;Ζωή;

Σήμερα ξύπνησα στις 6.30 το πρωί για να πάω να εκπληρώσω την υποχρέωσή μου ως επιτηρήτρια στην εξεταστική του Πα.Μακ. Όταν τράβηξα τις κουρτίνες, έξω έπεφτε χιόνι. Και την ώρα που ετοιμαζόμουν για να βγω έξω στο τσουχτερό κρύο πριν ακόμα ξημερώσει, σκεφτόμουν ότι είμαι τυχερή που δε χρειάζεται να το κάνω κάθε μέρα και γιατί πηγαίνω σε έναν χώρο εργασίας ελεύθερο από αρκετές απόψεις (αν και το να επιτηρείς φοιτητές/ριες εν ώρα εξετάσεων είναι από τις πιο βαρετές και ‘άσχημες’ ασχολίες που μπορεί να σου τύχουν).

Ταυτόχρονα σκεφτόμουν πώς μπορεί να ονομάζεται η ζωή που πρέπει να ξυπνάς στις 6.00 κάθε μέρα και να βγαίνεις στο κρύο για να πας να δουλέψεις σε μια επισφαλή εργασία, που συνοψίζεται στη προσπάθεια αύξησης του κέρδους ενός ή μερικών, άλλων ανθρώπων. Σκεφτόμουν τους άστεγους και όσους/ες κοιμούνται σε πλατείες και σε αυτοσχέδιους καταυλισμούς. Τους τέσσερις μετανάστες και το ένα παιδί που έφυγαν χθες από το Ορφανοτροφείο για να διασχίσουν τα αφιλόξενα σύνορα.

Πώς μπορεί αυτό να ονομάζεται ζωή, όταν ζωή είναι:

ο έρωτας,

το χιόνι πάνω στο γρασίδι,

οι αγκαλιές κάτω από τα ζεστά σκεπάσματα μέχρι το πρωί,

τα φιλιά,

οι πολιτικές συζητήσεις,

οι συνελεύσεις γειτονιάς,

οι ατελείωτες βόλτες,                        

το γράψιμο στη μέση της νύχτας,

το διάβασμα χωρίς εξετάσεις,

η ελευθερία να τρέφεις την ψυχή σου μέχρι να γίνει φλόγα, ενάντια σε ό,τι επιμένει να την κρατάει σβηστή.

Πώς μπορεί να λέγεται ζωή κάτι που φτιάχτηκε χωρίς, και όχι για, εσένα...

A little bird told me...
by Pascal Campion

But the fine lines on your face

What do you mostly love in me,

my eyelashes or my smile?

It is not your eyelashes nor your smile

that I mostly love in you

But the fine lines on your face

And the white colour of your hair,

what I most deeply like

For your eyelashes faced the world

And your smile its wonders described.

But among these lines a million stories have walked

And between these hairs a thousand tears dried.

In their depths humanity lies.

Photo by photographer Dorothea Lange
Family of migrant agricultural workers in California during the Great Depression, in the 30s

Κομματάκια παζλ

Σήμερα το πρωί, λίγο μετά από επίσκεψή μου στον ΟΑΕΔ. Μπήκα σε ένα κατάστημα για να πάρω κάτι να φάω, και άκουσα δύο κοπέλες να μιλάνε για κάποιον, αναφέροντας ποικίλα περιστατικά εκπάγλου κάλλους με το χειρότερο να περιέχει φυσική βία προς τη μία από τις δυο, σαν να είναι κάτι φυσιολογικό και σχετικά αποδεκτό. Μετά από μερικά λεπτά συνομιλίας, αναρωτιόμουν σε ποια χώρα και σε ποια δεκαετία βρίσκομαι. Λίγο αργότερα, στον δρόμο, άκουσα μια κυρία να μιλάει σε μια φίλη της για την κόρη της που σταμάτησε τα ηρεμιστικά χωρίς τις οδηγίες του γιατρού και τώρα, έχει γίνει κουρέλι εξαιτίας αυτού (δικές της λέξεις). Αφού την ενημέρωσα για την αυτό-οργανωμένη συλλογικότητα «Ελεύθερη Πτώση: Ομάδα αυτοβοήθειας για τη λύπη και τη θλίψη» που ίσως θα μπορούσε να τη βοηθήσει, ανέβηκα στο ποδήλατό μου για να φύγω. Στον δρόμο σκεφτόμουν πόση δυστυχία και ταλαιπωρία περικλείει αυτός ο κόσμος.

Και είχε έναν τέτοιο ήλιο σήμερα, που καθώς ποδηλατούσα και με ζέσταινε, ένιωθα μια περίεργη, απέραντη χαρά και ευτυχία, χωρίς να υπάρχει κάποιος ιδιαίτερος λόγος. Και σκεφτόμουν πώς θα μπορούσα να τα μεταδώσω αυτά παραπέρα, να επιμολύνω το περιβάλλον γύρω μου με ευτυχία. Και εκεί που τα σκεφτόμουν αυτά, καθώς επέστρεφα σπίτι μου έπεσα πάνω σε μία μπάντα δρόμου που είχε στήσει μικρή συναυλία για τον κόσμο στη μέση του πεζοδρομίου, δίπλα σε ένα παρτέρι με πολύχρωμα λουλούδια. Και συμπληρώθηκε έτσι το κομματάκι που έλειπε από το παζλ της ευτυχίας που ένιωθα.

Όμως, ξέρω. Ξέρω πώς είναι να μη νιώθεις την ευτυχία. Ξέρω πώς είναι να νιώθεις τόσο μεγάλη λύπη που να είσαι τυφλός. Να μην βλέπεις, να μην ακούς, και να μην αισθάνεσαι την ευτυχία. Να είναι γύρω σου σε απόσταση αναπνοής, σε κάθε εκατοστό αέρα, σε κάθε κόκκο σκόνης, αλλά να έχεις ένα πέπλο μπροστά στα μάτια σου και να μην μπορείς να τη δεις. Να μην μπορείς να δεις ούτε ένα μέτρο μπροστά από εκεί που είσαι. Ούτε ένα βήμα πιο πέρα, παρά μόνο το έδαφος κάτω από τα πόδια σου που καταρρέει.

Αλλά, πρέπει. Πρέπει να προσπαθήσεις να ανοίξεις τα μάτια σου, πρέπει να προσπαθήσεις να τη δεις, γιατί είναι εκεί και είναι δίπλα σου, μπορεί να κλείσεις τα μάτια και να τη φυσήξεις, αλλά θα συνεχίσει να είναι εκεί, γύρω σου και να σε τυλίγει, σαν ζεστός ανοιξιάτικος αέρας. Γι’ αυτό σου λέω. Μην χάσεις αυτό το κομμάτι ευτυχίας, γιατί το επόμενο κομμάτι που θα συναντήσεις θα είναι διαφορετικό από αυτό, και δεν πρέπει να χάσεις κανένα. Γιατί βλέπεις, έτσι είναι η ευτυχία. Έχει την ιδιότητα, όταν συσσωρεύονται τα κομμάτια της, η επίδρασή της να γίνεται πολλαπλασιαστική. Με κάθε κομμάτι ευτυχίας που νιώθεις, αυξάνεται και η ικανότητά σου να συναντήσεις περισσότερα κομμάτια στο μέλλον. Σαν να σχηματίζουν όλες οι στιγμές ευτυχίας που έχεις κάποτε νιώσει, μια προστατευτική ασπίδα που σε θωρακίζει από οποιαδήποτε πιθανή μελλοντική δυστυχία.

Γι’ αυτό, να τις κυνηγάς τις στιγμές ευτυχίας. Σαν κομμάτια σε παζλ, που όσο το συμπληρώνεις, αυτό αντί να τελειώνει, εμφανίζονται δια μαγείας στο κουτί του όλο και περισσότερα κομματάκια για να συμπληρώσεις.

Και μπορεί κάποιες φορές να σου φαίνεται πολύπλοκη ή να σου ξεφεύγει η ευτυχία, σαν αυτά τα παζλ με τα χιλιάδες κομμάτια που δεν ξέρεις από πού να αρχίσεις. Αλλά αν τα πιάσεις στα χέρια σου δεν θα θέλεις να σταματήσεις να το συμπληρώνεις, ακόμα και αν δεν υπάρχει τέλος, ή ακόμα και αν δε γνωρίζεις ποια εικόνα θα σχηματιστεί στο τέλος. Ξεκίνα τώρα. Πιάσε ένα κομμάτι και μετά το επόμενο και το επόμενο, και καθώς τα πιάνεις και τα τοποθετείς θα πολλαπλασιάζονται και το παζλ θα μεγαλώνει, αλλά μαζί με αυτό θα μεγαλώνει και η ικανότητά σου να το δημιουργείς. Να δημιουργείς κομμάτια ευτυχίας, που θα γίνονται ρωγμές στη θλίψη των άλλων, σαν χάρτινες σφαίρες από χρώμα που τρυπούν έναν μαύρο ουρανό. Αα..! τι είναι αυτό που πέφτει από ψηλά; Μόλις άρχισε να βρέχει κομματάκια παζλ.

Photo by ChristinSa

Ωκεανός

Το βλέμμα σου
ωκεανός
που πνίγεται μέσα του
όλη η βία
του κόσμου.

Photo by ChristinSa

Ο Κρητικός, το lifestyle και ο σεξισμός του διαδικτύου

Στο fb τις τελευταίες ώρες χορτάσαμε από ποστς για τον διάσημο, ωραίο Κρητικό. Αυτό δεν είναι και τόσο περίεργο αν αναλογιστεί κανείς τα χαρακτηριστικά της ελληνικής κοινωνίας που λατρεύει το lifestyle, ειδικά μάλιστα όταν αυτό είναι επενδυμένο με εξωτικά χαρακτηριστικά και ικανές δόσεις μελοδραματισμού, μια που ο άνθρωπος αυτός αγωνίζεται καθημερινά όπως δήλωσε στη βιοπάλη, σε μια περιοχή που σιγά σιγά ερημώνει εξαιτίας της οικονομικής κρίσης και των πολιτικών λιτότητας.

Το περίεργο λοιπόν δεν είναι η αναπαραγωγή από όλα τα μέσα της περίπτωσης του συγκεκριμένου ανθρώπου (κάτι ανάλογο δεν είχε γίνει άλλωστε και με τον επίσης γοητευτικό Σπαλιάρα και τις καυτές του δηλώσεις;) Το περίεργο είναι η προέλευση και το περιεχόμενο των ποστς που έχουν κατακλύσει τις διαδικτυακές μας σελίδες, στην πλειοψηφία τους από άντρες, τα οποία κατακρίνουν και μάλιστα με πολύ χυδαίο τρόπο τις γυναίκες που αποτόλμησαν να εκφράσουν τη γοητεία που τους άσκησε ο εν λόγω γλυκύτατος Κρητικός.

Εγώ προσωπικά δεν είδα σχόλιο γυναίκας (ή άντρα ή όπως θέλει να αυτοπροσδιορίζεται ο καθένας) που να δηλώνει ότι της αρέσει ο κύριος αυτός, είδα όμως αρκετά ποστς που στηλιτεύουν τις γυναίκες και τα σχόλιά τους για τον άνθρωπο αυτό. Συνήθως καμουφλαρισμένα με χιούμορ και κυρίως στεκόμενα στο γεγονός ότι ο κύριος Κρητικός δεν είναι για τα μούτρα τους εφόσον είναι αγρότης, αρμέγει γίδια και γενικότερα κάνει μια ζωή πολύ διαφορετική από αυτήν που έχουμε συνηθίσει οι περισσότερες/οι.

Και να σου με αφορμή και οι φωτογραφίες αντίστοιχων γυναικών τσοπάνηδων ή γυναικών από την Κρήτη σε ημίγυμνες πόζες γιατί, πώς να το κάνουμε, όταν πρόκειται περί αντικειμενοποίησης των δύο φύλων, αυτή του γυναικείου σώματος πρέπει πάντα να γίνεται με πιο ακραίο τρόπο και να υπερτερεί της αντίστοιχης που κατευθύνεται προς την αντίθετη πλευρά. Όχι που θα μας αφήνανε σε χλωρό κλαρί να διαρρηγνύουμε τα ιμάτιά μας για τον γοητευτικό, πλην απλό και τίμιο Κρητικό..

Και που είναι το κακό σε αυτό θα μου πείτε; μερικές γυναίκες εξέφρασαν τον θαυμασμό τους για τον Κρητικό, και μερικοί άντρες τις κορόιδεψαν γι' αυτό ή βρήκαν απλώς μια αφορμή για να ποστάρουν ημίγυμνες φωτογραφίες γυναικών και να τις θαυμάσουν, κάτι που κάνουν ούτως ή άλλως σε καθημερινή βάση. Όμως το γεγονός ότι κάποιοι σπεύδουν να στηλιτεύσουν και μάλιστα με χυδαίο και 'βίαιο' τρόπο τις γυναίκες που προέβησαν μια εκ των ελαχίστων φορών σε μια πρακτική, η οποία στην αντίθετη κατεύθυνση γίνεται σε καθημερινή βάση και άρα (πρέπει να) θεωρείται αποδεκτή, κρύβει όπως και να το κάνουμε έναν βαθύ και 'βίαιο' σεξισμό.

Και το πρόβλημα δεν είναι με ένα σχόλιο, με μια δημοσίευση ή με ένα ποστ, από τα οποία κάποια μπορεί να είναι όντως ‘αστεία’ (αν και ο σεξισμός που ντύνεται με τον μανδύα του χιούμορ δεν παύει να είναι σεξισμός στον ίδιο βαθμό). Το πρόβλημα είναι ότι η επίθεση αυτή γίνεται μαζικά, έχει κατακλύσει το ίντερνετ και τα σόσιαλ μίντια και άρα μετατρέπεται σε κοινωνικό φαινόμενο. 

Κοινωνικό φαινόμενο που δείχνει το συντηρητικό και σεξιστικό πρόσωπο μιας κοινωνίας, η οποία αντικειμενοποιεί και δήθεν ‘εξυψώνει’ τη γυναικεία ομορφιά all the time και με άπειρους τρόπους, αλλά τη μία φορά που η αντικειμενοποίηση της ομορφιάς προέρχεται από την αντίθετη κατεύθυνση, τότε αυτό γίνεται όχι μόνο κατακριτέο και μη αποδεκτό, αλλά στηλιτεύεται και μάλιστα με τον χυδαιότερο τρόπο. Όπως πολύ ωραία έθεσε σε σχόλιο στο fb μια φίλη που επέστησε την προσοχή μου στη νέα αυτή μανία των τελευταίων ωρών: "Μόνο από αντρικό κράξιμο είδα ποστ για τον Κρητικό.. Παράξενο.. Ενώ η καθημερινή αντικειμενικοποίηση μιας γυναίκας είναι κάτι σύνηθες και μη κατακριτέο, ενώ για το αντίστροφο μας κουνάτε και το δάχτυλο.."

Και μέσα σε όλα αυτά έχει ξεχαστεί και ο λόγος με αφορμή του οποίου ο κύριος Κρητικός αποτέλεσε αντικείμενο θεοποίησης και χλευασμού σε διαδικτυακά και άλλα μέσα. Ο άνθρωπος αυτός ταξίδεψε στην Αθήνα για να διαδηλώσει κατά της ψήφισης ενός νομοσχεδίου που όπως δηλώνει θα ερημοποιήσει την περιοχή του και θα καταστήσει αδύνατη την όποια οικονομική δραστηριοποίηση στη γη όπου μεγάλωσε. Στη γη την οποία πονάει όπως και όλοι όσοι/ες αγωνίζονται για τη διάσωση των πόρων και την επιβίωση της κοινότητάς τους.

Αν η ομορφιά αυτού του ανθρώπου βοηθήσει τον αγώνα του και κάνει το μήνυμά του να ακουστεί και να έχει απήχηση, τότε χαλάλι. Χαλάλι και το lifestyle, και οι εκπομπές, και τα σχόλια λατρείας. Αν και δυστυχώς αμφιβάλω ότι θα συμβεί και αυτό. Όμως θα άξιζε επιτέλους αυτή η κοινωνία να ξυπνήσει και να δει ξεκάθαρα μπροστά της τα όσα συμβαίνουν. Να βγει από τον λήθαργο του lifestyle καιτου σεξισμού και να αντιμετωπίσει τα προβλήματα που υπάρχουν μπροστά της με αποφασιστικότητα αλλά και με σεβασμό προς τον άλλο άνθρωπο, προς το διαφορετικό. Οι βρισιές και το χιουμοράκι που στην καλύτερη των περιπτώσεων συγκαλύπτει μια επιφανειακή αντιμετώπιση των πραγμάτων ενώ στη χειρότερη γίνεται το καμουφλάζ του σεξισμού, δε βοηθάνε στην εκτόνωση των προβλημάτων, αλλά αντιθέτως οπλίζουν ακόμα περισσότερο την υφέρπουσα βιαιότητα μιας κοινωνίας που είναι έτοιμη να εκραγεί.

Δημοσιεύτηκε στο Μωβ την Τετ. 25 Νοε 2015, Παγκόσμια Ημέρα για την Εξάλειψη της Βίας κατά των Γυναικών.

Κάποτε θα ζήσουμε ελεύθεροι

Κάποτε θα ζήσουμε ελεύθεροι 

και τότε όλος ο κόσμος θα γίνει μια αγκαλιά

Μια αγκαλιά μεγάλη σαν τη δική μας

που να χωρά τα παιδικά γέλια σε όλα τα σημεία του χάρτη

που να χωρά τα βήματα των προσφύγων σε όλες τις γωνιές των συνόρων

Μια αγκαλιά σφιχτή

που δε βαστά γραμμές ή κουκκίδες

για να λαμπυρίζουν μέσα της
χορεύοντας
ανάκατα τα χρώματα

Ουράνιου τόξου

Photo by ChristinSa

Κάτω από τον εκκωφαντικό θόρυβο των στρατιωτικών αεροπλάνων

Όταν μου πεις σ’ αγαπώ

θέλω να είναι

κάτω από τον εκκωφαντικό θόρυβο

των στρατιωτικών αεροπλάνων

όταν θα περνάνε πάνω από τα κεφάλια μας

Τότε να μου το πεις

και ας μην το ακούω

καλυμμένο μέσα στο βροντερό βουητό

που κάνει τα πόδια να τρέμουνε

και τα κεφάλια να χαμηλώνουν

Να το πεις

και ας μην το ακούω

πνιγμένο μέσα στη βροντερή σιωπή

των βουητών πολέμου

Τότε  να το πεις

να το επαναλαμβάνεις μέσα στο θόρυβο

μέχρι να περάσει και το τελευταίο αεροπλάνο

Ακόμα και αν δεν ακούω

ακόμα και αν σου φωνάζω

‘μα τι προσπαθείς να μου πεις’

ακόμα και αν σου δείχνω τα αεροπλάνα

πάνω από τα

ανταριασμένα μαλλιά μας

και αν θυμώνω

που δεν τους δίνεις σημασία

Να το πεις

Και να γελάς

Μέχρι να περάσει και το τελευταίο

Μέχρι να κοπάσει ο θόρυβος

Και ο φόβος

Μέχρι οι λέξεις σου

Να γίνουν λεπίδα

Μέχρι ένα σ’ αγαπώ και το γέλιο σου

Να σκίσουν

Την εκκωφαντική σιωπή

Και να στάξουν μουσική εκεί,

Στις σχισμές του μολύβδινου ουρανού.

Photo by ChristinSa