;Ζωή;

Σήμερα ξύπνησα στις 6.30 το πρωί για να πάω να εκπληρώσω την υποχρέωσή μου ως επιτηρήτρια στην εξεταστική του Πα.Μακ. Όταν τράβηξα τις κουρτίνες, έξω έπεφτε χιόνι. Και την ώρα που ετοιμαζόμουν για να βγω έξω στο τσουχτερό κρύο πριν ακόμα ξημερώσει, σκεφτόμουν ότι είμαι τυχερή που δε χρειάζεται να το κάνω κάθε μέρα και γιατί πηγαίνω σε έναν χώρο εργασίας ελεύθερο από αρκετές απόψεις (αν και το να επιτηρείς φοιτητές/ριες εν ώρα εξετάσεων είναι από τις πιο βαρετές και ‘άσχημες’ ασχολίες που μπορεί να σου τύχουν).

Ταυτόχρονα σκεφτόμουν πώς μπορεί να ονομάζεται η ζωή που πρέπει να ξυπνάς στις 6.00 κάθε μέρα και να βγαίνεις στο κρύο για να πας να δουλέψεις σε μια επισφαλή εργασία, που συνοψίζεται στη προσπάθεια αύξησης του κέρδους ενός ή μερικών, άλλων ανθρώπων. Σκεφτόμουν τους άστεγους και όσους/ες κοιμούνται σε πλατείες και σε αυτοσχέδιους καταυλισμούς. Τους τέσσερις μετανάστες και το ένα παιδί που έφυγαν χθες από το Ορφανοτροφείο για να διασχίσουν τα αφιλόξενα σύνορα.

Πώς μπορεί αυτό να ονομάζεται ζωή, όταν ζωή είναι:

ο έρωτας,

το χιόνι πάνω στο γρασίδι,

οι αγκαλιές κάτω από τα ζεστά σκεπάσματα μέχρι το πρωί,

τα φιλιά,

οι πολιτικές συζητήσεις,

οι συνελεύσεις γειτονιάς,

οι ατελείωτες βόλτες,                        

το γράψιμο στη μέση της νύχτας,

το διάβασμα χωρίς εξετάσεις,

η ελευθερία να τρέφεις την ψυχή σου μέχρι να γίνει φλόγα, ενάντια σε ό,τι επιμένει να την κρατάει σβηστή.

Πώς μπορεί να λέγεται ζωή κάτι που φτιάχτηκε χωρίς, και όχι για, εσένα...

A little bird told me...
by Pascal Campion

Κομματάκια παζλ

Σήμερα το πρωί, λίγο μετά από επίσκεψή μου στον ΟΑΕΔ. Μπήκα σε ένα κατάστημα για να πάρω κάτι να φάω, και άκουσα δύο κοπέλες να μιλάνε για κάποιον, αναφέροντας ποικίλα περιστατικά εκπάγλου κάλλους με το χειρότερο να περιέχει φυσική βία προς τη μία από τις δυο, σαν να είναι κάτι φυσιολογικό και σχετικά αποδεκτό. Μετά από μερικά λεπτά συνομιλίας, αναρωτιόμουν σε ποια χώρα και σε ποια δεκαετία βρίσκομαι. Λίγο αργότερα, στον δρόμο, άκουσα μια κυρία να μιλάει σε μια φίλη της για την κόρη της που σταμάτησε τα ηρεμιστικά χωρίς τις οδηγίες του γιατρού και τώρα, έχει γίνει κουρέλι εξαιτίας αυτού (δικές της λέξεις). Αφού την ενημέρωσα για την αυτό-οργανωμένη συλλογικότητα «Ελεύθερη Πτώση: Ομάδα αυτοβοήθειας για τη λύπη και τη θλίψη» που ίσως θα μπορούσε να τη βοηθήσει, ανέβηκα στο ποδήλατό μου για να φύγω. Στον δρόμο σκεφτόμουν πόση δυστυχία και ταλαιπωρία περικλείει αυτός ο κόσμος.

Και είχε έναν τέτοιο ήλιο σήμερα, που καθώς ποδηλατούσα και με ζέσταινε, ένιωθα μια περίεργη, απέραντη χαρά και ευτυχία, χωρίς να υπάρχει κάποιος ιδιαίτερος λόγος. Και σκεφτόμουν πώς θα μπορούσα να τα μεταδώσω αυτά παραπέρα, να επιμολύνω το περιβάλλον γύρω μου με ευτυχία. Και εκεί που τα σκεφτόμουν αυτά, καθώς επέστρεφα σπίτι μου έπεσα πάνω σε μία μπάντα δρόμου που είχε στήσει μικρή συναυλία για τον κόσμο στη μέση του πεζοδρομίου, δίπλα σε ένα παρτέρι με πολύχρωμα λουλούδια. Και συμπληρώθηκε έτσι το κομματάκι που έλειπε από το παζλ της ευτυχίας που ένιωθα.

Όμως, ξέρω. Ξέρω πώς είναι να μη νιώθεις την ευτυχία. Ξέρω πώς είναι να νιώθεις τόσο μεγάλη λύπη που να είσαι τυφλός. Να μην βλέπεις, να μην ακούς, και να μην αισθάνεσαι την ευτυχία. Να είναι γύρω σου σε απόσταση αναπνοής, σε κάθε εκατοστό αέρα, σε κάθε κόκκο σκόνης, αλλά να έχεις ένα πέπλο μπροστά στα μάτια σου και να μην μπορείς να τη δεις. Να μην μπορείς να δεις ούτε ένα μέτρο μπροστά από εκεί που είσαι. Ούτε ένα βήμα πιο πέρα, παρά μόνο το έδαφος κάτω από τα πόδια σου που καταρρέει.

Αλλά, πρέπει. Πρέπει να προσπαθήσεις να ανοίξεις τα μάτια σου, πρέπει να προσπαθήσεις να τη δεις, γιατί είναι εκεί και είναι δίπλα σου, μπορεί να κλείσεις τα μάτια και να τη φυσήξεις, αλλά θα συνεχίσει να είναι εκεί, γύρω σου και να σε τυλίγει, σαν ζεστός ανοιξιάτικος αέρας. Γι’ αυτό σου λέω. Μην χάσεις αυτό το κομμάτι ευτυχίας, γιατί το επόμενο κομμάτι που θα συναντήσεις θα είναι διαφορετικό από αυτό, και δεν πρέπει να χάσεις κανένα. Γιατί βλέπεις, έτσι είναι η ευτυχία. Έχει την ιδιότητα, όταν συσσωρεύονται τα κομμάτια της, η επίδρασή της να γίνεται πολλαπλασιαστική. Με κάθε κομμάτι ευτυχίας που νιώθεις, αυξάνεται και η ικανότητά σου να συναντήσεις περισσότερα κομμάτια στο μέλλον. Σαν να σχηματίζουν όλες οι στιγμές ευτυχίας που έχεις κάποτε νιώσει, μια προστατευτική ασπίδα που σε θωρακίζει από οποιαδήποτε πιθανή μελλοντική δυστυχία.

Γι’ αυτό, να τις κυνηγάς τις στιγμές ευτυχίας. Σαν κομμάτια σε παζλ, που όσο το συμπληρώνεις, αυτό αντί να τελειώνει, εμφανίζονται δια μαγείας στο κουτί του όλο και περισσότερα κομματάκια για να συμπληρώσεις.

Και μπορεί κάποιες φορές να σου φαίνεται πολύπλοκη ή να σου ξεφεύγει η ευτυχία, σαν αυτά τα παζλ με τα χιλιάδες κομμάτια που δεν ξέρεις από πού να αρχίσεις. Αλλά αν τα πιάσεις στα χέρια σου δεν θα θέλεις να σταματήσεις να το συμπληρώνεις, ακόμα και αν δεν υπάρχει τέλος, ή ακόμα και αν δε γνωρίζεις ποια εικόνα θα σχηματιστεί στο τέλος. Ξεκίνα τώρα. Πιάσε ένα κομμάτι και μετά το επόμενο και το επόμενο, και καθώς τα πιάνεις και τα τοποθετείς θα πολλαπλασιάζονται και το παζλ θα μεγαλώνει, αλλά μαζί με αυτό θα μεγαλώνει και η ικανότητά σου να το δημιουργείς. Να δημιουργείς κομμάτια ευτυχίας, που θα γίνονται ρωγμές στη θλίψη των άλλων, σαν χάρτινες σφαίρες από χρώμα που τρυπούν έναν μαύρο ουρανό. Αα..! τι είναι αυτό που πέφτει από ψηλά; Μόλις άρχισε να βρέχει κομματάκια παζλ.

Photo by ChristinSa

Κάποτε θα ζήσουμε ελεύθεροι

Κάποτε θα ζήσουμε ελεύθεροι 

και τότε όλος ο κόσμος θα γίνει μια αγκαλιά

Μια αγκαλιά μεγάλη σαν τη δική μας

που να χωρά τα παιδικά γέλια σε όλα τα σημεία του χάρτη

που να χωρά τα βήματα των προσφύγων σε όλες τις γωνιές των συνόρων

Μια αγκαλιά σφιχτή

που δε βαστά γραμμές ή κουκκίδες

για να λαμπυρίζουν μέσα της
χορεύοντας
ανάκατα τα χρώματα

Ουράνιου τόξου

Photo by ChristinSa

Φωτιά από σύννεφα

Μια φωτιά από σύννεφα. Στον ουρανό της Θεσσαλονίκης, 15/4/15.

Photo by ChristinSa

Το υγρό χώμα της άνοιξης

Έχω δεκάδες κείμενα μισοτελειωμένα και αδημοσίευτα, αλλά το κείμενο αυτό το έγραψα από την αρχή μέχρι το τέλος σαν μια ρουφηξιά. Όπως την άνοιξη, που πρέπει να τη ρουφάς ασταμάτητα μέχρι το μεδούλι.

Ειδικά φέτος, η άνοιξη άργησε μια μέρα. Ίσως και δύο, και τρεις, και δέκα. Μας κέρασε πρώτα έναν βαρύ χειμώνα, και άρχισε να έρχεται. Σιγά σιγά, για να την εκτιμήσουμε όπως θέλει εκείνη, για να προσδοκούμε να την απολαύσουμε με όλες μας τις αισθήσεις.  Τη μυρίζαμε πριν έρθει, στον αέρα, στη βροχή που μας έλουζε για να μας αφυπνίσει, στο υγρό χώμα που βούλιαζε από τις πατημασιές μας, στις αμυδρές μυρωδιές από λουλούδια.

Και τώρα ήρθε και μας ζητάει να την γευτούμε. Με όλους τους τρόπους. Πώς θα γίνει αυτό; Πλησιάζοντας τη γη που τη φέρνει κοντά μας.

Κυλιστείτε στο χορτάρι, χαρίστε λουλούδια, ξαπλώστε στο έδαφος με τα χέρια ανοιχτά και με τα μάτια κλειστά, τρέξτε μέσα στο δάσος, νιώστε ελεύθεροι. Ταΐστε και ταϊστείτε σε πικ νικ σε πάρκα, φιλήστε και φιληθείτε κάτω από δέντρα, κάντε έρωτα ανάμεσα σε φυλλωσιές και λουλούδια, ξαπλώστε το βράδυ πάνω σε στέγες από κεραμίδια πασπαλισμένα με χώμα.

Κάντε ποδήλατο με το ανοιξιάτικο αεράκι να σας τυλίγει ζεστά σαν χορταρένιο σεντόνι, δεν υπάρχει καλύτερος τρόπος για να νοιώσεις την άνοιξη απ’ ότι πάνω στο ποδήλατο. Και αν σας βρει βροχή μην τη φοβηθείτε. Είναι ακίνδυνη η βροχή την άνοιξη. Αφήστε την να ξεπλύνει από πάνω σας τα τελευταία ίχνη χειμώνα. Κλείστε τα μάτια και υποδεχθείτε την. Βγάλτε τα ρούχα σας και αφήστε την να κυλήσει πάνω σε κάθε πόρο του δέρματός σας, να καθαρίσει κάθε κύτταρο του μυαλού σας.

Photo by ChristinSa

Και αφού τα κάνετε όλα αυτά, ξαπλώστε και ακουμπήστε το αυτί σας στο νωπό χώμα. Νoιώστε και αφουγκραστείτε το. Αυτό μόνο θα σας πει πώς να ζήσετε τη ζωή σας. Τίποτα, και κανένας άλλος.

Photo by ChristinSa

Υπάρχουν οι άνθρωποι με τους οποίους μπορείς να πεις τα πράγματα με το όνομά τους. Και να τα πεις όλα. Αν θέλεις. Αν δε θέλεις μπορείς και να μην πεις τίποτα. Και να μετράει το ίδιο. Να αρκεί μόνο ένα εκκωφαντικό γέλιο μαζί τους για να ξεχάσεις όλες σου τις έγνοιες. Ή να πάρεις μια αναζωογονητική ανάσα για να πας να τις αντιμετωπίσεις.

Υπάρχουν και οι άνθρωποι που τους ξέρεις ελάχιστα. Που θα τους γνωρίσεις μόνο για λίγο, ή που τους ξέρεις καιρό αλλά τους συναντάς τυχαία και σπάνια. Που θα σου χαρίσουν ένα αυτοσχέδιο δώρο, όπως ένα φύλλο δένδρου με το κέντρο του κομμένο σε σχήμα καρδιάς. Για να σου δείξουν ότι νοιάζονται χωρίς να περιμένουν τίποτα σε αντάλλαγμα.

Που θα σου πουν μια κουβέντα που δεν θα περιμένεις και η ψυχή σου θα αναθαρρέψει σαν μικρό παιδί που χαμογελάει μετά από χτύπημα στο γόνατο. Όπως  ένας παλιός φίλος που συνάντησα σε ένα σκαλοπάτι τυχαία και κοντοστάθηκα με τη σκέψη ότι θα βοηθήσω έναν φίλο που δε νιώθει καλά. Και ανάμεσα σε όλα όσα μου εξιστορούσε για τη ζωή του, μου είπε: «Ίσως να φαίνεσαι φοβισμένη, αλλά βλέπω ότι κρύβεις μέσα σου έναν μικρό πολεμιστή». Κουβέντα που δε σου αφήνει το περιθώριο παρά να φανταστείς τον εαυτό σου ακριβώς έτσι, που σε βοηθάει άθελά της όσο σε προσκαλεί να  βοηθήσεις κι εσύ.

Και πώς αλλιώς μπορεί να είναι παρά να προσελκύουμε τις καταστάσεις, τις συναντήσεις και τα λόγια που θέλουμε να ακούσουμε κάθε στιγμή. Αν κουνήσουμε λίγο το δαχτυλάκι μας και αφήσουμε την ψυχή μας ανοιχτή να αφουγκραστεί.

Note: Αφιερωμένο σε φίλους και ανθρώπους που έχουν το χάρισμα να μας βοηθούν χωρίς καν να το καταλάβουν.

Illustration by Christina Tsevis,
from:
https://www.facebook.com/media/set/?set=a.285772414840466.69046.172000316217677&type=3.

Μια ιστορία για την ομορφιά της άνοιξης και τη δύναμη του (γραπτού) λόγου

Μια φορά ήταν ένας τυφλός επαίτης που ζητιάνευε στη μέση του δρόμου.

Οι περαστικοί περνούσαν βιαστικά και τα χρήματα μέσα στο κουτί που τους άπλωνε ήταν λιγοστά.

"Είμαι τυφλός, βοηθήστε με" έγραφε το χαρτόνι ακριβώς δίπλα του.

Κάποια στιγμή ένας άγνωστος πλησίασε τον τυφλό και τον ρώτησε αν μπορεί να γράψει κάτι στην ταμπέλα που είχε δίπλα του.

Ο τυφλός δεν ανταποκρίθηκε και ο άγνωστος έβγαλε έναν μαρκαδόρο και άρχισε να γράφει.

Μετά από λίγο ο επαίτης δε σταματούσε να ακούει τον θόρυβο από τα κέρματα που έπεφταν μέσα στο κουτί του.

Έκπληκτος και απορημένος σταμάτησε κάποιον και του ζήτησε να του διαβάσει τι έγραφε στην ταμπέλα που είχε δίπλα του.

Ο περαστικός διαβάζοντας του απάντησε:

"Η Άνοιξη έφθασε. Εγώ δεν θα μπορέσω να τη δω ποτέ."

Υ.Γ. Την ιστορία αυτή μου διηγήθηκε η μητέρα μου όταν ήμουν μικρή. Θα πρέπει να μου έκανε ιδιαίτερη εντύπωση γιατί τη θυμάμαι ακόμα. Τη μεταφέρω εδώ με τα δικά μου λόγια.

Photo by ChristinSa

Αυτήν τη χρονιά εύχομαι να μην τελειώνει η λίστα με τους λόγους για τους οποίους αγαπάτε τους ανθρώπους γύρω σας. 
Εγώ πάντως δε βρίσκω τέλος στη δική μου λίστα. 
Και μην ξεχνάτε να χορεύετε, να γελάτε και να είστε ερωτευμένοι! 
Έτσι να σας βρει το 2014 και κάθε νέος χρόνος. Καλή και δημιουργική χρονιά!

Κάντε έρωτα αντί για πόλεμο, και όνειρα αντί για εφιάλτες..

Εσείς πιστεύετε στα θαύματα; Όχι σε κείνα τα μεγάλα, που πρέπει να προσευχηθείς για να γίνουν ή που γίνονται υπό προϋποθέσεις, αλλά στα άλλα, τα μικρά θαύματα.

Τα θαύματα που προέρχονται από τους γύρω σου εκεί που δεν το περιμένεις. Τις μέρες που νιώθεις ότι τίποτα δεν πάει καλά, η μια ατυχία διαδέχεται την άλλη, και χάνεις ελαφρώς την πίστη σου σε σένα και στους άλλους ανθρώπους.

Τότε, που έρχεται ένα αστείο μήνυμα από έναν φίλο, ένα ζεστό σχόλιο, ένα e-mail αναγνώρισης κάποιας δουλειάς που έχεις κάνει, μια ενδιαφέρουσα κουβέντα με φίλους, μια γνωριμία με ανθρώπους που μοιράζεστε τα ίδια όνειρα, μια υπενθύμιση για όσα είσαι, και για όσα είναι οι άλλοι. Και για όσα μπορούν να γίνουν.

Τότε που ξαναθυμάσαι, μέσα σε μια στιγμή, ότι η ζωή είναι τόσο ωραία που και να θέλεις να μην την αγαπήσεις, δεν θα σε αφήσει για πολύ.

Αυτά είναι τα άλλα, τα μικρά θαύματα. Αυτά που κάνουν τη λύπη χαμόγελο και το χαμόγελο  τρανταχτό γέλιο. Τα θαύματα που προέρχονται από τους ανθρώπους γύρω σου και μοσχοβολούν αγάπη, ζεστασιά και αλληλεγγύη. Τα μικρά θαύματα της καθημερινότητας.

Illustration by Christina Tsevis

Πώς γίνεται κάποιες φορές κάποιος τόσο ταλαιπωρημένος

Afghan girl by Steve McCurry, 1984.

να είναι τόσο όμορφος;

Μπορεί το καλοκαίρι να τελείωσε, όμως η περίοδος που ξεκινάει μπορεί να είναι από τις πιο δημιουργικές της χρονιάς εάν ενεργοποιηθούμε σε όσα γίνονται γύρω μας και μπούμε στη διαδικασία να αφουγκραστούμε τις ανάγκες μας, ψυχής και σώματος.

Να λοιπόν μερικές ιδέες για να γίνει πιο ενδιαφέρουσα η χρονιά που έρχεται και να αξιοποιηθούν δημιουργικά η ενέργεια και ο χρόνος μας!

1. Ξεκινήστε ανακύκλωση. Αν κάνετε ήδη ανακύκλωση συσκευασιών, ανακαλύψτε τρόπους οικιακής κομποστοποίησης. Θα εκπλαγείτε με τον όγκο των απορριμάτων που δε χρειάζεται να πεταχτούν, αλλά μπορούν να επαναχρησιμοποιηθούν!
2. Χορέψτε, όπου και όποτε σας δίνεται η ευκαιρία. Κατά προτίμηση όσο πιο ανεξέλεγκτα επιτρέπουν οι περιστάσεις, και λίγο παραπάνω.
3. Κόψτε το κάπνισμα. Όχι με τη βοήθεια του ηλεκτρονικού τσιγάρου, αλλά με τη βοήθεια φίλων και δραστηριοτήτων που θα σας κάνουν να … ξεχάσετε ότι κάποτε καπνίζατε!
4. Γνωρίστε και εμπλακείτε σε συλλογικότητες, οργανώσεις, κινήσεις πολιτών και ομάδες που προσπαθούν να αλλάξουν τα πράγματα, είτε στη ζωή κάποιων ανθρώπων, είτε  στη ζωή μέσα στην πόλη.
5. Αρχίστε ένα νέο χόμπυ. Δε χρειάζεται να σας κοστίσει μια περιουσία, μπορείτε να το κάνετε δωρεάν σε κάποιον κοινωνικό χώρο ή με κάποιον εναλλακτικό τρόπο, π.χ. στο δίκτυο ΚΟΙΝΟ με ανταλλαγή αγαθών και υπηρεσιών.
6. Δώστε χώρο και χρόνο στις σκέψεις σας.  Σκεφτείτε και αφουγκραστείτε αυτά που νιώθετε και αυτά που θα θέλατε να κάνετε, και στη συνέχεια μοιραστείτε τα, συζητώντας με φίλους ή γράφοντας γι’ αυτά.
7. Κλείστε την τηλεόραση. Διαβάστε, γράψτε, βγάλτε φωτογραφίες, χορέψτε, κάντε ποδήλατο, μιλήστε με φίλους, κάντε έρωτα.
8. Ξεκινήστε να γυμνάζεστε. Όσο σημαντικό είναι να νιώθουμε άνετα και να αγαπάμε το σώμα μας όπως είναι, άλλο τόσο είναι να το να το φροντίζουμε, να το βελτιώνουμε και να νοιαζόμαστε γι’ αυτό. Άλλωστε όσο περισσότερο αγαπάμε κάτι, τόσο περισσότερο θέλουμε να το φροντίζουμε.
9. Γίνετε πιο ανοιχτοί και πιο ανεκτικοί σε ό,τι νέο ή διαφορετικό συναντάτε γύρω σας. Μόνο το νέο και το διαφορετικό μπορεί να μας εξελίξει πραγματικά.
10. Ερωτευτείτε! Δεν υπάρχει καλύτερος τρόπος για να ξεκινήσει η νέα φθινοπωρινή χρονιά και να είναι όσο πιο δημιουργική γίνεται. Είναι αυτό που σε χτυπάει εκεί που δεν το περιμένεις και κάνει το φθινόπωρο να μοιάζει με άνοιξη.

Photography by Caitlin Worthington

The place with the five beaches and one natural pool.

Photo by ChristinSa

No matter it is already the first of September, a part of thought will remain there.. At least, until next summer.

Nisyros island, Dodekanese, Greece
Photo by ChristinSa