Η πρώτη μου γυμνή βόλτα μέσα στην πόλη ένα Αυγουστιάτικο βράδυ πέρσι το καλοκαίρι

Στη 1 Αυγούστου πέρσι το καλοκαίρι έκανα την πρώτη γυμνή μου βόλτα μέσα στην πόλη παρέα με τον Μιχάλη και τον Γιάννη στα πλαίσια του κινήματος του αστικού γυμνισμού.

Μέσα στα πλαίσια της δράσης ο Μιχάλης και ο Γιάννης πραγματοποιούν ολιγόλεπτες γυμνές βόλτες στο κέντρο της Θεσσαλονίκης, με σκοπό την αποδοχή του γυμνού τόσο στο ύπαιθρο, όσο και στο αστικό τοπίο. Την επόμενη μέρα της δράσης έγραψα ένα κείμενο για να περιγράψω τη δική μου εμπειρία από την γυμνή μας βόλτα και να μιλήσω για τη σημασία της απο-ενοχοποίησης του γυμνού σώματος γενικά, αλλά και ειδικότερα μέσα από τη ματιά μιας γυναίκας. Αυτό είναι το κείμενο που έγραψα πέρσι τον Αύγουστο για την πρώτη μου γυμνή βόλτα μέσα στην πόλη:

Αποφάσισα να συμμετέχω στη δράση για να διεκδικήσω την από-ενοχοποίηση και του γυναικείου γυμνού σώματος. Το γυμνό μας σώμα γίνεται συχνά αντικείμενο εκμετάλλευσης από τα ΜΜΕ, τον χώρο της διαφήμισης, το lifestyle, τη βιομηχανία του γυμνού και της πορνογραφίας με σκοπό τη δημιουργία κέρδους, ενώ παράλληλα οδηγεί στην κατασκευή προτύπων ομορφιάς που δεν έχουν σχέση με την πραγματικότητα, ούτε με τη φυσικότητα και την αθωότητα του γυμνού μας σώματος. Είναι τουλάχιστον υποκριτικό το γεγονός ότι το κατασκευασμένο, προκλητικό γυμνό που αποσκοπεί στη δημιουργία κέρδους υπάρχει γύρω μας παντού και θεωρείται φυσιολογικό και αποδεκτό, ενώ ταυτόχρονα το αθώο γυμνό, είτε στο ύπαιθρο, είτε στο αστικό τοπίο, θεωρείται παράνομο, διώκεται και γίνεται αντικείμενο κριτικής και σχολίων.

Το αποτέλεσμα των παραπάνω είναι να αντιμετωπίζουμε το γυμνό μας σώμα με ντροπή, ενοχές, ανασφάλειες και άγχος, να καταπιεζόμαστε, και να οδηγούμαστε σε ακραίες συμπεριφορές που είτε είναι επικίνδυνες για την υγείας μας, όπως π.χ. τα φαινόμενα της ανορεξίας που αντιμετωπίζουν πολλά κορίτσια στην εφηβεία, είτε που μας μειώνουν σαν ανθρώπινο είδος και είναι επικίνδυνες για τους ανθρώπους γύρω μας, όπως τα κρούσματα βιασμού σε γυναίκες που θεωρούνται ντυμένες προκλητικά. Εκτός από τις παραπάνω ακραίες συμπεριφορές, η ενοχοποίηση του γυμνού σώματος συνδέεται και με άλλα, λιγότερο ακραία αλλά εξίσου αρνητικά φαινόμενα, όπως:

• η αρνητική εικόνα και η ντροπή που μπορεί να νιώθουμε για το σώμα μας,
• η συνεχής προσπάθεια συμμόρφωσης σε κανόνες και πρότυπα ομορφιάς που μας επιβάλλονται χωρίς της θέλησή μας, και που ιδιαίτερα για εμάς τις γυναίκες μπορεί να γίνεται εις βάρος της εξέλιξής μας ως προσωπικότητες και ως άνθρωποι, δημιουργώντας τις λεγόμενες ‘γυναίκες – γλάστρες’.
• η αδυναμία κοινωνικής ένταξης και κοινωνικοποίησης από ανθρώπους που μπορεί να μην εντάσσονται στα πρότυπα ομορφιάς που προβάλλονται από τα ΜΜΕ αλλά παρ’ όλα αυτά μπορεί να είναι εξαιρετικά όμορφοι και αξιόλογοι με τον δικό τους τρόπο και με διαφορετικά, υποκειμενικά κριτήρια.
• η σεξουαλική καταπίεση και η προσπάθεια συμμόρφωσης στα πρότυπα που προβάλλονται από τη βιομηχανία του πορνό και του σεξ, με αποτέλεσμα το άγχος για την σεξουαλική μας απόδοση και την εμφάνιση επιθετικής ή προσβλητικής συμπεριφοράς είτε προς εμάς τους ίδιους είτε προς τον σύντροφό μας.

Θεωρώ ότι τόσο οι γυναίκες, όσο και οι άντρες, έχουν το δικαίωμα της ελευθερίας στην επιλογή να φορούν το είδος, το στυλ και την ποσότητα των ρούχων που επιθυμούν, χωρίς όμως η επιλογή αυτή να γίνεται με βάση συγκεκριμένα πρότυπα ομορφιάς και lifestyle με τα οποία οφείλουν να συμμορφωθούν, αλλά επειδή αυτό τους εκφράζει και τους κάνει να νιώθουν άνετα και όμορφα με το σώμα τους. Ταυτόχρονα είναι εξίσου σημαντικό να μπορούν να κυκλοφορούν με όσα λίγα ή όσα πολλά ρούχα επιθυμούν χωρίς να νιώθουν ανασφάλεια και φόβο, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι προκαλούν σεξουαλικά, και χωρίς να γίνονται αντικείμενο κριτικής και σεξιστικών σχολίων, είτε θετικών είτε αρνητικών.

Κατά συνέπεια θεωρώ σημαντική την από-ενοχοποίηση του γυμνού μας σώματος, η οποία έχει διαβρωθεί από τον τρόπο οργάνωσης της κοινωνίας στην οποία ζούμε και που είναι άρα σημαντικό να επαναδιεκδικήσουμε μέσα από παρόμοιες δράσεις γυμνού ακτιβισμού. Συμμετέχω επίσης στη Διεθνή Γυμνή Ποδηλατοδρομία που πραγματοποιείται στη Θεσσαλονίκη κάθε πρώτη Παρασκευή του Ιούνη. Ελπίζω ότι μέσα από αυτές τις δράσεις, περισσότεροι άνθρωποι, άντρες και γυναίκες, θα μπορέσουν να αποδεχθούν και να αγαπήσουν το γυμνό τους σώμα και να αισθανθούν τη χαρά που συνδέεται με την ανάγκη όλων μας να νιώσουμε όμορφα και άνετα μέσα στο ίδιο μας το σώμα, το οποίο είναι ό,τι πιο φυσικό και αθώο διαθέτουμε.

Η εμπειρία συμμετοχής μου σε μια γυμνή βόλτα μέσα στην πόλη επιβεβαίωσε τα παραπάνω συναισθήματα και με έκανε να νιώσω πολύ όμορφα, να νιώσω ελεύθερη και να έρθω πιο κοντά στο σώμα μου. Αν είχαμε τη δυνατότητα και μπορούσε να θεωρηθεί αποδεκτό, θα ήθελα να συνεχίζαμε τη γυμνή βόλτα για περισσότερη ώρα. Επιπλέον είναι μια εμπειρία που θα τη συνιστούσα να τη δοκιμάσουν όλοι, ανεξαρτήτως φύλου, ηλικίας και σωματικής διάπλασης!

Θα χαμογελάς

-Ψιτ..

-Τι θέλεις;

-Έλα να σου πω τι πρέπει να κάνεις.

-Τι;

-Να ανοίξεις έναν βαθύ λάκκο μέσα στο χώμα και να κρύψεις εκεί τα συναισθήματά σου.

-Γιατί να το κάνω αυτό;

-Γιατί δεν υπάρχει άλλη επιλογή, είναι που πρέπει.

-Μα καλά… εσύ δεν ήσουν που έλεγες τα θέλω να μην υποκύπτουν στα πρέπει και να ακούμε την καρδιά και λιγότερο τη λογική;

-Συγγνώμη, δεν είχα ιδέα τότε..

-Δεν είχες ιδέα τι;

-Δεν είχα ιδέα τι θα συμβεί.

-Και πώς θα μπορέσω να το κάνω αυτό;

-Δεν είναι τίποτα θα δεις. Θα γίνει αμέσως, θα κλείσεις τα μάτια και θα πάρεις μια βαθιά αναπνοή. Θα κρατήσει μόνο μια στιγμή. Μόνο πρόσεξε να τα κλείσεις πολύ καλά εκεί μέσα, να μην αφήσεις χαραμάδες στο χώμα και βρούνε μονοπάτι ο ήλιος και ο άνεμος και ταξιδέψουν μέχρι να τα βρουν.

-Γιατί;

-Γιατί αν τα χαϊδέψουν οι αχτίνες του ήλιου και τους σιγοτραγουδήσει το σφύριγμα του ανέμου, τότε μπορεί να ξυπνήσουν.

-Και τι θα γίνει τότε;

-Τότε ο ήλιος θα τα ζεστάνει και ο άνεμος θα τα δροσίσει και μπορεί να μεγαλώσουν, να βγάλουν ρίζες στο χώμα και να ανθίσουν σαν λουλούδι.

-Μα ο ήλιος βρίσκει τρόπο και περνάει και ζεσταίνει αυτό που βρίσκεται κάτω από το χώμα, ακόμα και αν δεν υπάρχουν χαραμάδες.

-Ο ήλιος βρίσκεται πολύ μακριά από εδώ.

-Και πες μου, χωρίς τα συναισθήματά μου τι θα έχω τότε;

-… δεν ξέρω να σου απαντήσω σε αυτό…

-Και τι θα κάνω;

-Θα χαμογελάς, πάντα θα χαμογελάς.

-Μα αυτό δεν θα μπερδεύει τους ανθρώπους;

-Ναι μπορεί να τους μπερδεύει, αλλά δεν υπάρχει άλλη επιλογή. Πρέπει να μου υποσχεθείς, υποσχέσου μου ότι θα χαμογελάς.

-Θα χαμογελώ.

-Πότε;

-Πάντα.

Illustration by Christina Tsevis, from:
https://www.facebook.com/media/set/?set=a.285772414840466.69046.172000316217677&type=3

Illustration by Christina Tsevis, from:
https://www.facebook.com/media/set/?set=a.285772414840466.69046.172000316217677&type=3

Υπάρχουν οι άνθρωποι με τους οποίους μπορείς να πεις τα πράγματα με το όνομά τους. Και να τα πεις όλα. Αν θέλεις. Αν δε θέλεις μπορείς και να μην πεις τίποτα. Και να μετράει το ίδιο. Να αρκεί μόνο ένα εκκωφαντικό γέλιο μαζί τους για να ξεχάσεις όλες σου τις έγνοιες. Ή να πάρεις μια αναζωογονητική ανάσα για να πας να τις αντιμετωπίσεις.

Υπάρχουν και οι άνθρωποι που τους ξέρεις ελάχιστα. Που θα τους γνωρίσεις μόνο για λίγο, ή που τους ξέρεις καιρό αλλά τους συναντάς τυχαία και σπάνια. Που θα σου χαρίσουν ένα αυτοσχέδιο δώρο, όπως ένα φύλλο δένδρου με το κέντρο του κομμένο σε σχήμα καρδιάς. Για να σου δείξουν ότι νοιάζονται χωρίς να περιμένουν τίποτα σε αντάλλαγμα.

Που θα σου πουν μια κουβέντα που δεν θα περιμένεις και η ψυχή σου θα αναθαρρέψει σαν μικρό παιδί που χαμογελάει μετά από χτύπημα στο γόνατο. Όπως  ένας παλιός φίλος που συνάντησα σε ένα σκαλοπάτι τυχαία και κοντοστάθηκα με τη σκέψη ότι θα βοηθήσω έναν φίλο που δε νιώθει καλά. Και ανάμεσα σε όλα όσα μου εξιστορούσε για τη ζωή του, μου είπε: «Ίσως να φαίνεσαι φοβισμένη, αλλά βλέπω ότι κρύβεις μέσα σου έναν μικρό πολεμιστή». Κουβέντα που δε σου αφήνει το περιθώριο παρά να φανταστείς τον εαυτό σου ακριβώς έτσι, που σε βοηθάει άθελά της όσο σε προσκαλεί να  βοηθήσεις κι εσύ.

Και πώς αλλιώς μπορεί να είναι παρά να προσελκύουμε τις καταστάσεις, τις συναντήσεις και τα λόγια που θέλουμε να ακούσουμε κάθε στιγμή. Αν κουνήσουμε λίγο το δαχτυλάκι μας και αφήσουμε την ψυχή μας ανοιχτή να αφουγκραστεί.

Note: Αφιερωμένο σε φίλους και ανθρώπους που έχουν το χάρισμα να μας βοηθούν χωρίς καν να το καταλάβουν.

Illustration by Christina Tsevis,
from:
https://www.facebook.com/media/set/?set=a.285772414840466.69046.172000316217677&type=3.

Κρέμασα στο λαιμό μου ένα κοχύλι

Κρέμασα στο λαιμό μου ένα κοχύλι,

για να βάψω το στήθος μου με τις μυρωδιές και τα χρώματα της θάλασσας

για να δροσίζει με τον αγέρα του τα διψασμένα μου μάγουλα

για να του μιλάω για όσα μέρη επισκέφτηκα πριν το συναντήσω και για όσα μέρη θα επισκεφτώ μετά

για να σκεπάζει με τη γαλήνη του τα ανήσυχα βράδια μου

για να με καλεί η ομορφιά του να δημιουργώ τις πιο δύσκολες μέρες

για να μου μαθαίνει η απλότητά του πόσο όμορφος μπορεί να γίνει ο κόσμος

γιατί κρύβει μέσα του τα μυστικά των ανθρώπων που ξάπλωσαν δίπλα του

γιατί κουβαλάει πάνω του τη σκόνη των ανθρώπων που περπάτησαν ξυπόλητοι

για να μου υπόσχεται τις εκπλήξεις που θα συναντήσω στα επόμενα ταξίδια μου

για να είναι η πυξίδα μου σε όσα μέρη μου είπες ότι θα με πας αλλά δεν πρόλαβες ακόμα

για να γίνει το μοναδικό αντικείμενο που θα με συνοδεύει όταν περπατάω δίπλα στη θάλασσα

για να αντικρίζω την αντανάκλαση των αστεριών που έχουν καθρεφτισθεί πάνω του

για όλα τα πρωινά που ξυπνήσαμε χαϊδεμένοι από την αλμύρα της θάλασσας

για να ρίχνει θαλασσινό νερό πάνω στο ζεσταμένο από τον ήλιο μέτωπό μου,

για να ιχνηλατήσω μαζί του τις γραμμές του προσώπου σου και του σώματος,

για να ψιθυρίζει όλα όσα δεν μπορείς να με ρωτήσεις και όλα αυτά που δεν μπορώ να σου πω

για να με ξυπνάει με ιστορίες από όλα τα μέρη του κόσμου

για να αφυπνίσει με το κύμα του τα πιο τρελά μου όνειρα

για να δαμάσει με την όψη του την αγριάδα του κορμιού μου

για να μου τραγουδάει με τις μουσικές και με τις γλώσσες των ανθρώπων σε άλλα μέρη

για να μυρίζω πάνω του τη μυρωδιά σου και τη γεύση σου

για να γράφω το όνομά σου με τους κόκκους άμμου που έχουν κρυφτεί μέσα του

για να το πάρω μαζί μου στα ταξίδια μου να συναντήσει τα κοχύλια που θα βρω σε άλλες παραλίες

γιατί κλείνει μέσα του ένα κομμάτι από τα μέρη που επισκέφτηκα ως σήμερα και με κάνει να ανυπομονώ για όσα θα επισκεφτώ αύριο

για να με καλεί με το σφύριγμά του σε προορισμούς που δεν έμαθα τίποτα ακόμα

για να συναγωνίζεται με τον ήχο του τον ήχο από τους χτύπους της καρδιάς μου

γιατί μόνο αυτό ξέρει να μου τραγουδάει τα τραγούδια και τις ιστορίες των σειρήνων

γιατί είμαι παιδί της θάλασσας και αδερφή όλων των κοχυλιών του κόσμου

για να πιάνω με αυτό τα μαλλιά μου όταν δεν μου τα χαϊδεύουν τα χέρια σου ή ο αλατισμένος αέρας του πλοίου

για να μου θυμίζει το μήνυμα που μου έστειλες από την παραλία ‘στη μέση του πουθενά’

γιατί έχει ακούσει τα Σ’ αγαπώ σε όλες τις γλώσσες του κόσμου

για να μου μιλάει και να με χαϊδεύει τα βράδια που θέλω να μείνω ξύπνια μέχρι το πρωί

για να μου μεταφέρει τις σοφίες και τους θρύλους της θάλασσας

για να ακούω το γέλιο και το κλάμα των ανθρώπων που ταξιδεύουν χωρίς πατρίδα

για να εξαγνίσει από πάνω μου την αδικία του κόσμου που δεν μπορώ να αλλάξω

για να μου λέει ότι τα ωραιότερα μέρη είναι όσα δεν επισκεφτήκαμε ακόμα, και τα ωραιότερα πράγματα είναι όσα δε ζήσαμε ακόμα.

http://www.iloveshelling.com/blog/

Μια ιστορία για την ομορφιά της άνοιξης και τη δύναμη του (γραπτού) λόγου

Μια φορά ήταν ένας τυφλός επαίτης που ζητιάνευε στη μέση του δρόμου.

Οι περαστικοί περνούσαν βιαστικά και τα χρήματα μέσα στο κουτί που τους άπλωνε ήταν λιγοστά.

"Είμαι τυφλός, βοηθήστε με" έγραφε το χαρτόνι ακριβώς δίπλα του.

Κάποια στιγμή ένας άγνωστος πλησίασε τον τυφλό και τον ρώτησε αν μπορεί να γράψει κάτι στην ταμπέλα που είχε δίπλα του.

Ο τυφλός δεν ανταποκρίθηκε και ο άγνωστος έβγαλε έναν μαρκαδόρο και άρχισε να γράφει.

Μετά από λίγο ο επαίτης δε σταματούσε να ακούει τον θόρυβο από τα κέρματα που έπεφταν μέσα στο κουτί του.

Έκπληκτος και απορημένος σταμάτησε κάποιον και του ζήτησε να του διαβάσει τι έγραφε στην ταμπέλα που είχε δίπλα του.

Ο περαστικός διαβάζοντας του απάντησε:

"Η Άνοιξη έφθασε. Εγώ δεν θα μπορέσω να τη δω ποτέ."

Υ.Γ. Την ιστορία αυτή μου διηγήθηκε η μητέρα μου όταν ήμουν μικρή. Θα πρέπει να μου έκανε ιδιαίτερη εντύπωση γιατί τη θυμάμαι ακόμα. Τη μεταφέρω εδώ με τα δικά μου λόγια.

Photo by ChristinSa

Όντα που αισθάνονται, όχι κρέας για τα πιάτα μας.

Κάθε λεπτό 1680 ζώα σφάζονται για την τροφή μας, με τα περισσότερα να θανατώνονται σχεδόν μόλις ενηλικιωθούν ή και μικρότερα, πολύ συχνά με εξαιρετικά βάναυσους ή και με παράνομους τρόπους, έχοντας τις πλήρεις αισθήσεις τους. Η βιομηχανία αυγών θανατώνει ζωντανά εκατομμύρια αρσενικά κοτόπουλα, επειδή δεν παράγουν αβγά και άρα δεν της αποφέρουν κέρδος. Και αυτό το Πάσχα στην Ελλάδα πάνω από 2 εκατομμύρια αμνοερίφια θα θανατωθούν για το πασχαλινό τραπέζι, ενώ η ετήσια σφαγή ζώων παγκοσμίως ξεπερνάει τα 50 δισεκατομμύρια ζώα.

Τι είναι αυτό που μας κάνει να διαχωρίζουμε τα ζώα σε ζώα συντροφιάς που αξίζουν την αγάπη και τη φροντίδα μας και να θανατώνουμε άλλα ζώα με σκοπό το κέρδος και τη γευστική ικανοποίησή μας; Από την άλλη τι είναι αυτό που κάνει ορισμένους λαούς της Ανατολής να διαχωρίζουν τα ζώα με τον αντίθετο τρόπο, θεωρώντας ιερά ζώα τις αγελάδες και θανατώνοντας ζώα όπως σκύλους για το τραπέζι τους; Πώς και πότε μάθαμε να μη συγκινούμαστε μπροστά στη σφαγή ενός ζώου που θα γίνει κρέας στο πιάτο μας, αλλά να μας συγκινεί το σκυλάκι που παίζει μαζί μας και με τα παιδιά μας; Παραβλέποντας μάλιστα το γεγονός ότι ζώα όπως τα γουρούνια μπορούν να μάθουν τριπλάσιες εντολές από έναν σκύλο και να τις θυμούνται έως τρία χρόνια.

Η χορτοφαγία και ο βιγκανισμός (ή αλλιώς αυστηρή χορτοφαγία) σαν στάση ζωής πρεσβεύουν την ισότητα και τον σεβασμό απέναντι σε όλα τα ανθρώπινα και μη ανθρώπινα όντα, ενώ καταδικάζουν το γεγονός ότι στη βιομηχανία κρέατος και σε άλλες βιομηχανίες (κτηνοτροφία, καλλυντικών, φαρμάκων, γούνας) κάποια ζώα προορίζονται προς εκμετάλλευση και θανάτωση από τον άνθρωπο με σκοπό το κέρδος.

Αυτό το Πάσχα … δεν υπάρχει δικαιολογία για τη θυσία τους.

Είναι όντα που αισθάνονται, όχι κρέας για τα πιάτα μας.

Πηγές:

http://www.enet.gr/?i=news.el.article&id=314859 

http://www.enet.gr/?i=news.el.article&id=86874

http://www.eyedoll.gr/ngine/article/3074

http://www.zoosos.gr/article/1422/pasha-gia-t-arnakia

Poster by Cris Goudi

Poster by Cris Goudi

Προχθές το βράδυ γυρνούσα σπίτι μου με το ποδήλατο και με εντυπωσίασε η επιστράτευση αστυνομικών δυνάμεων σε ολόκληρη την οδό Κεραμοπούλου (που βρίσκεται στο πάνω μέρος της πλατείας Αγ. Σοφίας), στο κέντρο. Υπήρχε κλούβα παρκαρισμένη στη μέση της οδού και διμοιρία παραταγμένη κατά μήκος, με 3-4 αστυνομικούς σε κάθε γωνία με τους κάθετους δρόμους.

Πλησίασα έναν από αυτούς για να ρωτήσω:
-Γιατί υπάρχει αστυνομία; Έγινε κάτι;
-Όχι μην ανησυχείτε καθόλου, δε συνέβη απολύτως τίποτα.
- Και τότε, γιατί τόση αστυνομία, τι συμβαίνει;
-Κοιτάξτε να δείτε, η παρουσία της αστυνομίας θα συνεχιστεί, και μάλιστα θα εντατικοποιηθεί το επόμενο χρονικό διάστημα, με αλλαγή βάρδιας στο σημείο αλλά με συνεχή παρουσία στην περιοχή. Εσείς όμως μπορείτε να είστε ήσυχη, η περιοχή είναι απολύτως ασφαλής.
-Όταν λέτε το επόμενο χρονικό διάστημα, εννοείτε καθ’ όλη τη διάρκεια της νύχτας;
-Όχι, όλη την περίοδο μέχρι την ημερομηνία των εκλογών.
-Καλά, και μέχρι τις εκλογές θα είναι η γειτονιά έτσι, γεμάτη αστυνομία σε μόνιμη βάση; Για ποιο λόγο;
-Επειδή υπήρξαν περιστατικά κατάληψης πολιτικών γραφείων από ανθρώπους, που βέβαια κι εκείνοι ως εργαζόμενοι διεκδικούσαν τα δικαιώματά τους, και η περιοχή εδώ έχει πολλά πολιτικά γραφεία. Εσείς όμως δε χρειάζεται να ανησυχείτε καθόλου, η περιοχή είναι ασφαλής και μπορείτε να συνεχίσετε ήσυχη τη βόλτα σας.

Τι παράλογο και ειρωνικό.. ένα πολιτικό σύστημα που έχει χάσει τη ‘νομιμότητά’ του στα μάτια των πολιτών, θωρακίζεται για να προστατευθεί απέναντί τους (αντί να συμβαίνει το αντίθετο) χρησιμοποιώντας αστυνομοκρατία και καταστολή την περίοδο άσκησης του πιο σημαντικού δημοκρατικού δικαιώματος, δηλαδή των εκλογών.