη γύμνια των μπράτσων σου;

δώσε μου το γυμνό λουλούδι του στόματός σου

και το σώμα σου, αδύνατο και νευρικό,

που αγγίζω με τα δάχτυλά μου γεμάτα περιέργεια.

Εδώ και δύο χρόνια, κάθε μέρα,

όταν φθάνω στην αγκαλιά σου

η Αγάπη

μας σημαδεύει με τα ίχνη της.

Ω! αυτή η στενή σχέση

Της ύπαρξής σου με την ύπαρξή μου…

Στο διάβολο η λογική,

Να σου δώσω… Να υποταχθώ…

Καλημέρα, μικρή μου γυναίκα…

Όχι, ήδη από την ανατολή δεν κοιμάμαι πια

Η μικρή μέρα διέκοψε

την ξεκούρασή μου και, με χαρά μέσα στην ψυχή,

σε κοιτούσα να κοιμάσαι…

τι γλυκό πρόσωπο, τι διαυγές μέτωπο

είχες, σε αυτά τα πενιχρά φώτα

του πρωινού! Άκουγα την ανάσα σου, τους αναστεναγμούς σου

και ακολουθούσα με τα μάτια τον αιλουροειδή κυματισμό

κάτω από τα σεντόνια

του νεαρού σου στήθους,

των χεριών σου…

Σκεφτόμουν το όμορφό σου σώμα ακίνητο,

μουδιασμένο από τον ύπνο

και που σύντομα θα ξεσηκωνόταν, έντονα

από το ξύπνημά σου.

Σκεφτόμουν επίσης και το όνειρό σου…

Θα ήθελα να το μαντέψω

αλλά τα λεπτά πέρασαν, πολύ σύντομα,

και κανένας δεν θα το μάθει ποτέ…

Μην ανησυχείς για την πρώτη σου ρυτίδα,

Έχω κι εγώ, ήδη, μερικές άσπρες τρίχες;

είμαστε ακόμα νέοι, ικανοί,

Τι να κάνεις, υπομένουμε τα ίχνη του χρόνου.

Ο νέος εραστής απαιτεί

ένα ατσαλάκωτο πρόσωπο, μια τέλεια καμπύλη,

το φθαρμένο σώμα τον ενοχλεί,

απαξιώνει τα περασμένα χρώματα…

Αχ! Μην ξεχνάς ότι σιγά σιγά έρχεται η ηλικία

όταν η γοητεία της καρδιάς

είναι η πιο τρυφερή εικόνα

που μπορεί να απεικονίσει την ευτυχία μας,

όταν το σώμα δεν είναι παρά ένα περιτύλιγμα,

μια υπόθεση σαρκική και μάταιη

που γεννιέται, μεγαλώνει, αναπτύσσεται,

αδυνατίζει, παρακμάζει και πεθαίνει στο τέλος…

Πάνω από την αγάπη βάζουμε τη συμπάθεια

γιατί μια μέρα η αγάπη πεθαίνει;

και μόνο η φιλία που χτίσαμε

θα ενώνει τα δύο μας σώματα…

Μετάφραση από τα γαλλικά: sun tousled©

Περιμένοντας το πλοίο

Τα πόδια μαζεμένα στο πεζούλι.

Η πλάτη πίσω στο σακίδιο.

Το βλέμμα βαρύ από την κούραση.

Αλλά η ψυχή ελαφριά σαν πούπουλο.

Ο καταπέλτης

Η στιγμή που κατεβαίνει 

ο καταπέλτης του πλοίου 

και εμφανίζεται ξαφνικά μπροστά σου 

η πρώτη, μοναδική εικόνα

του μέρους 

που λαχταράς να επισκεφτείς.

Νιώθεις

ότι αγαπάς όλο τον κόσμο, 

από τον καμαρότο

που πηγαινοέρχεται 

μπροστά στην είσοδο του πλοίου, 

μέχρι τον διπλανό σου 

που περιμένει 

το ίδιο φορτωμένος με σένα.

Και βγαίνεις από το πλοίο 

με ένα χαμόγελο

καρφωμένο στο πρόσωπό σου.

Και περπατάς 

χωρίς να έχεις ιδέα 

που πηγαίνεις.

Μόνο ακολουθείς τον κόσμο 

με τους υπνόσακους και τα μεγάλα σακίδια.

Τα βήματα στο νησί

Κάθε σκαλί κι ένα πάτημα.

Κάθε πάτημα και μια ξερολιθιά.

Κάθε ξερολιθιά και μια σκέψη.

Κάθε σκέψη και μια στιγμή.

Κάθε στιγμή και μια αιωνιότητα.

Αυτά τα μέρη

Είναι κι αυτά τα μέρη

Που δεν μπορώ 

να τα φανταστώ

παρά μόνο

μαζί σου

Πρόσωπα

Πρόσωπα που κάθονται μαζί

πρόσωπα που συναντάς σκόρπια

Πρόσωπα οικεία πρόσωπα ξένα

Πρόσωπα πρόσχαρα πρόσωπα σοβαρά

Πρόσωπα εκφραστικά

και πρόσωπα ανέκφραστα.

Όλα έχουν κάτι να σου πουν

Αν κοιτάξεις

πίσω από τα πρόσωπά τους.

Μικρές στιγμές

Τη στιγμή που θα κάνουμε ντους και θα μου εξομολογηθείς ένα μυστικό σου

Τη στιγμή που θα καθίσουμε στο τραπέζι και θα μου πεις πόσο σου αρέσει να με κοιτάζεις να τρώω

Τη στιγμή που θα ξαπλώσουμε μετά από μια κουραστική μέρα και θα συνεχίσουμε να μιλάμε μέχρι το πρωί

Τη στιγμή που θα ανοίξουμε τα μάτια και θα σου πω καλημέρα

Τη στιγμή που τα βλέμματά μας θα διασταυρωθούν από μακριά

Τη στιγμή που θα μπω στο δωμάτιο και θα με κοιτάξεις με έκπληξη και χαρά

Τη στιγμή που θα διαγράφεις το πρόσωπό μου με τα δάχτυλά σου

Τη στιγμή που θα μου κάνεις έκπληξη και θα με φιλήσεις μόλις βγω από την τουαλέτα του μπαρ

Τη στιγμή που θα με φωτογραφίσεις εκεί που δεν το περιμένω

Τη στιγμή που θα με κοιτάς κλεφτά μέσα από το καθρεφτάκι του αυτοκινήτου

Τη στιγμή που θα με αποχαιρετάς από την προκυμαία, λίγο πριν φύγει το πλοίο

Τη στιγμή που θα είμαι άρρωστη και θα με χαϊδεύεις μέχρι να νιώσω καλά

Τη στιγμή που θα μου διαβάζεις τις ειδήσεις για να μάθω τι έγινε στον κόσμο

Τη στιγμή που θα με κοιτάς στα μάτια και θα ξέρω ότι με αγαπάς

Τη στιγμή που θα με ρωτήσεις τη γνώμη μου για κάτι σημαντικό

Τη στιγμή που θα μου λείπεις και θα σου το πω

Όσες μεγάλες στιγμές και να ζήσουμε μαζί,

τις μικρές, απλές στιγμές θα αναζητώ σε σένα.

Η βαρύτητα των λέξεων

Οι λέξεις έχουν βαρύτητα.

Χρησιμοποίησε τις κατάλληλες

για να μη χαραμίσεις

αυτό που θες να πεις.

Και στάσου ένα λεπτό 

να αναλογιστείς

τις λέξεις 

που χρησιμοποιούν οι άλλοι

για να σου πουν αυτό που θέλουν.

Οι λέξεις μπορούν να σου δώσουν

μεγάλη χαρά.

Οι λέξεις

έχουν τη σημασία τους.

Μικρές αχτίδες ποίησης στα ελληνικά και στα αγγλικά / Little rays of poetry in Greek and in English

Όταν έγραψα τα πρώτα μου μικρά ποιήματα σε κάποιες καλοκαιρινές μου διακοπές πριν από μερικά χρόνια δεν είχα συνειδητοποιήσει τη δύναμη της ποίησης να σε σώζει.. από την τρέλα, την ηρεμία, τη σοβαρότητα, τον έρωτα, τη χαρά, τη λύπη.

Το γράψιμο είναι το μέρος όπου ξεκουράζονται οι σκέψεις μου όταν δε χορεύουν μέσα στο μυαλό μου, και το χαρτί η γέφυρα που περνάνε για να συναντήσουν τον υπόλοιπο κόσμο.

Θέλω να γράφω κυρίως για τους αδικημένους, τους καταπιεσμένους και τους φοβισμένους, και ελπίζω οι λέξεις μου να είναι αρκετά δυνατές για να τους φτάνουν, να τους αγγίζουν και να τους σώζουν, όπως και μένα.

Ελ

Αν αναζητάς την περιπέτεια, μην περιορίζεις τον εαυτό σου σε ένα μέρος.

Αν αναζητάς την ηρεμία, φτιάξε το μέρος που θα μείνεις το πιο όμορφο του κόσμου.

Αν είσαι φτιαγμένος και για τα δύο, τότε κυνήγησέ τα και τα δύο. Πυρπόλησε την ηρεμία και γλύκανε την περιπέτεια. Και μη συμβιβάζεσαι με τίποτα λιγότερο.

Αλλά θυμήσου, να μην παρακαλάς για τίποτα. Μόνο να διεκδικείς, ό,τι αξίζει να κερδίσεις.

Βγείτε από την πόρτα σας χωρίς να περιμένετε τίποτα, αλλά με την ψυχή σας ανοιχτή για όλες τις εκπλήξεις του κόσμου.

Να ‘χουμε μια αυλή και μια αιώρα. Και όταν δεν παλεύουμε να αλλάξουμε τον κόσμο να ξεκουραζόμαστε εκεί μέσα.

Μιλάμε και γελάνε όλα μας τα κύτταρα.

Γίνε ο άνθρωπος που λαχταράς να συναντήσεις.

Να μη λυπάσαι για τίποτα, παρά μόνο για την αγάπη που δεν έδωσες. Και όταν το συνειδητοποιήσεις και αυτό, να μη λυπάσαι ούτε γι’ αυτό. 

Αντισταθείτε στην επιλεκτική καλοσύνη και στην επιλεκτική αλληλεγγύη. 

Οι αγγελίες εύρεσης ερωτικού συντρόφου θα έπρεπε να λένε: ‘Αναζητώ κάποιον που θα με ερωτευτεί για την απλότητα της εμφάνισής μου και την πολυπλοκότητα του μυαλού μου’

Θα μου πιάσεις το χέρι και θα μου δείξεις όσα δεν έτυχε να δω. Θα σκύψω στο αυτί σου και θα σου πω όσα δεν έτυχε να ακούσεις.

Θα χρωματίζεις με πάθος τις σκέψεις μου. Θα ρίχνω ποίηση στα λόγια σου.

Ναι, μπορώ να κλαίω, να γελάω, να θυμώνω, να αντιστέκομαι, να αγαπάω. Και ναι, είμαι περήφανη για τα συναισθήματά μου γιατί είναι δικά μου. Και είναι ό,τι πιο κοντά σε ‘μου’ θα αποχτήσω ποτέ.

Πότε άρχισες να φοβάσαι;

Δεν μπορεί, ένα κομμάτι μαγείας θα πρέπει να κρύβεται ανάμεσα στις στρώσεις από κουβέρτες που πρωτοστρώνεις, κάθε φορά που έρχεται ο χειμώνας.

Είναι κι αυτά τα βράδια που πέφτεις να κοιμηθείς και οι σκέψεις πηδάν από το κεφάλι σου και μονομαχούν για να μπουν στο χαρτί.

Μόνο η τέχνη και η δημιουργία μπορούν να σε σώσουν τις πιο δύσκολες μέρες.

Μη σταματάς να πιστεύεις στον έρωτα, ακόμα και αν δε σου έχει μείνει κομμάτι ψυχής για να αγαπήσεις. Θα έρθει εκεί που δεν το περιμένεις και θα κάνει το φθινόπωρο να μοιάζει με άνοιξη.

Τι ωραίο πράγμα να ζητάς χρόνο από κάποιον και απλώς να σου τον δίνει. Απρόσκοπτα, χωρίς αντιστάσεις, παγίδες, και μικρά γράμματα.

Ποιος τόλμησε να σου πει ότι δεν μπορείς; Μπορείς να κάνεις τα πάντα, αν ξεκινάνε από σεβασμό στον εαυτό σου και εμπεριέχουν ευγένεια στους άλλους.

Γράφω για να αδειάσω το μυαλό μου από τις σκέψεις μου και να κάνω χώρο σε άλλες να μπουν μέσα.

Πόση ανακούφιση υπάρχει στη σκέψη ότι κάποιος σε αγαπάει τόσο, ώστε να μη σε αδικήσει.. να θυμώσει, να σου μιλήσει, να φωνάξει, να φύγει, αλλά να μη σε αδικήσει. Η αδικία, σε οποιαδήποτε μορφή της είναι η χειρότερη προσβολή για κάθε άνθρωπο.

Θέλω ανθρώπους γύρω μου που συνδυάζουν ισόποσες δόσεις τρέλας και ηρεμίας, όπως κι εγώ.. όταν στέκομαι ήρεμη να με ξυπνάν με τρέλα, όταν τρέχω με τρέλα, να με γαληνεύουν με ηρεμία.

Ο,τιδήποτε κάνουμε, οποιαδήποτε πράξη μας, να ακολουθείται από σκέψη. Όχι απαραίτητα βαθυστόχαστο νόημα, περισυλλογή ή σκοπό, αλλά σκέψη, σε οποιαδήποτε μορφή της. Η ζωή είναι πολύ μικρή και μας δίνεται μόνο μια φορά (τουλάχιστον σε αυτήν τη μορφή) για να τη σπαταλάμε χωρίς σκέψη.

Αχ αυτοί οι άντρες, που γράφουν, διαβάζουν και έχουν ευαίσθητη ψυχή.. και που έχουν πονέσει και έχουν κλάψει, που μιλάνε και ακούνε.. και που δεν ανταποκρίνονται στα 'ιδεώδη' πρότυπα ομορφιάς.. να ‘ξεραν πόσο ομορφαίνουν τον κόσμο! 
Όμως και όσοι ανταποκρίνονται σε πρότυπα, αλλά παρ' όλα αυτά αντιδρούν στα στερεότυπα, να 'ξεραν πόσο τον ομορφαίνουν με τον δικό τους τρόπο.

Η μέρα που δεν έγραψα για σένα πήγε χαμένη.

Ο κόσμος τα Χριστούγεννα είναι χωρισμένος σε αυτούς που διασκεδάζουν και σε αυτούς που εξυπηρετούν. Και είναι τόσο πολύ πιο ενδιαφέρον να γνωρίζεις τους δεύτερους.

En

Always see the good in people, even when this seems like the hardest option.

Do not be sorry for anything but the love you didn’t give.

Kind souls recognize each other even among a million others.

Kindness, love and art can pretty much save the world.

Dance with me to the wild side.

Embrace sadness and darkness in your life as something that can connect you with the most vulnerable, the most oppressed. And this is an opportunity that can enlighten your purpose in life.

Find the best out of every situation and squeeze it to the fullest.. till there is no other positiveness or negativeness left inside.