Τετάρτη 19 Αυγούστου 2015

What is facebook's problem with nipples?




Seriously, what is the problem with just a pair of brownish coloured areolas? After all, they are just a part of myself, of what my body looks like, of who I am without a shirt.

I am talking about facebook’s hypocritical and illogical terms of use policy which forbids the publication of nude photographs, irrespective of why they are being posted, who posts them and what they represent.

It is hypocritical because at the same time it forbids nudity, facebook allows the existence of commercial pages and private profiles with explicitly sexually provocative and/or pornographic content, just because nipples and penises may be airily covered or simply because these are paying facebook to promote their business activities.*

And while facebook allows and even promotes the existence of pages with explicit pornographic content, natural looking photos of nudity that are being taken by artists and photo reporters with the intention to inform about an activist action or a cause, are being banned on the grounds of nudity and/or pornographic content. Highly irrational, nevertheless part of facebook’s inviolable terms of use.

As a result, facebook deletes images, blocks accounts and permanently erases user profiles because of photos showing female breasts and other nude body parts. The same happened with my fb account as a result of a photo showing a side angle of my breasts during an interview I was giving about my participation at the World Naked Bike Ride (WNBR) in Brussels, Belgium.

The WNBR action is part of a global movement aiming at promoting the use of bicycle, a cleaner environment and sending a message against the incrimination of the naked body which is exactly what facebook is doing when deleting those photos and their users’ accounts. As a matter of fact, before facebook deleted my user account, it had previously blocked it on a number of occasions because of photos of nude or semi-nude content from the World Naked Bike Ride in Greece, which is self-organised by a group of activist cyclists in the city of Thessaloniki.

With the permanent erasure of my fb profile of 8 years, I lost around 1000 fb friends, photographs, articles, dialogues and important contact details, which made me feel as if losing part of my identity, since the way facebook dominates our lives today, entails that everything we do and everything we are is being recorded with or even without our consent within its ‘pages’.

And yes, by sustaining these terms of use and by deleting photos of natural nudity or nudity as a catalyst for a cause while at the same time allowing pornographic material to exist through its pages, Facebook tells us that it is ok when the female body is objectified, sexualized and pornified, but it is not ok when the same body becomes a means for activism, political action or a canvas for self-expression.

It tells us that it is ok for the media, the internet and the businesses to use female bodies in a sexualized way in order to make a profit, but it is not ok for the woman being in this body to use it as she, herself, sees fit.

In this way, facebook perpetuates a sexist, patriarchical and discriminatory culture that is being imposed on women by so many different sides and becomes responsible for the incrimination of their naked bodies that so well feeds the modern rape culture. A culture that also feeds many other small or bigger issues that are connected with the idea of our naked bodies being something ‘dirty’ or provocative  or as an object to be manipulated by and for men’s sexual desire or the industries’ beauty standards.

Sunday 23rd of August 2015 is international Go Topless Day, an action that promotes women’s right to go topless in public just like men, on gender equality grounds. On this occasion let’s reclaim back from facebook our naked bodies, identities and right for freedom of expression!

I would like to invite all fb users, especially women, whose fb accounts have been blocked or deleted for the same reasons as mine, to post their photos under #thisismybody or send them to christinnsa@gmail.com and I will upload them on my blog together with this text. You can post your photos that have been censored by fb or your stories under #thisismybody on facebook, twitter or/and instagram.

See the original story in English and in Greek on my blog, sun tousled: http://sun-tousled.blogspot.gr/

*PS: There is so many of them but here is a few that I was able to dig up with just a few clicks:



Ποιο είναι το πρόβλημα του facebook με τις γυναικείες ρώγες;




Σοβαρά, ποιο είναι το πρόβλημα με απλώς ένα ζευγάρι θηλές στο χρώμα του δέρματος; Στο κάτω κάτω αποτελούν κομμάτι του εαυτού μου,  του πώς είναι το σώμα μου, αυτής που είμαι χωρίς μπλούζα.

Αναφέρομαι στους υποκριτικούς και παράλογους όρους χρήσης του facebook που απαγορεύουν τη δημοσίευση γυμνών φωτογραφιών, ανεξάρτητα από το γιατί δημοσιεύονται, ποιος/α τις δημοσιεύει και τι εκφράζουν.

Είναι υποκριτικό γιατί ενώ απαγορεύει την εμφάνιση του γυμνού σώματος, το facebook επιτρέπει την ύπαρξη εμπορικών σελίδων και προφίλ χρηστών με ξεκάθαρα σεξουαλικό, προκλητικό ή/και πορνογραφικό περιεχόμενο, μόνο και μόνο επειδή οι ρώγες και τα πέη μπορεί να είναι ελαφρώς καλυμμένα ή απλώς επειδή οι σελίδες αυτές πληρώνουν το facebook για την προώθηση των εμπορικών τους δραστηριοτήτων.*

Και ενώ το facebook επιτρέπει και μάλιστα προωθεί την ύπαρξη σελίδων με ξεκάθαρα πορνογραφικό περιεχόμενο, οι φυσικές φωτογραφίες που απεικονίζουν το γυμνό σώμα από καλλιτέχνες και φωτορεπόρτερς με σκοπό την ενημέρωση για μια ακτιβιστική δράση ή για έναν κοινωνικό σκοπό, απαγορεύονται  με το επιχείρημα του γυμνού και/ή πορνογραφικού υλικού. Ιδιαίτερα παράλογο, παρ’ όλα αυτά αποτελεί κομμάτι των  απαράβατων κανόνων χρήσης του facebook.

Σαν αποτέλεσμα, το facebook διαγράφει φωτογραφίες, μπλοκάρει λογαριασμούς και διαγράφει οριστικά προφίλ χρηστών, εξαιτίας φωτογραφιών που δείχνουν γυναικεία στήθη και άλλα γυμνά μέρη του σώματος. Το ίδιο συνέβη και με τον δικό μου fb λογαριασμό ως αποτέλεσμα μιας φωτογραφίας στην οποία φαινόταν το στήθος μου από το πλάι, κατά τη διάρκεια συνέντευξης που έδινα για την συμμετοχή μου στη Διεθνή Γυμνή Ποδηλατοδρομία στις Βρυξέλλες, στο Βέλγιο.

Η Διεθνής Γυμνή Ποδηλατοδρομία αποτελεί μέρος ενός παγκόσμιου κινήματος που αποσκοπεί στην προώθηση της χρήσης του ποδηλάτου, σε ένα καθαρότερο περιβάλλον και στην αποστολή μηνύματος ενάντια στην ενοχοποίηση του γυμνού σώματος, το οποίο είναι ακριβώς αυτό που κάνει το facebook όταν διαγράφει τέτοιες φωτογραφίες και τους λογαριασμούς των χρηστών που τις δημοσιεύουν.  Πριν το facebook διαγράψει τον λογαριασμό μου, τον είχε επίσης μπλοκάρει μερικές φορές εξαιτίας φωτογραφιών γυμνού ή ημίγυμνου περιεχομένου από τη Διεθνή Γυμνή Ποδηλατοδρομίαστην Ελλάδα, αυτο-οργανωμένη δράση που διοργανώνεται από μια ομάδα ακτιβιστών ποδηλατών στην πόλη της Θεσσαλονίκης.

Με την οριστική διαγραφή του fb προφίλ μου των 8 χρόνων, έχασα περίπου 1000 fb φίλους/ες, φωτογραφίες, άρθρα, διαλόγους και σημαντικά στοιχεία επικοινωνίας, γεγονός το οποίο με έκανε να νιώσω σαν να χάνω ένα κομμάτι της ταυτότητάς μου, εφόσον ο τρόπος που το facebook έχει κυριαρχήσει στις ζωές μας σήμερα, σημαίνει ότι ο,τιδήποτε κάνουμε και ο,τιδήποτε είμαστε, καταγράφεται με ή ακόμα και χωρίς τη συγκατάθεσή μας στις ‘σελίδες’ του.

Και ναι, διατηρώντας αυτούς τους όρους χρήσης, και διαγράφοντας φωτογραφίες φυσικού γυμνού σώματος ή γυμνού ακτιβισμού που λειτουργεί ως καταλύτης για κάποιον σκοπό, ενώ την ίδια στιγμή επιτρέπει πορνογραφικό υλικό να υπάρχει στις σελίδες του, το facebook μας λέει ότι είναι οκ όταν το γυναικείο γυμνό σώμα γίνεται αντικείμενο, σεξουαλικοποιείται και χρησιμοποιείται για πορνογραφική χρήση, αλλά δεν είναι οκ όταν το ίδιο σώμα γίνεται μέσο ακτιβισμού, πολιτικής δράσης ή καμβάς προσωπικής έκφρασης.

Μας λέει ακόμα ότι είναι οκ για τα ΜΜΕ, το ίντερνετ και τις βιομηχανίες να χρησιμοποιούν γυναικεία σώματα με έναν σεξουαλικοποιημένο τρόπο για να αποκομίσουνκέρδος, αλλά δεν είναι οκ για τη γυναίκα που βρίσκεται μέσα σε αυτό το σώμα να το χρησιμοποιεί όπως η ίδια επιθυμεί.

Με αυτόν τον τρόπο, το facebook διαιωνίζει μια σεξιστική, πατριαρχική και μεροληπτική στάση που επιβάλλεται στις γυναίκες από τόσες διαφορετικές πλευρές και γίνεται υπεύθυνη για την ενοχοποίηση του γυμνού σώματος που τόσο ιδανικά ευνοεί την σύγχρονη κουλτούρα βιασμού (rape culture). Μια κουλτούρα που επίσης ευνοεί/ευνοείται από πολλά άλλα μικρά ή μεγαλύτερα ζητήματα που συνδέονται γενικότερα με την ιδέα ότι το γυμνό μας σώμα είναι κάτι ‘βρώμικο’ ή προκλητικό ή αντικείμενο χειραγώγησης από και για την αρσενική σεξουαλική επιθυμία ή τα πρότυπα ομορφιάς των βιομηχανιών.

Την Κυριακή 23 Αυγούστου είναι η διεθνής Go Topless Day, μια δράση που υποστηρίζει το δικαίωμα των γυναικών στη δημόσια τόπλες εμφάνιση όπως και οι άντρες, στη βάση της ισότητας των δύο φύλων.  Με αυτήν την αφορμή μπορούμε να διεκδικήσουμε από το facebook τα γυμνά μας σώματα, την ταυτότητά μας και το δικαίωμά μας για ελευθερία έκφρασης!

Θα ήθελα λοιπόν να προσκαλέσω όλες και όλους τους χρήστες fb, κυρίως τις γυναίκες, που οι λογαριασμοί τους στο fb μπλοκαρίστηκαν ή διαγράφηκαν για τους ίδιους λόγους, να ποστάρουν τις φωτογραφίες τους στο #thisismybody ή να τις στείλουν στο e-mail christinnsa@gmail.com  και θα τις ανεβάσω στο μπλογκ μου μαζί με αυτό το κείμενο. Μπορείτε να ποστάρετε τις λογοκριμένες φωτογραφίες ή τις ιστορίες σας στο #thisismybody στο facebook, twitter ή/και instagram.

Δείτε το αρχικό κείμενο στα αγγλικά και στα ελληνικά στο μπλογκ sun tousled: http://sun-tousled.blogspot.gr/

*PS: Είναι πάρα πολλές, αλλά εδώ μπορείτε να δείτε μερικές σελίδες του facebook που μπόρεσα να ανακαλύψω μόνο με μερικά clicks:




Σάββατο 15 Αυγούστου 2015

Σκέφτηκες ποτέ κορίτσι;

Σκέφτηκες ποτέ κορίτσι την ικανότητά σου να φωτίσεις τον κόσμο;

Μην αφήσεις τίποτα και κανέναν να ρουφήξει όλα αυτά που σημαίνουν τον άνθρωπο που είσαι και αυτήν που μπορείς να γίνεις: την ενέργεια, την καρδιά, το μυαλό σου, και πάνω απ’ όλα τα συναισθήματά σου, γιατί είναι ό,τι πιο κοντά σε ‘σου’ θα αποχτήσεις ποτέ.

Να είσαι πάντα κορίτσι το ίδιο σθεναρά περήφανη για τη δημιουργικότητα και την ενέργειά σου, αλλά και για τις ρωγμές και τη θλίψη που νιώθεις μέσα στην ψυχή σου. Ο,τιδήποτε νιώθεις, το παραμικρό κομματάκι της ψυχής σου, το παραμικρό αποτύπωμα στο κορμί σου αντανακλάει αυτό που είσαι και εξελίσσει τον άνθρωπο που μπορείς να γίνεις.

Μην ξοδέψεις ούτε ένα δευτερόλεπτο κορίτσι για να αναρωτηθείς αν θα σε πάρει τηλέφωνο ή γιατί δεν σου έστειλε μήνυμα. Ο λόγος που βρίσκεσαι σε αυτόν τον κόσμο δεν είναι για να αναρωτιέσαι, αλλά για να τον φωτίσεις και για να εμψυχώσεις άλλες και άλλους να φωτίσουν τον δικό τους κόσμο.

Μην περάσεις ούτε ένα λεπτό κορίτσι για να αναρωτιέσαι γιατί υπάρχει σκοτάδι στον κόσμο. Δεν θα φωτίσεις τον κόσμο ψάχνοντας στο σκοτάδι, αλλά ρίχνοντας φως εκεί όπου μπορείς να το ρίξεις.

Και προπαντός κορίτσι μην σκεφτείς ότι φταις. Να είσαι ευγενική με τους ανθρώπους και να προσπαθείς να εξελίσσεις τον άνθρωπο που μπορείς να γίνεις, όμως μην κατηγορήσεις ποτέ τον εαυτό σου για πράγματα που δεν μπορείς να αλλάξεις. Και αν μπορείς να τα αλλάξεις, μην τον κατηγορήσεις ούτε τότε. Άλλαξέ τα με όλους τους δυνατούς τρόπους που περνάνε από το χέρι σου.

Μη γίνεις ποτέ ανταγωνιστική κορίτσι με τα υπόλοιπα κορίτσια. Μη γίνεις ανταγωνιστική ούτε με τα αγόρια. Ταυτόχρονα όμως να μην ανέχεσαι τίποτα που νιώθεις ότι σε μειώνει, σε προσβάλει ή σε κάνει να νιώθεις άβολα. Να αμφισβητείς τα στερεότυπα, να πολεμάς τον σεξισμό και την πατριαρχία όπου και αν βρεθείς, με όποιον τρόπο μπορείς. Χωρίς να κατηγορείς τους άλλους, αλλά εξηγώντας τους γιατί πιστεύεις σε έναν πιο δίκαιο και ισότιμο κόσμο και πώς μπορεί αυτός να δημιουργηθεί. Χωρίς να τους πιέζεις να αλλάξουν, αλλά δίνοντας το παράδειγμα με τις δικές σου πράξεις.

Να ακολουθείς πάντα την καρδιά σου κορίτσι, χωρίς να ξεχνάς τις καρδιές όλων των υπολοίπων. Να είσαι και να συμπεριφέρεσαι όπως ακριβώς γουστάρεις, με μοναδική προϋπόθεση ότι δεν προσβάλεις και δεν κάνεις κακό σε άλλους. Να μην ξεχνάς ποτέ κορίτσι ότι είναι δικαίωμά σου και μόνο δικό σου να είσαι όσο σεμνή, προκλητική, απλή, περιποιημένη, σέξυ, ομιλητική, ήσυχη, αστεία, παιχνιδιάρα ή σοβαρή γουστάρεις εσύ. Και μόνο εσύ. Το σώμα σου ανήκει μόνο σε σένα και σε κανέναν άλλον/η.

Μην αλλάξεις το στυλ σου για τίποτα και για κανέναν κορίτσι, παρά μόνο αν εκφράζει εσένα. Και μόνο εσένα. Μόνο αν σε κάνει να νιώθεις υπέροχα με τον εαυτό σου και τίποτα λιγότερο.

Μην ξεχνάς κορίτσι ότι η επιλογή σου να έχεις έναν ή κανέναν ή πολλούς/ές ερωτικούς συντρόφους πρέπει να συνοδεύεται από την επιθυμία σου και τη συναίνεσή σου μόνο, καθώς και αυτήν των ανθρώπων με τους οποίους εμπλέκεσαι με οποιονδήποτε τρόπο ή τρόπους. Μην ξεχνάς ότι δεν έχεις να αποδείξεις τίποτα σε κανέναν/μια. Μην ξεχνάς ότι δεν είσαι υποχρεωμένη σε κανέναν/μια. Μην ξεχνάς ότι δεν είσαι υποχρεωμένη να είσαι ευγενική με κανέναν αν σε κάνει να νιώσεις άβολα ή διεκδικήσει ο,τιδήποτε από σένα χωρίς τη συναίνεσή σου.

Το φλερτ δε σημαίνει τίποτα παραπάνω από αυτό ακριβώς που είναι. Δεν αποτελεί συμβόλαιο για σεξ. Ούτε πρόσκληση για οποιαδήποτε δράση που δεν είναι πέρα ως πέρα συναινετική. Το ίσως δε σημαίνει ναι και το όχι δε σημαίνει ίσως. Ποτέ.

Μη δέχεσαι ποτέ κορίτσι κανέναν/μια να κριτικάρει το ντύσιμό σου, όσο ‘βαρύ’ ή ‘ελαφρύ’ και να είναι αυτό. Το προκλητικό ντύσιμο δεν έχει καμία σχέση με χαρακτηρισμούς για την προσωπικότητά σου, δεν υπονοεί τίποτα για το ποια είσαι ή τι θέλεις και κυρίως δεν σε κάνει λιγότερο ικανή να φωτίσεις τον κόσμο και δεν σε υποχρεώνει να γίνεσαι αντικείμενο σεξιστικής κριτικής, τόσο δήθεν θετικής, όσο και αρνητικής.

Μη δέχεσαι ποτέ κορίτσι λέξεις και όρους που είναι ξεκάθαρα σεξιστικοί, εφόσον υπάρχουν για να περιγράψουν τη γυναικεία συμπεριφορά και μόνο. Μη σταματάς να αναρωτιέσαι και να καταδικάζεις το γεγονός ότι υπάρχουν λέξεις με αρνητική χροιά χωρίς αρσενική εκδοχή. Μη δέχεσαι ποτέ χαρακτηρισμούς και μη χρησιμοποιήσεις ποτέ τις λέξεις  ‘αναύτρα’ και ‘τσούλα’ για να χαρακτηρίσεις άλλα κορίτσια. Δεν υπάρχουν αναύτρες και δεν υπάρχουν τσούλες, οι λέξεις αυτές είναι κοινωνικά κατασκευάσματα μιας πατριαρχικής κοινωνίας και τίποτα άλλο κορίτσι, να το θυμάσαι αυτό πάντα.

Και τέλος, πάνω απ’ όλα, να θυμάσαι κορίτσι…
πως ό,τι και να σου έχει συμβεί ή σου συμβαίνει ακόμα,
θα ξυπνήσεις μια μέρα ανάλαφρη σαν πουλί,
και τα βάρη που κάποτε κουβάλησες στους ώμους σου,

θα στα θυμίζουν μόνο τα πούπουλα στα φτερά σου.


Δημοσιεύτηκε στο Μωβ το Σάβ. 15 Αυγ 2015.

Illustration by Christina Tsevis

Τρίτη 11 Αυγούστου 2015

Τι αγαπάνε οι ψυχές που ερωτεύονται δυνατά;

Αναρωτηθήκατε ποτέ γιατί ερωτευόμαστε;  Ή γιατί υπάρχουν άνθρωποι που μας έλκουν πολύ δυνατά, πολλές φορές για φαινομενικά ανεξήγητους λόγους; Μην μου πείτε τα κοινά ενδιαφέροντα, η εμφάνιση.. όχι, δεν μπορεί η εξήγηση στο πιο περίεργο και μυστήριο πράγμα του κόσμου να είναι τόσο απλοϊκή .. γιατί τι είναι ο έρωτας αν όχι το πιο περίεργο πράγμα που μπορεί να σου τύχει.. γιατί αυτόν/ήν; γιατί τόσο δυνατά; γιατί με τη συγκεκριμένη διάρκεια, πολύ ή λίγο;..

Και μην μου πείτε ότι δεν αναρωτηθήκατε κι εσείς: Γιατί υπάρχουν περίοδοι που είναι τόσο δύσκολο να ερωτευτείς; και μετά μονομιάς μπαμ! και βρίσκεσαι ερωτευμένος βαθιά, απρόσμενα, απόλυτα.

Δεν έχει να κάνει με τα κοινά ενδιαφέροντα, τα κοινά χόμπυ, την ίδια μουσική, το ίδιο στυλ.. Όχι όχι, ερωτευόμαστε τους ανθρώπους που οι ψυχές μας αγαπάνε τα ίδια πράγματα! Και όταν λέω οι ψυχές μας αγαπάνε, μιλάω για μια αγάπη που τυλίγει ολόκληρη την ύπαρξή μας, που κατευθύνει τη στάση ζωής μας, τη σχέση μας με τους άλλους ανθρώπους, και φυσικά την προσωπικότητα και τον χαρακτήρα μας.

Και για να εξηγηθώ: δύο άνθρωποι μπορεί να αγαπάνε τα ταξίδια, ή τη θάλασσα, ή μια αθλητική δραστηριότητα.. τι είναι όμως αυτό που αγαπάνε οι ψυχές τους και εκφράζεται με αυτές, και πολλές άλλες διαφορετικές συνήθειες; Σίγουρα πρόκειται για κάτι αρκετά πιο βαθύ και πολύ λιγότερο προφανές . Και αυτό είναι που έχει σημασία, όχι ο τρόπος που εκδηλώνεται  μέσω μιας συνήθειας ή δραστηριότητας. Γι’ αυτό και άνθρωποι με κοινές δραστηριότητες μπορεί να μην ταιριάζουν καθόλου, ενώ άλλοι με εντελώς διαφορετικές συνήθειες να ερωτευτούν πολύ δυνατά.

Είναι λοιπόν όταν οι ψυχές μας αγαπάνε τα ίδια πράγματα. Ένας μεγάλος έρωτας μπορεί π.χ. να γεννηθεί εάν μία ψυχή που αγαπάει τους ανθρώπους συναντήσει μια άλλη ψυχή που αγαπάει τους ανθρώπους. Η αγάπη  αυτή μπορεί να εκφράζεται με διαφορετικούς τρόπους στον καθένα, και να δημιουργεί διαφορετικές προσωπικότητες. Αλλά οι ψυχές που αγαπάνε τους ανθρώπους, εάν είναι τυχερές και συναντηθούν, θα αναγνωριστούν και θα αγαπηθούν, χωρίς απαραίτητα να γνωρίζουν το γιατί, και ίσως χωρίς να συνειδητοποιούν τι είναι αυτό που κάνει τον έρωτά τους δυνατό. Το ίδιο μπορεί να συμβεί με τις ψυχές που αγαπάνε τη ζωή. Τις ψυχές που αγαπάνε το ρίσκο ή εκείνες που αγαπάνε τον πόνο. Τις ψυχές που αγαπάνε την ευγένεια ή τη δικαιοσύνη.

Τι αγαπούσαν οι ψυχές του Johnny Cash και της June Carter και αγαπήθηκαν με αυτόν τον τρόπο; Προφανώς και ήταν η μουσική και το τραγούδι που τους έφεραν κοντά, αλλά τι αγαπούσαν οι ψυχές τους; Ίσως να αγαπούσαν τη γενναιοδωρία και να ήθελαν να δίνουν χαρά στον κόσμο με τις συναυλίες τους. Η αίθουσα άλλωστε ηλεκτριζόταν από ενέργεια όταν ανέβαιναν επί σκηνής. Και αυτό θέλησαν να το μεταδώσουν γυρίζοντας με τις περιοδείες τους ολόκληρο τον κόσμο και ηχογραφώντας δίσκους για τους κρατουμένους μέσα σε φυλακές υψίστης ασφαλείας.

Δεν είναι καθόλου εύκολο η αλήθεια είναι, να δώσει κανείς παραδείγματα για το τι μπορεί να αγαπάνε οι ψυχές που ερωτεύονται δυνατά.. Μήπως άραγε γνωρίζουμε κι εμείς οι ίδιοι τι αγαπάνε οι ψυχές μας; μπορεί να ξέρουμε ότι μας αρέσουν τα ταξίδια, ο χορός, η τέχνη, το γράψιμο, τα βιβλία.. αλλά τι αγαπάνε οι ψυχές μας βαθιά, και πέρα από απλές φαινομενικές εκδηλώσεις;

Ίσως τελικά η απάντηση να μην είναι τόσο απλή, για να παραμένει και ο έρωτας τόσο ανεξήγητος. Αν η απάντηση ήταν προφανής, τότε θα τον αναγνωρίζαμε εύκολα και θα ήταν εύκολο να τον ζήσουμε και να τον διατηρήσουμε ζωντανό. Όμως έτσι, θα έχανε την αξία του.

Νομίζω πως το μεγαλύτερο λάθος που μπορούμε να κάνουμε είναι να επιλέξουμε κάποιον άνθρωπο που η αγάπη της ψυχής μας δεν μπορεί να εκφραστεί μαζί του. Που πνίγεται ή που δεν μπορεί να αναγνωριστεί. Και ακριβώς επειδή είναι τόσο δύσκολο να ξέρουμε τι αγαπάνε οι ψυχές μας και οι ψυχές των άλλων ανθρώπων, γι’ αυτό και να είναι τόσο δύσκολο πράγμα ο έρωτας.

Από την άλλη, το μεγαλύτερο δώρο που μπορεί να σου συμβεί με κάποιον είναι να καταλάβει τι είναι αυτό που αγαπάει η ψυχή σου, ακόμα και αν δεν το έχεις καταλάβει εσύ. Να σε αγαπήσει ακριβώς γι’ αυτό, επειδή και η δική του/της ψυχή αγαπάει το ίδιο, ακόμα και αν δεν μπορεί να το κατονομάσει, ακόμα και αν του/της πάρει καιρό να το αναγνωρίσει συνειδητά. Τότε μπορεί να γεννηθούν έρωτες πολύ δυνατοί και δημιουργικοί.

Μπορεί τελικά οι σπάνιοι και ελάχιστοι έρωτες που παραμένουν δυνατοί για καιρό, να είναι αυτοί που χρειάζεσαι καιρό για να καταλάβεις τι είναι αυτό που σε οδηγεί σε αυτούς. Σας εύχομαι λοιπόν να βρείτε τους ανθρώπους που οι ψυχές τους αγαπάνε τα ίδια πράγματα με τις δικές σας. Και να είναι ο έρωτας μαζί τους ένα διαρκές ταξίδι αποκάλυψης για όλα όσα αγαπάνε οι ψυχές σας.



Σάββατο 27 Ιουνίου 2015

Χαμένοι στη μετάβαση (των πολιτικών εξελίξεων)


Γύρισα σπίτι χθες το βράδυ αλλά και ξύπνησα σήμερα το πρωί, εν μέσω καταιγιστικών εξελίξεων για την απόφαση της κυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ να διενεργήσει δημοψήφισμα. Τα social media έχουν πάρει φωτιά, τα tweets διαδέχονται βομβαρδιστικά το ένα το άλλο, ο καθένας και η καθεμιά λέει την άποψή του/της: κάποιοι ειρωνεύονται, άλλοι χαίρονται και γιορτάζουν, άλλοι προβληματίζονται και φοβούνται. Φωτογραφίες, βίντεο, σχόλια, κείμενα, απόψεις, σκίτσα. Τηλέφωνα και μηνύματα από φίλους/ες που θέλουν να συζητήσουν τι συμβαίνει και αναρωτιούνται τι θα συμβεί στο μέλλον. Και φυσικά μπόλικη προπαγάνδα από τα ΜΜΕ, συνοδευόμενη και από μια μοναδική ευκαιρία για να ξεδιαλύνεις επιτέλους από ποια θέλεις ή/και αξίζει να ενημερώνεσαι.
Και μέσα σε όλο τον χαμό, αφού διάβασα και αναλογίστηκα άπειρα tweets, ποστς και άρθρα για τις πολιτικές εξελίξεις, έπεσα πάνω σε ένα εξαιρετικό άρθρο που δεν θα μπορούσε να με εκφράσει καλύτερα αυτήν τη στιγμή αλλά και γενικότερα, και έγινε ο καταλύτης για να κάνω μια παύση, να κλείσω την τηλεόραση και το twitter και να γράψω την άποψή μου για όσα συμβαίνουν και για όσους/ες με ρωτούν τι πιστεύω ότι θα γίνει:
Δεν έχω εμπιστοσύνη στην κυβέρνηση, ιδιαίτερα υπό τις συνθήκες μέσα στις οποίες πρέπει να πάρει αποφάσεις. Δεν έχω εμπιστοσύνη ούτε στην Ευρώπη. Δεν έχω φυσικά εμπιστοσύνη στους 'θεσμούς'. Δεν ξέρω τι θα γίνει.
Έχω όμως εμπιστοσύνη στον κόσμο. Και σε ό,τι έχει δημιουργήσει μέχρι στιγμής. Και συνεχίζει να δημιουργεί. Έχω εμπιστοσύνη ότι μπορεί να υπάρξει μια εναλλακτική οικονομία. Όχι γιατί πιστεύω σε αυτήν κάποια στιγμή στο μέλλον, αλλά γιατί την έχω δει να υπάρχει, έχω ζήσει στην πράξη την δημιουργική της δύναμη. Και αυτό με συγκινεί κάθε φορά που το γράφω και το σκέφτομαι.
Από τις κουζίνες αλληλεγγύης μέχρι τα συνεργατικά καφενεία και βιβλιοπωλεία, από τις προσπάθειες αυτοδιαχείρισης της ΒΙΟΜΕ και άλλων επιχειρήσεων μέχρι τους αυτοοργανωμένους λαχανόκηπους στο Ελληνικό και στην Περ.Κα., από τις οικοινότητες αυτάρκειας μέχρι τα κοινωνικά ιατρεία αλληλεγγύης που με αυτοθυσία προσφέρουν ιατρική περίθαλψη δωρεάν σε Έλληνες και μετανάστες, από τα κινήματα προστασίας του τοπικού φυσικού πλούτου στις Σκουριές, μέχρι τις συνελεύσεις γειτονιάς , τα κοινωνικά φροντιστήρια και νηπιαγωγεία, ο κόσμος ανασκουμπώνεται, εξελίσσεται, δημιουργεί και βρίσκει τρόπους. Καινούριους, όμορφους, αλληλέγγυους και έξυπνους τρόπους.
Και υπάρχουν και τα παραδείγματα από τις άλλες χώρες. Από τις χώρες της Αφρικής και της Ασίας που ούτε φανταζόμαστε τι θα μπορούσαν να καταφέρουν. Και όμως, δημιουργούν και μάλιστα με μοναδικούς τρόπους. Από τους γυναικείους συνεταιρισμούς που φτιάχνουν αντικείμενα με τις πλαστικές συσκευασίες και τις σαγιονάρες που ρυπαίνουν τις ακτές τους, μέχρι τους συνεταιρισμούς που γεμίζουν τους δρόμους της πόλης τους με λάμπες δρόμου από ηλιακό φως, είναι πολύ περισσότερα από αυτά που ίσως νομίζουμε ή γνωρίζουμε τα παραδείγματα ανθρώπων και προσπαθειών να τα βγάλουν πέρα με αλληλεγγύη, όποιες και αν είναι οι περιστάσεις. Δημιουργώντας ταυτόχρονα έναν πιο βιώσιμο κόσμο.
Την ίδια σχεδόν απάντηση έδωσα πριν λίγο καιρό σε έναν ερευνητή και μια ερευνήτρια από την Αυστρία που με αφορμή το ερευνητικό αντικείμενο της πτυχιακής τους που είναι τα κινήματα στην Ελλάδα και η επίδραση της οικονομικής κρίσης, συζητήσαμε και με ρώτησαν πώς βλέπω τα πράγματα στο μέλλον. Τα μάτια αυτών των ανθρώπων καθώς και πολλών άλλων στην Ευρώπη είναι στραμμένα στην Ελλάδα και έχουμε ακόμα μια ευθύνη απέναντί τους, να μην τους απογοητεύσουμε. Αλλά να τους δείξουμε τι μπορούμε να καταφέρουμε, όλοι μαζί και ο καθένας ξεχωριστά, αφού πρώτα το πιστέψουμε εμείς οι ίδιοι. Αυτός ο κόσμος που έχει δείξει τον δρόμο δεν είναι πέρα μακριά, αλλά εδώ δίπλα μας. Μας διδάσκει τη δημιουργία και την αλληλεγγύη καθημερινά. Και γι’ αυτό, γι’ αυτό μόνο, όλα θα πάνε καλά.
Το κείμενο αυτό δημοσιεύτηκε στο site του enallaktikos.gr:
http://www.enallaktikos.gr/ar16027el-xamenoi-sti-metavasi-t…
To άρθρο στο οποίο αναφέρομαι στο κείμενό μου είναι του Alex Andreou και βρίσκεται εδώ:
https://www.byline.com/column/11/article/124





Κυριακή 3 Μαΐου 2015

Η άνοιξη στους δρόμους

Αν με κλείσεις σε ένα σπίτι κουκλίστικο
γεμάτο με όλα τα πράγματα που αγαπώ
και πάλι θα θέλω να είμαι έξω,
στους δρόμους.

Πάρε μου μόνο μια αιώρα,
να ξεκουράζομαι
όταν δεν παλεύω να αλλάξω,
τον κόσμο.

Photo by ChristinSa

Φωτιά από σύννεφα

Μια φωτιά από σύννεφα. Στον ουρανό της Θεσσαλονίκης, 15/4/15.


Photo by ChristinSa