Μεταν-αστ (ευτ) ικός έρωτας

Πολύ μου αρέσει όταν συναντώ ερωτευμένους ανθρώπους στο λεωφορείο ή στο δρόμο. Και χαίρομαι ακόμα περισσότερο όταν αυτοί οι άνθρωποι τυχαίνει να είναι μετανάστες σε μια ξένη χώρα. Έχει κάτι διαφορετικό ο έρωτας σε αυτήν την περίπτωση, κάτι μυστικό, συνωμοτικό, που τον προικίζει με ιδιότητες σχεδόν ημίθεες, ιδιότητες να σε σώζει, γίνεται σούπερ ήρωας τότε ο έρωτας. Σήμερα στο λεωφορείο στεκόντουσαν απέναντί μου δυο παιδιά που μιλούσαν μεταξύ τους στη γλώσσα τους. Δεν καταλάβαινα γρι από όσα λέγανε ούτε υπήρχε κάτι άλλο που να φανερώνει με ξεκάθαρο τρόπο ότι αυτοί οι δύο άνθρωποι είναι ερωτευμένοι ή ζευγάρι. Όμως όταν μιλούσαν κοιταζόντουσαν και γελούσε ολόκληρο το πρόσωπό τους με τρόπο που έδειχνε ότι είναι πολύ ερωτευμένοι. Και οι δύο. Δε μιλούσαν ασταμάτητα, αλλά γελούσαν κάθε φορά που κουβέντιαζαν μεταξύ τους. Και το απολάμβαναν. Και για όλους τους υπόλοιπους ήταν μια υπέροχη εικόνα για να χαζεύεις. Αν και είμαι σίγουρη ότι αυτές τις στιγμές εκείνοι δε δίναν δεκάρα για το τι συνέβαινε γύρω τους. Πόσο να διαρκούν άραγε τέτοιες στιγμές; Αυτό για μένα είναι έρωτας. Να μπορείς να επικοινωνείς και να το διασκεδάζεις. Και όσο διαρκεί αυτό, κρατάει και ο έρωτας.

Photo by ChristinSa

Διαβάζω κάτι φράσεις

Διαβάζω κάτι φράσεις από αυτές που κυκλοφορούν στο internet και λένε ότι το γυμνό κορμί σου πρέπει να ανήκει μόνο σε όσους ερωτεύονται τη γυμνή ψυχή σου… και άλλες που υπονοούν ότι δεν θα έπρεπε να σπαταλάμε το κορμί μας χωρίς να υπάρχει σοβαρός λόγος. Διαφωνώ! Το κορμί μας ας το μοιραζόμαστε άφοβα και με πάθος (φυσικά με αλληλοσεβασμό, κοινή συγκατάθεση και την απαραίτητη προσοχή για την υγεία μας).

Τα αισθήματά μας είναι αυτά που δεν πρέπει να σπαταλάμε!

Διαβάζω και κάτι άλλες φράσεις από αυτές που λένε ότι η αληθινή αγάπη μόνο δίνει και ποτέ δεν παίρνει… αλλά πώς αλλιώς να υπάρξει αληθινή αγάπη αν όχι με ισοτιμία συναισθημάτων. Όχι μια ισοτιμία που παίρνεις τη μεζούρα και την μετράς για να δεις πόσα έδωσες και πόσα πήρες, ώστε να κόψεις και να ράψεις την αγάπη στα μέτρα μιας στυγνής ανταλλαγής, αλλά μια ισοτιμία γενναιόδωρη και μεγαλοπρεπή που σε μετατρέπει στον άνθρωπο που ονειρεύεσαι να γίνεις, στον άνθρωπο που θαυμάζεις, που σε κάνει να αγαπήσεις περισσότερο τον εαυτό σου και μαζί και όλο τον κόσμο. Που σε κάνει να ξυπνάς το πρωί με ενέργεια που ούτε φανταζόσουν ότι θα μπορούσες να έχεις, που κάνει το μυαλό σου κοφτερό σαν ξυράφι, που σε κάνει να χαμογελάς όλη μέρα, που σε κάνει να είσαι ευγενικός με όλους τους ανθρώπους γύρω σου.

Ερωτευτείτε ανθρώπους που δίνουν αξία στα συναισθήματά σας και εμπιστεύονται τον άνθρωπο που μπορείτε να γίνετε, που σας ενθαρρύνουν να οδηγηθείτε προς τα εκεί, που δεν σας επιβάλουν τίποτα, που σας αφήνουν ελεύθερους. Ερωτευτείτε ανθρώπους που σας κάνουν να γελάτε σαν μικρά παιδιά. Ερωτευτείτε ανθρώπους με τους οποίους μπορείτε να αλληλοπειραχθείτε και να χασκογελάσετε με την ίδια άνεση που μπορείτε να συζητήσετε το πιο σοβαρό θέμα του κόσμου. Ερωτευτείτε ανθρώπους που σας κρατούν το χέρι. Ερωτευτείτε ανθρώπους που σας χαϊδεύουν για ώρες ολόκληρες. Ερωτευτείτε ανθρώπους που σας φιλούν. Σε συνηθισμένα και ασυνήθιστα μέρη της γης. Σε συνηθισμένα και ασυνήθιστα μέρη του σώματος. Ερωτευτείτε ανθρώπους που σας κάνουν μικρές εκπλήξεις. Καλύτερα όχι αγοραστές και σίγουρα όχι ακριβές, αλλά αυθόρμητες και από αυτές που θυμίζουν μόνο εκείνους. Ερωτευτείτε ανθρώπους με τους οποίους μπορείτε να σχολιάζετε ταινίες στο σινεμά και να γελάτε σιγανά. Ερωτευτείτε ανθρώπους που δεν θα σας κάνουν ποτέ παρατήρηση ότι πρέπει να μείνετε ήσυχοι, αλλά θαυμάζουν την ομιλητικότητά σας και την ικανότητά σας για φασαρία. Ερωτευτείτε ανθρώπους που σας θαυμάζουν και σας θεωρούν όμορφους ό,τι ρούχα και να φορέσετε ή να μη φορέσετε. Ερωτευτείτε ανθρώπους που σας κάνουν μικρά, γλυκά κοπλιμέντα αντί να σας υπόσχονται μεγάλα λόγια παντοτινής αγάπης.

Ερωτευτείτε ανθρώπους ευαίσθητους, άντρες που κλαίνε, γυναίκες που λένε τρυφερά λόγια, ανθρώπους που γράφουν, διαβάζουν, ζωγραφίζουν, φωτογραφίζουν, ανθρώπους που βλέπουν τον κόσμο με τα δικά τους μάτια, αλλά τρέφουν σεβασμό για τη ματιά όλων των υπολοίπων.  Aνθρώπους ευγενικούς, που δε χρησιμοποιούν φράσεις γεμάτες στόμφο, αλλά λέξεις που ακτινοβολούν σεβασμό, ομορφιά και ευγένεια. Ανθρώπους που στο στόμα τους οι λέξεις, οι φράσεις, ακόμα και τα σημεία στίξης αποχτούν αυθεντικότητα και σημασία και εξυψώνονται για να φτάσουν τις δικές σας λέξεις, φράσεις και σημεία στίξης. Ανθρώπους που σας εμπνέουν να δημιουργήσετε. Οποιαδήποτε μορφή και να παίρνει αυτή η δημιουργία. Ανθρώπους που η δημιουργία σας είναι όχι μόνο ασφαλής μαζί τους αλλά αποχτάει μεγαλοπρέπεια και πολλαπλασιάζεται. Που γίνεται ασυγκράτητη. 

Ερωτευτείτε αυτούς τους ανθρώπους. Και αυτούς, ερωτευτείτε τους ασυγκράτητα.

Υπάρχει ο έρωτας

Υπάρχει ο ανεκπλήρωτος έρωτας, ο έρωτας με την πρώτη ματιά, ο έρωτας της διπλανής πόρτας, ο έρωτας εξ’ αποστάσεως, ο έρωτας στον χώρο εργασίας, ο έρωτας από κοινά ενδιαφέροντα, ο λάγνος έρωτας, ο kinky έρωτας, ο πλατωνικός έρωτας, ο έρωτας που τα συνδυάζει όλα, ο εγωιστής έρωτας, ο έρωτας που δεν λογαριάζει πόσα θα δώσει, ο παράνομος έρωτας, ο έρωτας που δεν έχει τίποτα να κρύψει και δεν έχει να δώσει λογαριασμό σε κανέναν, ο αποκλειστικός έρωτας, ο ανοιχτός έρωτας, ο έρωτας που είναι πειραχτικός και παιχνιδιάρης, ο σοβαρός έρωτας.

Θα μπορούσα να δώσω πολλά παραδείγματα από ταινίες, βιβλία, ποιήματα, ιστορίες φίλων, τη δική μου εμπειρία, για μερικά ή όλα από αυτά τα είδη έρωτα (ποιος άλλωστε δεν έχει να δώσει..;) Για παράδειγμα μου αρέσει πολύ ο παιδικός και παιχνιδιάρης έρωτα του Ethan Hawke και της Gwyneth Paltrow στην ταινία "Μεγάλες Προσδοκίες" και τον έζησα δυνατά με έναν παιδικό μου φίλο από το μέρος όπου παραθερίζαμε όταν ήμουν μικρή κάθε καλοκαίρι. Ή ποιος μπορεί να ξεχάσει τον λάγνο έρωτα στο βιβλίο "Τα Μαύρα Φεγγάρια του Έρωτα" του Pascal Bruckner, καθώς και στην ομώνυμη ταινία του Roman Polanski; Ακόμα ένας αγαπημένος έρωτας αν και μάλλον λιγότερο γνωστός, ο ανεκπλήρωτος έρωτας στην ταινία "Νύφες" του Παντελή Βούλγαρη που κορυφώνεται σε δύο ευρηματικές σκηνές: όταν σκύβει και της δένει το λυμένο κορδόνι του παπουτσιού της στο κατάστρωμα του πλοίου, και όταν της δίνει το αποχαιρετιστήριο φιλί στα μαλλιά της που έχουνε ασπρίσει μέσα σε ένα βράδυ από το δίλημμα του αν θα μείνει μαζί του ή θα πάει στην Αμερική όπως προοριζόταν από την οικογένειά της για να παντρευτεί εκεί έναν άγνωστο άνδρα, Έλληνα μετανάστη.

Υπάρχουν όμως και κάποιοι άλλοι έρωτες.. Οι έρωτες που δε χωράνε μέσα σε συγκεκριμένα καλούπια, που υπάρχουν πέρα από περιγραφές, που ξεχειλίζουν αν προσπαθήσεις να τους βάλεις μέσα σε κουτάκια. Που ξεφεύγουν από συγκεκριμένα μέρη και τόπους, που ξεγελούν τον χρόνο, που εκτείνονται πέρα από τον χωροχρόνο και πέρα από τις πέντε αισθήσεις, που δεν μπορείς να προσδιορίσεις αν πρόκειται για έρωτες του παρελθόντος, του παρόντος ή του μέλλοντος. Που παίζουν μαζί σου και σε ξεγελούν, που πότε σοβαρεύουν και πότε γελούν, που δεν τοποθετούνται στη σφαίρα της καρδιάς ή της λογικής, αλλά ακροβατούν πηδώντας στις μύτες, πότε από τη μια και πότε από την άλλη. Που σε κάνουν να νιώθεις ζωντανός, που κάνουν την καρδιά σου να χτυπά δυνατά τη στιγμή εκείνη που το περιμένεις το λιγότερο απ’ όλες, που είναι παιχνιδιάρηδες και γεμάτοι εκπλήξεις, οι έρωτες που δεν μπορείς παρά να σταθείς προσοχή μπροστά τους και να ακολουθήσεις το παράδειγμά τους.

Αυτοί είναι οι έρωτες που, αν είσαι φτιαγμένος για εκείνους και έχεις το θάρρος να τους αφήσεις να σου αποκαλύψουν όλα τα μυστικά και ολόκληρες τις διαστάσεις τους, μπορούν πραγματικά να σε σώσουν.  Όχι ψευτο- και συνηθισμένα, αλλά βαθιά και σαρωτικά. Όπως ο Johnny Cash και η June Carter έσωσαν ο ένας τον άλλον στην πραγματική ζωή αλλά και στην ταινία "Walk the line", μέσα από τον θυελλώδη και καθηλωτικό έρωτά τους.

Can we learn to love again?

Θα μπορέσει άραγε να μάθει να αγαπάει ξανά; Σκέφτηκε τη στιγμή που στο ραδιόφωνο ακουγόταν το τραγούδι We can learn to love again. Το άκουγε με ερωτηματικό, Can we learn to love again? Μόλις είχε κατεβεί από το λεωφορείο με τα ακουστικά του κινητού κολλημένα στα αυτιά της. Ποια, εκείνη; Ήταν η σκέψη αμέσως μετά. Που συμβούλευε όλο τον κόσμο, που ακόμα συμβουλεύει όλο τον κόσμο, ότι το μεγαλύτερο λάθος που μπορούν να κάνουν είναι να πιστέψουν ότι δεν θα ξαναερωτευτούν. Εκείνη που έλεγε ότι θα είναι ερωτευμένη ακόμα και στα ογδόντα.. πώς γίνεται; τις σκέψεις της διέκοψε ο παγωμένος αέρας που σφύριζε στα αυτιά της. Ax ξέχασα να πάρω σκούφο, οι ρεαλιστικές σκέψεις διαδεχόταν ρυθμικά τις αμέσως προηγούμενες, σαν μοτεράκι που κάνει έναν επαναλαμβανόμενο θόρυβο και δεν σε αφήνει να ησυχάσεις.

Και όμως, όσο η ψυχή της νέκρωνε άλλο τόσο το σώμα της  ήταν γεμάτο ζωή και ενέργεια. Κάθε φορά που ήθελε να ικανοποιήσει τον εαυτό της είχε όλο και περισσότερους οργασμούς. Κάθε φορά και μερικούς περισσότερους. Ήταν λες και κάθε φορά που ένα μικρό κομμάτι της ψυχής της πέθαινε, αυτό αντισταθμιζόταν με ένα κομμάτι του κορμιού της που ζωντάνευε γεμάτο νέα αποκαλυφθείσα ενέργεια.

Πώς γίνεται η ψυχή σου να είναι  πεθαμένη και το σώμα σου να παραμένει τόσο ζωντανό; Όπως γίνεται να είσαι δημιουργική κάθε μέρα, να έχεις όλες αυτές τις νέες ιδέες και την έμπνευση για δημιουργία που κάπου πρέπει να διοχετεύσεις, και την ίδια στιγμή να νιώθεις ότι δεν ανήκεις πουθενά, ότι πρέπει να τα κάνεις όλα μηχανικά, ότι δεν έχεις στην πραγματικότητα άλλη επιλογή από το να τα κάνεις, ότι δεν πρόκειται για ευτυχία, αλλά για αναγκαιότητα..

Πώς θα μπορέσει άραγε να μάθει να αγαπάει ξανά; θα δανείζεται αγάπη από αυτήν που νιώθουν οι υπόλοιποι γύρω της. Θα τη δανείζεται και μετά θα τη διοχετεύει στους ανθρώπους με τους οποίους θα δημιουργεί. Κάθε διάλογος, κείμενο, φωτογραφία, σκίτσο, ζωγραφιά, αντικείμενο, θα γίνεται κανάλι απορρόφησης και διοχέτευσης αγάπης.

Ενέσεις χαράς από φίλους που έχουν την ικανότητα να αγαπούν, τώρα που δεν την έχει εκείνη. Όπως λίγο καιρό πριν, που την είχε πάρει τηλέφωνο η φίλη της Ιόλη για να της πει ότι βρήκε τον έρωτα, εντελώς αναπάντεχα και ξαφνικά, τις πρώτες ημέρες του καινούριου χρόνου. Ενώ λίγες μέρες πριν από αυτό, είχε μάθει από τη φίλη της Άρτεμη που ζει στο εξωτερικό ότι πέθανε ο φίλος της από καρκίνο περίπου ένα μήνα πριν, και της διηγήθηκε την ιστορία των τριών τελευταίων μηνών που πέρασαν μαζί, πριν την αποχαιρετήσει.

Πώς λοιπόν μπορείς να νιώθεις την ψυχή σου κενή μπροστά σε αυτά τα περιστατικά; Δύο εντελώς άνισα, ακραία αντίθετα περιστατικά, που όμως εσωκλείουν αγάπη, είναι γεμάτα από τα ίχνη της.

Γίνεται να συνυπάρχουν στον ίδιο άνθρωπο ισόποσες δόσεις χαράς και θλίψης; Ήταν παραμονές Χριστουγέννων και έκανε βόλτες στους δρόμους που ήταν γεμάτοι κόσμο, νιώθοντας μια ξέφρενη ενέργεια που όμως δεν ήταν γεμάτη, που δεν περιείχε ευτυχία όπως άλλες χρονιές, όπως τις προηγούμενες χρονιές. Ήταν περισσότερο μηχανική, αλλά παρ’ όλα αυτά ήταν ζωντανή, και ήταν εκεί. Κοιτούσε τους ανθρώπους γύρω της, χόρευαν, μιλούσαν, γελούσαν, οι περισσότεροι χαρούμενοι με μια χαρά γεμάτη, διαφορετική από τη δική της.

Κάπου στη στοά Μοδιάνο λίγο πιο αργά, αφού είχαν καταλαγιάσει κάπως ο θόρυβος και η μουσική, ένα ζευγάρι έτρωγε λίγο πιο πέρα στα όρθια, σε ένα ψηλό, ξύλινο σταντ. Έτρωγαν και δε μιλούσαν μεταξύ τους, ούτε κοιτάζονταν, ούτε χαμογελούσαν. Δεν επικοινωνούσαν λεκτικά ή εκφραστικά. Ξαφνικά θυμήθηκε πόσο πολύ λυπάται αυτούς τους ανθρώπους, πόσο απεχθάνεται αυτές τις σχέσεις.

«Την ελευθερία σου, τουλάχιστον έχεις την ελευθερία σου», της ψιθύρισε ο κρύος αέρας που σφύριζε στα αυτιά της. Πάλι είχε ξεχάσει να πάρει σκούφο. «Και με αυτό ως προϋπόθεση, οι δυνατότητες είναι αμέτρητες». Ήταν ένας αέρας που την ξυπνούσε και την έκανε να ξαναθυμηθεί τις άπειρες στιγμές που είχε εκτιμήσει αυτές τις λέξεις. Την ελευθερία σου, σκέφτηκε ξανά, και ξαφνικά τα Χριστούγεννα απέκτησαν μια επίστρωση μαγείας. Σαν άσπρο, απάτητο, στρωμένο χιόνι.

Το υγρό χώμα της άνοιξης

Έχω δεκάδες κείμενα μισοτελειωμένα και αδημοσίευτα, αλλά το κείμενο αυτό το έγραψα από την αρχή μέχρι το τέλος σαν μια ρουφηξιά. Όπως την άνοιξη, που πρέπει να τη ρουφάς ασταμάτητα μέχρι το μεδούλι.

Ειδικά φέτος, η άνοιξη άργησε μια μέρα. Ίσως και δύο, και τρεις, και δέκα. Μας κέρασε πρώτα έναν βαρύ χειμώνα, και άρχισε να έρχεται. Σιγά σιγά, για να την εκτιμήσουμε όπως θέλει εκείνη, για να προσδοκούμε να την απολαύσουμε με όλες μας τις αισθήσεις.  Τη μυρίζαμε πριν έρθει, στον αέρα, στη βροχή που μας έλουζε για να μας αφυπνίσει, στο υγρό χώμα που βούλιαζε από τις πατημασιές μας, στις αμυδρές μυρωδιές από λουλούδια.

Και τώρα ήρθε και μας ζητάει να την γευτούμε. Με όλους τους τρόπους. Πώς θα γίνει αυτό; Πλησιάζοντας τη γη που τη φέρνει κοντά μας.

Κυλιστείτε στο χορτάρι, χαρίστε λουλούδια, ξαπλώστε στο έδαφος με τα χέρια ανοιχτά και με τα μάτια κλειστά, τρέξτε μέσα στο δάσος, νιώστε ελεύθεροι. Ταΐστε και ταϊστείτε σε πικ νικ σε πάρκα, φιλήστε και φιληθείτε κάτω από δέντρα, κάντε έρωτα ανάμεσα σε φυλλωσιές και λουλούδια, ξαπλώστε το βράδυ πάνω σε στέγες από κεραμίδια πασπαλισμένα με χώμα.

Κάντε ποδήλατο με το ανοιξιάτικο αεράκι να σας τυλίγει ζεστά σαν χορταρένιο σεντόνι, δεν υπάρχει καλύτερος τρόπος για να νοιώσεις την άνοιξη απ’ ότι πάνω στο ποδήλατο. Και αν σας βρει βροχή μην τη φοβηθείτε. Είναι ακίνδυνη η βροχή την άνοιξη. Αφήστε την να ξεπλύνει από πάνω σας τα τελευταία ίχνη χειμώνα. Κλείστε τα μάτια και υποδεχθείτε την. Βγάλτε τα ρούχα σας και αφήστε την να κυλήσει πάνω σε κάθε πόρο του δέρματός σας, να καθαρίσει κάθε κύτταρο του μυαλού σας.

Photo by ChristinSa

Και αφού τα κάνετε όλα αυτά, ξαπλώστε και ακουμπήστε το αυτί σας στο νωπό χώμα. Νoιώστε και αφουγκραστείτε το. Αυτό μόνο θα σας πει πώς να ζήσετε τη ζωή σας. Τίποτα, και κανένας άλλος.

Photo by ChristinSa

Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης: βουτιά στη σκέψη!

Μπορεί να μην υπάρχει πάντα ο χρόνος για την προσεχτική μελέτη του προγράμματος των ταινιών μέρες πριν την έναρξη του Φεστιβάλ, αλλά από τη στιγμή που κάποιο ερέθισμα θα σε οδηγήσει στην αναζήτηση κάποιας ταινίας ή κάποιας κατηγορίας ταινιών, είναι άμεση και καθηλωτική η απορρόφηση με την οποία θα σε συμπαρασύρει να διαβάσεις, να μάθεις, να ψάξεις για την ταινία ή τις ταινίες που αναζητάς. Είναι άμεση και δυνατή η μαγεία που σε τυλίγει για όλα τα συγκλονιστικά θέματα των ταινιών που προβάλλονται στο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης κάθε χρόνο κάπου μέσα στον Μάρτιο.

Θέματα για τα οποία έχω σκεφτεί άπειρες φορές ότι αν δεν ήταν το Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ δεν θα είχα την ευκαιρία να ενημερωθώ, πόσο μάλλον να συμμετέχω ενεργά ως αποδέκτης της δύναμης της εικόνας, από πουθενά αλλού και ποτέ άλλοτε καθ’ όλη τη διάρκεια της μικρής αυτής ζωής μου. Θέματα χάρη στα οποία θα ανοίξω τους ορίζοντές μου για να τα κατανοήσω καλύτερα και πιο ολοκληρωμένα, χάρη στα οποία μπορεί να γίνω καλύτερος άνθρωπος, θέματα που θα με κάνουν να συγκινηθώ ή να σκεφτώ για πολύ περισσότερη ώρα από όσο κρατάει η διάρκεια της προβολής, ακόμα ίσως και για ολόκληρη τη ζωή μου. Θέματα που θα με κινητοποιήσουν να αναλάβω δράση και άλλα που θα μου ξυπνήσουν την επιθυμία για ταξίδια, θέματα που θα με κάνουν να ονειρευτώ.

Μέσα σε μερικά δευτερόλεπτα η σκέψη μου ξετυλίγει μερικά από τα πιο ενδιαφέροντα που παρακολούθησα τα τελευταία χρόνια: για τη γοητεία της αγιουβερδικής ιατρικής μέσα από την αναζήτηση μιας Γαλλίδας ασθενούς με καρκίνο, τα οικονομικά και προσωπικά αδιέξοδα των αγροτών στην Ινδία από την κυριαρχία των πολυεθνικών με τους μεταλλαγμένους σπόρους, τον ηρωισμό των γιατρών στα πλοία του ελέους στην Αφρική, τα περιβαλλοντικά κινήματα κατά της εξόρυξης άνθρακα στα Απαλάχια όρη και τη δράση της οργάνωσης Earth Liberation Front, τα κινήματα για τα δικαιώματα των μαύρων πριν μερικές δεκαετίες και για τα δικαιώματα των ομοφυλόφιλων σε χώρες όπως η Ουγκάντα σήμερα, τη συγκινητική ιστορία της Edie και της Thea, ενός ζευγαριού λεσβιών που είναι ερωτευμένες εδώ και 42 χρόνια, τις περιπλανήσεις των παλιατζήδων σε αναζήτηση σιδηρικών στην Αθήνα, την παιδική εργασία σε χωράφια και χωματερές στη Λατινική Αμερική, την καθημερινότητα των μεταναστών στα κέντρα κράτησης στην Ελλάδα και σε άλλες χώρες, τον παλμό μουσικών ντοκιμαντέρ όπως αυτό για την ιστορία της υπέροχης rocksteady, προκατόχου της reggae, καθώς και μερικά πολύ ενδιαφέροντα ντοκιμαντέρ γύρω από τη σεξουαλικότητα και την ελεύθερη έκφρασή της.

Το Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ θα διακόψει και φέτος την γκρίζα καθημερινότητα και θα μας φωτίσει με σκέψεις, συναισθήματα, χαρά, γέλιο, δάκρυ, μα πάνω απ’ όλα αισιοδοξία. Αισιοδοξία πως όσο δύσκολη και να γίνεται η καθημερινότητα, θα βρίσκουμε πάντα ερεθίσματα για να περνάμε όμορφα, να εξελισσόμαστε, να ανακαλύπτουμε αφορμές για συζήτηση και σκέψη. Ας το υποδεχθούμε λοιπόν με ανοιχτό μυαλό, για να του επιτρέψουμε να γεμίσει τη σκέψη μας με όλο του το μεγαλείο.

Μπείτε στην ομάδα (fb group) ΖΩ Φεστιβάλ Κινηματογράφου για να μοιραστούμε την εμπειρία του Φεστιβάλ, να ανταλλάξουμε σκέψεις, σχόλια, απόψεις, προτάσεις! 

Fb group: https://www.facebook.com/groups/zw.festival

Fb page: https://www.facebook.com/zw.festival

Δημοσιεύτηκε στην Παράλλαξη την Παρ.12 Μαρ 2015.

Photo by ChristinSa

Προσαρμογή αφίσας Tasos Lekkas / Design Is Everything

Πρόσεξε μην ξεφύγεις από το πρότυπο

Πρόσεξε μην ξεφύγεις από το πρότυπο.. Ο γυναίκες είναι φτιαγμένες για να κοιτάζονται. Όχι να κοιτάζονται από θαυμασμό για την ενέργεια, την εξυπνάδα ή την προσωπικότητά τους, αλλά για το σώμα τους και την εμφάνισή τους. Και όχι για το σώμα τους σαν εργαλείο ανάπτυξης μιας ολοκληρωμένης προσωπικότητας ή ακόμα και σαν μέσο δράσης και ακτιβισμού, αλλά για το σώμα τους σαν αντικείμενο διακόσμησης.. του χώρου, του ματιού σου, της παρέας σου; λίγη σημασία έχει.

Πρόσεξε μην ξεφύγεις από το πρότυπο. Φτιάξε τα μαλλιά σου να είναι μακριά και λαμπερά και ανέβα πάνω σε κείνα τα ψηλά τακούνια. Ναι, εκείνα που με το ζόρι στέκεσαι, πόσο μάλλον περπατάς μέσα τους. Δεν πειράζει, σκέψου πόσο υπέροχη θα φαίνεσαι και θα νιώθεις εκεί πάνω. Θα νιώθεις, όχι επειδή εκφράζει προσωπικά εσένα, αλλά επειδή οι άλλοι θεωρούν ότι είναι έτσι. Αλλά ούτε και αυτό έχει πολύ σημασία.

Πρόσεξε μην ξεφύγεις από το πρότυπο. Κάνε την τέλεια αποτρίχωση και μην αφήσεις καμία μικρή ή μεγάλη τριχούλα σε κανένα σημείο του σώματος. Ναι, ούτε στο μπικίνι, ούτε στις μασχάλες, ούτε και στα χέρια. Οι τρίχες δεν είναι δείγμα μιας περιποιημένης, γλυκιάς και θηλυκής γυναίκας.

Πρόσεξε μην ξεφύγεις από το πρότυπο. Αφού τα κάνεις όλα αυτά, βγάλε την τέλεια φωτογραφία για τους λογαριασμούς σου στα social media. Όχι αυτήν που αντανακλάει την προσωπικότητά σου και τη ζεστή σου ενέργεια, αλλά αυτή με τα μαλλιά να ανεμίζουν, με το duck face, με το σέξι ύφος, με το μαγιώ που δείχνει πόσο τέλεια το σώμα σου έχει προσαρμοστεί στα πρότυπα της βιομηχανίας ομορφιάς. Και άσε τους άλλους να σε κοιτάζουν και να σε θαυμάζουν. Γι’ αυτό άλλωστε είσαι φτιαγμένη, το είπαμε από την αρχή και φρόντισε να μην το ξεχάσεις μέχρι το τέλος.

Πρόσεξε μην ξεφύγεις από το πρότυπο. Και αν τα κάνεις όλα αυτά θα συλλέξεις δεκάδες, αν είσαι από τις τυχερές ακόμα και εκατοντάδες ή χιλιάδες λάικς από τους θαυμαστές σου και τις θαυμάστριές σου, γιατί οι γυναίκες είναι φτιαγμένες για να κοιτάζονται, και αυτό το ξέρουν καλά γυναίκες και άντρες, και όλες/οι τους έχουν προσαρμοστεί, προσέχοντας να μην ξεφύγουν από το πρότυπο.

Πρόσεξε μην ξεφύγεις από το πρότυπο. Και αν το κάνεις, πρόσεξε να το κάνεις με τον συμβατικό τρόπο. Αν επιλέξεις να ακολουθήσεις καριέρα ή να γίνεις μια γυναίκα που σκέφτεται εκτός από το να φαίνεται, φρόντισε ταυτόχρονα να συμβαδίζεις και με όλα τα υπόλοιπα πρότυπα. Φρόντισε να παντρευτείς και να κάνεις παιδιά και να είσαι super woman μέσα και έξω από το σπίτι. Και φρόντισε να τα κάνεις αυτά όχι όταν και με όποιον πραγματικά σε εκφράζει, αλλά όταν και με όποιον σου υπενθυμίζουν οι υπόλοιποι ότι πρέπει να γίνει.

Γιατί ναι, η γυναίκα είναι φτιαγμένη για να κοιτάζεται, αλλά μέχρι κάποια ηλικία. Κανένας και καμία δεν θέλει να βλέπει μια γυναίκα μεγαλύτερης ηλικίας να δημοσιεύει φωτογραφίες με μαγιό ή απλά με το δικό της φυσικό γυμνό σώμα. Μετά από αυτήν την ηλικία η γυναίκα είναι φτιαγμένη για να φροντίζει κάποιους άλλους. Παιδιά, ενήλικες, ηλικιωμένους; λίγη σημασία έχει και αυτό.

Φρόντισε να είσαι περιποιημένη, όμορφη και χαμογελαστή όπου και αν βρεθείς. Ναι, περιποιημένη σύμφωνα με τα καθιερωμένα πρότυπα, όχι με το δικό σου προσωπικό στυλ. Και προπαντός μη χάσεις τον έλεγχο και σηκώσεις τη φωνή σου ή μιλήσεις απότομα. Αυτό είναι ένα προνόμιο που δικαιούνται μόνο οι άντρες φίλοι και συνάδελφοί σου. Γιατί αν το κάνεις θα στιγματιστείς ως σκύλα. Ναι, καλά το σκέφτηκες δεν υπάρχει το αντίστοιχο αρσενικό του ‘σκύλα’, γιατί ο άντρας που θα το κάνει αυτό θα χαρακτηρισθεί απλώς αποφασιστικός και δυναμικός. Αν είναι και ωραίος σύμφωνα με τα αρρενωπά πρότυπα (ναι, υπόκεινται και οι άντρες σε πρότυπα ομορφιάς) μπορεί και γοητευτικός.

Πρόσεξε λοιπόν μην ξεφύγεις από το πρότυπο. Κλεισ’ το καλά σε ένα κουτάκι και κουβάλα το μαζί σου όπου και αν πας. Στο σπίτι, στη δουλειά, στον δρόμο, στη διασκέδαση. Κρύψε το κλειδί και μην το ανοίξεις ποτέ και αφήσεις ελεύθερο το πρότυπο να πετάξει και να εξαϋλωθεί. Και αν γνωρίσεις άλλους ανθρώπους  ζήτησέ τους να σου δείξουν και το δικό τους κλειστό κουτάκι. Σιγουρέψου ότι δεν έχουν ξεφύγει ούτε εκείνοι από το πρότυπο, ότι δεν το άφησαν να φύγει και να χαθεί.

Έτσι θα μπορέσετε εύκολα να συνεννοηθείτε, δεν θα χρειαστεί να βρείτε διόδους επικοινωνίας για θέματα περίπλοκα που ξεφεύγουν από το πρότυπο. Δεν θα χρειαστεί να ανταλλάξετε κουτάκια ή να προσπαθήσετε να ανοίξετε τα κουτάκια σας με κλειδάκια που δε χωρούν στις κλειδαριές. Τα κουτάκια με το πρότυπο κάνουν τα πράγματα απλά και κατανοητά. Θέτουν πλαίσια και απλώς προσαρμόζεσαι σε αυτά. Δεν αναρωτιούνται, δε μιλούν, δεν ακούν, δεν αντιδρούν. Όμορφα, απλά και περιποιημένα. Όπως ακριβώς κι εσύ, που είσαι φτιαγμένη για να κοιτάζεσαι, σύμφωνα με το πρότυπο, και όχι για να αντιδράς.

Δημοσιεύτηκε στο Μωβ την Κυρ. 15 Μαρ 2015 και στο dubium το Σάβ. 14 Μαρ 2015.